II FZ 843/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. Ł. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 250/15 w zakresie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi W. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia oddalić zażalenie. 1. Zarządzeniem z 10 listopada 2017 r., III SA/Wa 250/15 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 234 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wezwał skarżącego, tj. W. Ł. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o doręczenie odpisu sentencji wyroku z 19 listopada 2015 r. poprzez uiszczenie opłaty kancelaryjnej w wysokości 10 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. 2. Pismem z 7 grudnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie i zarzucił mu naruszenie art. 140 § 1 i art. 234 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego zarządzenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na zasadzie art. 234 § 1 p.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną. Z kolei stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192 ze zm.) za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W świetle powyższych przepisów Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zasadnie wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydanie odpisu sentencji wyroku z 19 listopada 2015 r. oraz pouczył o skutkach niewywiązania się z nałożonego obowiązku. Odnosząc się do zaś argumentów przedstawionych w zażaleniu, należy stwierdzić, że skarżący bezzasadnie wywodzi, iż wnioskowane doręczenie odpisu sentencji wyroku nie podlega opłacie, stosownie do art. 234 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu. Niewątpliwie bowiem wniosek o wydanie odpisu sentencji wyroku WSA oddalającego skargę skarżącego – a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie - nie wypełnia przesłanek o których mowa w tym przepisie. Trafnie, więc sąd pierwszej instancji zakwalifikował wniosek skarżącego jako podlegający opłacie kancelaryjnej, o której mowa w art. 234 § 1 p.p.s.a. oraz właściwie określił wysokość należnej opłaty. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący pismem z 14 lipca 2017 r. (k. 53 akt sądowych) złożył wniosek w którym domagał się doręczenia odpisu sentencji wyroku z 19 listopada 2015 r., co oznacza, że Przewodniczący Wydziału w przypadku braku uiszczenia opłaty kancelaryjnej zobowiązany był do wydania zarządzenia i wezwania skarżącego do jej uiszczenia. Tym samym zarządzenie Przewodniczącego Wydziału odpowiada prawu. Z tych samych względów za bezzasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzut naruszenia art. 140 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 140 § 1 p.p.s.a. stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego obecnej przy ogłoszeniu wyroku, przewodniczący udziela wskazówek co do terminu i sposobu wniesienia środka odwoławczego. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie był obecny na ogłoszeniu wyroku z 19 listopada 2015 r. (protokół rozprawy – k. 35 akt sądowych), wobec czego przepis art. 140 § 1 p.p.s.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 oraz 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.