II OSK 598/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. W. i G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 764/15 w sprawie ze skargi I. W. i G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych warunków dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 19 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie sygn. II SA/Ol 764/15 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi I. W. i G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych warunków dla przedsięwzięcia oddalił skargę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: W decyzji z [...] grudnia 2013 r. Wójt Gminy Jonkowo (dalej: organ I instancji) ustalił, na wniosek B. K., środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: SKO w Olsztynie, Kolegium, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołań: I. W. i G. W. oraz W. L. w decyzji z [...] maja 2015 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zarzucił, że organ I instancji nie przeprowadził prawidłowo postępowania z udziałem społeczeństwa. W obwieszczeniu z 8 marca 2011 r. zasugerował bowiem, że kwestia przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie została przesądzona, podczas gdy przedmiotem wniosku było przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obligatoryjnie przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko. Ponadto, zakreślony termin zapoznania się z dokumentacją oraz składania wniosków i uwag był krótszy, niż przewidziane ustawą 21 dni, gdyż wyznaczono okres od 11 do 28 marca 2011r., co naruszało art. 33 ust. 1 pkt. 7 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.). Kolegium podniosło również, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został uzupełniony, co skutkowało koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa. Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na powyższe uchybienia, postępowanie z udziałem społeczeństwa winno być ponownie przeprowadzone, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zarzuciło ponadto, że organ I instancji nie ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji do złożonych w toku postępowania zarzutów I. i G. W., którzy podnosili, że planowane przedsięwzięcie będzie wywierało szkodliwy wpływ na prowadzoną przez nich hodowlę indyków, na potwierdzenie czego przedstawili kilka opinii. W ocenie Kolegium, okoliczność ta winna była być przedmiotem analizy, gdyż przeprowadzając ocenę oddziaływania na środowisko właściwy organ bada również wpływ przedsięwzięcia na zwierzęta oraz na dobra materialne, jakimi niewątpliwie są zwierzęta hodowlane (art. 62 ust. 1 pkt 1 lit a i b w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit a i c u.u.i.ś.). Kolegium wskazało, że w uzupełnieniu raportu ustosunkowano się wprawdzie do kwestii wpływu planowanego przedsięwzięcia na prowadzoną w pobliżu hodowlę drobiu, jednak wobec przedłożonych przez stronę opinii, wyjaśnienia te nie były wystarczające do ostatecznego rozstrzygnięcia powyższej kwestii. Organ odwoławczy zlecił organowi I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uzupełnienie postępowania w tym zakresie, a ponadto nakazał ustosunkować się do pozostałych zarzutów podniesionych przez stronę w piśmie z 21 marca 2011 r. SKO w Olsztynie zobligowało organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy do wypowiedzenia się co do zasadności nałożenia na wnioskodawców obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej. Zobowiązało ponadto ten organ do uwzględnienia, że na sąsiedniej działce planowane jest przedsięwzięcie o tożsamym charakterze i wypowiedzenia się w tym przedmiocie. Kolegium wskazało też na konieczność wypowiedzenia się co do zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub o braku takiego planu oraz do wyjaśnienia, na czym ma polegać "przesunięcie" inwestycji w kierunku północnym. W skardze I. i G. W. zarzucili, że Kolegium bardzo lakonicznie uzasadniło brak podstaw do zakwestionowania postępowania przed organami współdziałającymi. Skarżący podnieśli, że na terenie sąsiadującym z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, istnieją fermy drobiu, które również oddziałują na środowisko. Przed wydaniem decyzji środowiskowej i przed wydaniem uzgodnień, należało zbadać, jakie będą skumulowane oddziaływania tych wszystkich inwestycji i czy nie będą one negatywnie oddziaływały na obszar Natura 2000. Zdaniem skarżących, nawet bowiem jeżeli ponadnormatywne oddziaływanie na środowisko planowanej inwestycji zamknie się na terenie należącym do inwestora, to inwestycja nadal będzie oddziaływała na środowisko w zakresie dopuszczalnych norm poza tym terenem. Przyjmując, że na terenie będzie działało kilka ferm drobiu i dwie stacje demontażu pojazdów, to mieszczące się w normach oddziaływanie na środowisko każdej z nich może dać łącznie ponadnormatywne oddziaływanie skumulowane i znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, co winno zostać zbadane. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: Sąd I instancji) w uzasadnieniu wyroku z 19 listopada 2015 r., sygn. II SA/Ol 764/15 wskazał, że skarżący nie kwestionują prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Zarzuty skargi ograniczają się w zasadzie do kwestionowania prawidłowości dokonanej przez Kolegium oceny wydanych w sprawie postanowień organów współdziałających: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie. Skarżący zarzucili, że nie uwzględniono w nich skumulowanego oddziaływania: spornego przedsięwzięcia, przedsięwzięcia planowego na działce nr [...] oraz funkcjonujących na sąsiednich działkach ferm drobiu na obszar Natura 2000. Sąd I instancji podzielił stanowisko Kolegium o braku podstaw do badania skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z oddziaływaniami generowanymi przez fermy drobiu. W ocenie Sądu I instancji, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z [...] lipca 2011 r. przeanalizował i ocenił wpływ planowanej inwestycji na obszar Natura 2000, położony w odległości 0,25 km od analizowanego przedsięwzięcia - Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk [...] – [...] i ocenił, na podstawie informacji zawartych w raporcie oraz jego uzupełnieniu, że działalność stacji demontażu nie będzie powodowała zagrożenia dla tego obszaru. W skardze kasacyjnej I. W. i G. W. reprezentowani przez r. pr. M. W. zaskarżyli w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucają temu wyrokowi naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w zw. z art. 62 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 8 i 17 u.u.i.ś. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że brak było konieczności oceny przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko oraz analizy i oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 przy uwzględnieniu skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciami istniejącymi w analizowanym obszarze, tj. z fermami drobiu znajdującymi się na działkach o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], należącymi do skarżących i innych przedsiębiorców, bowiem istniejące przedsięwzięcia nie są powiązane technologicznie z inwestycją planowaną. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono wyrokowi Sądu I instancji naruszenie: - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję SKO w Olsztynie podczas gdy podniesione w skardze do Sądu merytoryczne argumenty uzasadniały jej uchylenie. W skardze kasacyjnej wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie; 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący kasacyjnie nie zgadzają się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarówno w zakresie oceny braku istnienia naruszenia prawa w decyzji SKO w Olsztynie, jak i przedstawioną oceną prawną istoty oceny oddziaływań skumulowanych inwestycji na obszar Natura 2000. Zdaniem skarżących kasacyjnie, właściwa ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Kolegium przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, powinna prowadzić do jej uchylenia. W ocenie skarżących kasacyjnie, analiza treści art. 62 ust. 2 u.u.i.ś. prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie uzależnia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływań skumulowanych inwestycji od istnienia pomiędzy nimi jakiegokolwiek powiązania, w tym technologicznego. Skarżący kasacyjnie wskazują, że w przedmiotowej sprawie błędna wykładnia art. 62 ust. 2 u.u.i.ś. przyjęta przez SKO w Olsztynie, a podtrzymana w wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie doprowadziła do sytuacji, że w mocy utrzymane zostały zaskarżone przez skarżących w odwołaniu od decyzji postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z [...] lipca 2011 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie z [...] lipca 2014 r. w sytuacji, gdy organy te nie dokonały oceny oddziaływań skumulowanych istniejących ferm drobiu z planowaną inwestycją pod względem emisji hałasu, czym rażąco naruszyły art. 62 ust. 2 u.u.i.ś. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu naruszenia art. 145 § 1 lit a, p.p.s.a. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że został on błędnie sformułowany. Art. 145 § 1 lit. a, p.p.s.a., dotyczy naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a nie obejmuje innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. jest ponadto tzw. przepisem wynikowym, który dochodzi do głosu wówczas, gdy sąd dostrzeże naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego. Norma prawna wynikająca z tego przepisu określa bowiem sposób rozstrzygnięcia. Przepis ten zatem, nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Do samoistnego naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. może dojść, jeżeli z uzasadnienia wyroku wynika, że sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie uchylił zaskarżonej decyzji. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Skuteczny zarzut naruszenia tego przepisu można podnieść jedynie w powiązaniu z odpowiednim przepisem prawa materialnego, który w opinii autora skargi kasacyjnej miał zostać w wyroku niewłaściwie zastosowany lub błędnie zinterpretowany. Chcąc podnieść zarzuty uchybienia przepisom proceduralnym strona powinna uwzględnić przy konstruowaniu takich zarzutów, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a., podstawa kasacyjna obejmująca zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczna, tj. prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jedynie w przypadku, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego elementu w skardze kasacyjnej zabrakło. Wyjaśnić końcowe należy, prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uwzględniając treść wniesionego środka zaskarżenia, winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., w związku z konkretnymi przepisami postępowania dowodowego, którego naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego obejmujące: art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w zw. z art. 62 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 8 i 17 u.u.i.ś. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Skarga kasacyjna kumulatywnie zarzuca błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie wskazanych przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do zaprezentowanej w skardze kasacyjnej konstrukcji zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów, dokonuje jedynie oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Odnosząc się do konstrukcji zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego przedstawionego w skardze kasacyjnej wyjaśnić należy, że wewnętrznie sprzeczne jest, przynajmniej zasadniczo, kumulatywne wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do tej samej jednostki redakcyjnej przepisu prawa materialnego. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest wykładnia art. 62 ust. 2 u.u.i.ś. Norma prawna wynikająca z art. 62 ust. 2 u.u.i.ś. przewiduje, że w ramach oceny przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 określa się, analizuje oraz ocenia oddziaływanie przedsięwzięć na obszary Natura 2000, biorąc pod uwagę także skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Przepis ten wyraźnie wskazuje na obowiązek określenia, dokonania analizy oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000. Treść art. 62 u.u.i.ś. należy odczytywać w kategorii wytycznych dla organu przeprowadzającego postępowanie w sprawie oceny indywidualnej, które służą do przeprowadzenia prawidłowej oceny materiału dowodowego dotyczącego planowanego przedsięwzięcia. Skarżący kasacyjnie konsekwentnie zarzucają organowi odwoławczemu oraz Sądowi I instancji brak uwzględnienia skumulowanego oddziaływania na prowadzoną przez nich działalność związaną z hodowlą indyków, odwołują się do przedłożonych przez nich opinii. Z ich treści wynika negatywny wpływ planowanych stacji demontażu pojazdów na hodowlę indyków prowadzoną przez skarżących kasacyjnie. Skarżący chcą bowiem wykazać, że skumulowana emisja hałasu pochodząca z dwóch planowanych do realizacji stacji demontażu oraz hodowli indyków będzie miała negatywny wpływ na życie indyków i warunki przyrostu ich wagi. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE wskazuje się wyraźnie, że cechy przedsięwzięcia należy ocenić w szczególności w kontekście skumulowanych skutków wywieranych łącznie z innymi przedsięwzięciami, w sytuacji w której brak uwzględnienia skutków skumulowanych mógłby w praktyce prowadzić do ominięcia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. wyrok Trybunału z 11 lutego 2015 r. w sprawie C-531/13 w postępowaniu Marktgemeinde Straßwalchen i in./Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend ). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. W piśmiennictwie ponadto wyrażono pogląd, według którego "Odrębnie ustawodawca traktuje ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Taka ocena, obok elementów określonych w art. 62 ust. 1, powinna dodatkowo zawierać jeszcze ocenę skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. W przypadku obszaru Natura 2000 nie wystarczy jedynie dokonanie oceny danego, konkretnego przedsięwzięcia w kontekście jego oddziaływania na ten obszar. Oceny należy dokonać, badając także powiązania tego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Chodzi jednak tylko o te przedsięwzięcia, które wespół z tym podstawowym przedsięwzięciem oddziaływają na obszar Natura 2000" (zob. B. Rakoczy, komentarz do art. 62. [w:] Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2010). Należy zgodzić się oceną Sądu I instancji, według którego Kolegium wskazało szczegółowo w uzasadnieniu decyzji, jakie naruszenia popełnione przez organ I instancji skutkowały koniecznością uchylenia w całości decyzji Wójta Gminy Jonkowo z [...] grudnia 2013r. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W szczególności Kolegium stwierdziło konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa, a także za niezbędne uznało uzupełnienie decyzji organu I instancji tak, aby spełniała ona wszystkie warunki wymienione w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b i c, u.u.i.ś. oraz zobligowało organ I instancji do wypowiedzenia się co do wpływu inwestycji na obszar Natura 2000. Sąd I instancji prawidłowo ocenił decyzję Kolegium. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 8 i 17 u.u.i.ś. Art. 3 ust. 1 pkt zawiera definicję ustawową pojęcia "ocena oddziaływania na środowisko", a w art. 3 ust. 1 pkt 17 u.u.i.ś. przedstawiona jest definicja ustawowa pojęcia "znaczącego negatywnego oddziaływaniu na obszar Natura 2000". W skardze kasacyjnej nie wskazano na czym polegało naruszenia wskazanych dwóch definicji legalnych. Należy zgodzić się z oceną Sądu I instancji, który wyjaśnił, że RDOŚ w Olsztynie w postanowieniu z [...] lipca 2011 r. przeanalizował i ocenił wpływ planowanej inwestycji na obszar Natura 2000, położony w odległości 0,25 km od analizowanego przedsięwzięcia i ocenił, na podstawie informacji zawartych w raporcie oraz jego uzupełnieniu, że działalność stacji demontażu nie będzie powodowała zagrożeń dla tego obszaru. Zgodzić należy się oceną Sądu I instancji, według którego organ uzgadniający stwierdził, że nie istnieje ryzyko kumulowania się oddziaływań. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można skutecznie zarzucać, że należało badać skumulowane oddziaływanie przedsięwzięć nie powiązanych ze sobą w jakikolwiek sposób technologicznie i funkcjonujące samodzielnie, to jest: stacji demontażu pojazdów i ferm drobiu. O skumulowanych oddziaływaniach można mówić ewentualnie w odniesieniu do funkcjonujących ferm drobiu, gdyż w tym przypadku można mówić o powiązaniu technologicznym, wymuszającym konieczność traktowania ich jako jednej inwestycji. Sąd I instancji wyjaśnił, że przy ocenie kumulacji oddziaływań należy brać pod uwagę jedynie przedsięwzięcia już istniejące, które funkcjonują w obszarze oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który podnosi, że przy ocenie tej należy uwzględniać nie tylko zasadę ostrożności i zapobiegania, ale także zasadę zrównoważonego rozwoju, w której mieści się nie tylko ochrona przyrody, ale i troska o rozwój społeczny i cywilizacyjny związany z koniecznością budowania odpowiedniej infrastruktury. Zgodnie z zasadami prewencji i przezorności należy uwzględnić, że skumulowane oddziaływania mogą powodować zmiany w środowisku, będące konsekwencją wpływu danego rodzaju przedsięwzięcia, w połączeniu z innymi istniejącymi lub planowanymi przedsięwzięciami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skumulowane oddziaływane może występować w połączeniu z innymi oddziaływaniami (w tym związanymi z obecnymi lub planowanymi przedsięwzięciami), dotyczącymi tych samych zasobów i/lub przedmiotów oddziaływania, co planowane przedsięwzięcie. Skumulowane oddziaływanie może być efektem istnienia lub planowania innych podobnych przedsięwzięć na danym terenie. Należy uwzględnić skalę, czas trwania oraz intensywność oddziaływania danego przedsięwzięcia w powiązaniu z innymi. W ustaleniu skumulowanego oddziaływanie istotne znaczenie powinny mieć oddziaływania, które będą utrzymywać się przez dłuższy czas eksploatacji przedsięwzięcia. Chodzi zatem o oddziaływania, które mają powtarzalny i trwały charakter oraz występują przez dłuższy czas. Ocena skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, o której mowa w art. 62 ust. 2 u.u.i.ś. powinna uwzględniać identyfikację potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko z innymi przedsięwzięciami oraz zastosowanie instrumentów prawnych zgodnie z zasadami prewencji i przezorności, które będą stosowane w ramach realizacji przedsięwzięcia w celu uniknięcia, minimalizacji bądź redukcji oddziaływań. Ustawodawca polski nie wskazał czy powinny to być przedsięwzięcia powiązane technologicznie lub nie. Skumulowanie dotyczy oddziaływań, a nie przedsięwzięć, które są ich źródłem. Przy ocenie skumulowanego oddziaływania należy uwzględnić definicję ustawową przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś.) zgodnie z którą przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt 1 skargi kasacyjnej wskazać należy, że nietrafne jest stanowisko skarżących kasacyjnie, według którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w zaskarżonym wyroku nie dostrzegł naruszeń prawa w decyzji Kolegium. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że decyzja organu II instancji nie narusza prawa. Kolegium uchylając decyzję organu I instancji, wskazało, że skarżący od samego początku podnosili, że planowane przedsięwzięcie będzie wywierało szkodliwy wpływ na prowadzoną przez nich hodowlę indyków. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 u.u.i.ś. Z uwagi na to, że postanowienie uzgadniające o jakim mowa w art. 77 ust. 3 u.u.i.ś. nie jest zaskarżalne, to Kolegium wydając decyzję w niniejszej sprawie wykonało ciążący na nim obowiązek weryfikacji stanowiska organu współdziałającego. Sąd I instancji wskazał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z [...] lipca 2011 r. przeanalizował i ocenił wpływ planowanej inwestycji na obszar Natura 2000, położony w odległości 0,25 km na północny-wschód od analizowanego przedsięwzięcia - Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk [...] – [...] i ocenił na podstawie informacji zawartych w raporcie oraz jego uzupełnieniu, że działalność stacji demontażu nie będzie powodowała zagrożenia dla tego obszaru w postaci drenażu wód z torfowiska, usytuowanego w jego obrębie, nie będzie związana z poborem wód podziemnych, nie będzie również powodowała zaburzeń warunków wodnych ani też zmiany stosunków wodnych. Realizacja i eksploatacja obiektu nie będzie wiązała się z likwidowaniem, zasypywaniem lub przekształcaniem naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno - błotnych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, w ramach posiadanych kompetencji, w postanowieniu z [...] lipca 2011 r. zaopiniował - w zakresie wymagań sanitarno - higienicznych i zdrowotnych realizację spornego przedsięwzięcia i stwierdził, że przy spełnieniu warunków określonych w tej opinii oraz przy uwzględnieniu założeń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i w pisemnych uzupełnieniach do raportu - nie będzie ono stanowiło zagrożenia dla zdrowia ludzi. A zatem konkludując, wobec przedstawienia nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej, brak było podstaw do jej uwzględnienia. Dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.