II OZ 1372/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 3045/15 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Zarządu Dzielnicy Wawer m.st. Warszawy z [...] marca 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie decyzji Zarządu Dzielnicy Wawer m.st. Warszawy z [...] marca 2014 r. nr [...]. Postanowieniem z 19 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K.B. (dalej jako "skarżąca") wstrzymania wykonania decyzji Zarządu Dzielnicy Wawer m.st. Warszawy z [...] marca 2014 r., w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie [...] 11 sierpnia 2015 r. w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy Wawer m.st. Warszawy z [...] marca 2014 r. w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. Skarżąc złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] sierpnia 2015 r.. W treści skargi, wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Wobec braku uzasadnienia wniosku, Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca złożyła zażalenie na to postanowienie podkreślając, że wykonanie decyzji wiąże się z samej istotny z trudnymi lub nawet nieodwracalnymi skutkami lub niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W ocenie Sądu I instancji, zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Niewątpliwie uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Powyższe nie oznacza jednak, że w każdej sprawie brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wiąże się z koniecznością oddalenia tego rodzaju wniosku. Sąd I instancji nie ocenia bowiem wniosku jedynie na podstawie jego treści, ale uwzględnia także inne okoliczności wynikające z akt sprawy. Przede wszystkim zaś poddaje analizie treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i ewentualne skutki, jakie to rozstrzygnięcie w sposób oczywisty wywołuje. Przedmiotem zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie jak nakaz usunięcia odpadów w postaci 4000 m3 mas ziemnych. Nie ulega wątpliwości, że wywiezienie takiej ilości mas ziemnych i to z działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi, już ze swojej istoty wiąże się z trudnymi do odwrócenia skutkami. Okoliczności te wynikały wprost z akt sprawy i nie wymagały szczegółowego uzasadnienia przez skarżącą. Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji Sąd I instancji naruszył więc art. 61 § 3 p.p.s.a., błędnie stwierdzając, że w tej sprawie brak uzasadnienia wniosku stanowi przesłankę negatywną zastosowania tego przepisu. Z tych względów i na podstawie art. 188 w związku z art. 61 § 3 i art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.