II GZ 44/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3650/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3650/15 odmówił M.B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [..] czerwca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. M.B. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą V. M.B. (dalej: skarżąca) we wniesionej skardze złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w którym wskazała, że "decyzja spowoduje nieodwracalne skutki i w sposób oczywisty skrzywdzi interes skarżącej, która uiszczając nienależne świadczenie (kara pieniężna w wysokości (12 000 zł) poniesie dalekoidącą stratę dla jej majątku" oraz spowoduje niemożność prowadzenia dalszej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu I instancji skarżąca nie wskazała, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwił Sądowi I instancji jego merytoryczną ocenę. WSA w W. zaznaczył również, że rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi lecz bada przesłanki zawarte w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) M.B. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez WSA w W. Ponadto, na podstawie art. 196 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia. Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub części zaskarżonej decyzji, mimo podniesionych przez skarżącą we wniesionej skardze istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, przez co doszło do narażenia działalności gospodarczej M.B. na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej firmy, które to warunki na dzień wniesienia zażalenia nie straciły na aktualności. Do zażalenia zostało dołączone zeznanie podatkowe PIT-36 za rok 2014 r. oraz podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres 01-09.2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Powodem odmowy wstrzymania przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji był brak starannego uzasadnienia wniosku i wskazania konkretnych okoliczności, które wskazywałyby, że w sprawie wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że nie jest możliwa ocena, czy ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca nie przedłożyła bowiem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia żadnych dokumentów, dzięki którym możliwe byłoby ocenienie wpływu zapłaty kary 12 000 zł na jej sytuację finansową i majątkową z punktu widzenia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie akt sprawy i w dacie wydania postanowienia nie było w nich dokumentacji pozwalającej na zweryfikowanie twierdzeń skarżącej o wystąpieniu w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dopiero w zażaleniu skarżąca uzupełniła swoją argumentację przedkładając dokumenty w postaci zeznania podatkowego PIT-36 za rok 2014 oraz podsumowania przychodów i rozchodów za okres 01-09.2015 r. Wprawdzie z zeznania podatkowego PIT-36, wynika, że skarżąca w roku 2014 osiągnęła dochód w wysokości 3 198,18 zł jednakże nie podała przy tym żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy posiada jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności. Ponadto skarżąca nie przedłożyła żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych. Również wykazane "koszty" rozumiane przez Sąd jako strata w podsumowaniu przychodów i rozchodów za okres 01-09.2015 r. w wysokości 15.049,71 nie stanowi o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Strata jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Jej powstanie nie oznacza więc samo w sobie utraty płynności finansowej - tym bardziej, że skarżąca nadal prowadzi swoją działalność. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.