II SA/Po 453/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] cofnął [...] M. K. (dalej jako Strona, Skarżąca) uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznane własną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Uzasadniając napisał, że przyznał Stronie równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, w wysokości jak dla policjanta posiadającego członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm., dalej jako u.o.p.). W dniu [...] grudnia 2014 r. Strona złożyła oświadczenie mieszkaniowe wraz z pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, potwierdzające, że z dniem [...] maja 2014 r. zakończono budowę domu jednorodzinnego. Komendant Miejski Policji wskazał, że policjant w dniu [...] maja 2014r. przestał spełniać warunki przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, co skutkuje cofnięciem uprawnień do przyznanego równoważnika pieniężnego. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Strona, zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, adwokata M. P., wystąpiła z wnioskiem do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji Komendanta Miejskiego Policji dotyczącej cofnięcia uprawnienia. Uzasadniając wniosek pełnomocnik napisał, że pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu [...] lutego 2015 r. Stronie została wyjaśniona sytuacja prawna oraz konsekwencje niezłożenia odwołania w terminie wskazanym w pouczeniu. Jako, że wnioskodawczyni nie jest prawnikiem, nie zdawała sobie sprawy z wagi swojego uchybienia. Po udzieleniu pełnomocnictwa niezwłocznie doręczyła na adres kancelarii dokumenty sprawy oraz przedstawiła swoje stanowisko. Jak wynika z informacji przedstawionych przez Stronę, nie posiada ona dostatecznej wiedzy do sporządzenia odwołania od decyzji. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania ma istotne znaczenie dla Strony, bowiem zaistniała sytuacja w zasadzie uniemożliwia jej skuteczne ustosunkowanie się do przedmiotowej decyzji. Do wniosku zostało załączone odwołanie. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] (znak [...]), wskazując na art. 58 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako kpa), odmówił Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając napisał, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin ten ma charakter zawity, co oznacza, iż w przypadku jego uchybienia czynność procesowa staje się bezskuteczna. Z akt postępowania wynika, że decyzję Komendanta Miejskiego Policji doręczono stronie w dniu [...] stycznia 2015 r., co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem. Od tego dnia liczy się 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, przy czym, zgodnie z art. 57 §1 kpa, przy obliczeniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Ustawowy termin do wniesienia odwołania upływał zatem z dniem [...] stycznia 2015 r. i z upływem tego dnia decyzja stała się ostateczna. Każde uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie (art. 134 kpa), chyba że strona domaga się przywrócenia się uchybionego terminu stosownie do art. 58 kpa, a wniosek ten zostanie uwzględniony. Zgodnie z powyższym organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1. uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, 2. zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3. zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Analizując argumenty wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ wyższego stopnia stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione wszystkie wyżej wymienione wymagane przesłanki, a mianowicie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i, że brak winy został uprawdopodobniony. W doktrynie postępowania administracyjnego przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (E. Iserzon Komentarz IV, 1970 s. 136). Pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej. Jeżeli przeszkoda nie do przezwyciężenia obiektywnie nie istniała, ale strona miała podstawę do sądzenia, że taka przeszkoda istnieje, należy uznać, że niedopełnienie czynności procesowej było niezawinione (tamże str. 136- 137). Jednak w doktrynie i orzecznictwie sądowym przytacza się wiele przykładów niezawinionego przez zainteresowanego niedopełnienia czynności procesowych w terminie. Może to być np. obłożna choroba uniemożliwiająca stronie wniesienie odwołania, niedoręczenie stronie zapadłej decyzji, itp. Zdaniem organu wyższego stopnia w sprawie żadne takie zdarzenie nie miało miejsca. Pełnomocnik strony, za przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania podał nie posiadanie przez stronę wiedzy prawniczej oraz, że zaistniała sytuacja uniemożliwiła jej skuteczne ustosunkowanie się do przedmiotowej decyzji. Jednak w orzecznictwie sądowym oczekiwanie na poradę prawną nie jest przesłanką uprawdopodobniającą brak winy strony w uchybieniu terminowi dokonania czynności procesowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 1997 r. sygn. akt I SA/Lu 1219/96, Lex nr 31857). Nieznajomość prawa również nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiająca uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (wyrok NSA z 29 sierpnia 1997 r. sygn. akt III SA 101/96, niepubl.). Organ II instancji podkreślił, że Strona została prawidłowo pouczona o prawie wniesienia odwołania z wyraźnym i czytelnym zapisem, że od decyzji przysługuje odwołanie do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Organ I instancji również przytoczył stosowne przepisy kpa, z którymi Strona bez problemu mogła się zapoznać, tym bardziej że jako funkcjonariusz publiczny ma nieograniczony dostęp do przepisów prawa. Ponadto, zgodnie z art. 128 kpa odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Organ wyższego stopnia ocenił, że Strona nie udowodniła ani nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Co więcej, Strona wskazała swoją niefrasobliwość skoro dopiero po niemal miesiącu podjęła czynności, na które zgodnie z uzyskanym pouczeniem miała tylko 14 dni. Trudno w takim postępowaniu dopatrywać się należytej staranności strony. Tym bardziej, że jako funkcjonariusz publiczny powinna przykładać szczególną uwagę do przestrzegania prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. K., zastępowana przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Policji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 58 kpa poprzez przyjęcie, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy; 2. art. 7 kpa w zw. z przepisem 77 § 1 kpa oraz przepisem art. 80 kpa poprzez niedokonanie dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ II instancji co skutkowało przyjęciem, że skarżąca nie uprawdopodobniła że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ II instancji, że w sposób zawiniony strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Pełnomocnik napisał, że decyzja organu I instancji została doręczona Skarżącej w dniu 12 stycznia 2015 roku. Podczas odbierania przedmiotowej decyzji, skarżąca została zapewniona przez pracownika sekretariatu Komendy Miejskiej Policji, że decyzja nie ma dla niej dużego znaczenia i nie powinna się nią przejmować, ponieważ automatycznie zostanie wydana kolejna decyzja Komendanta Miejskiego Policji, która ostatecznie rozstrzygnie sytuację prawną Skarżącej, i to od nowej decyzji powinna się odwołać. Po otrzymaniu kolejnej decyzji tj. decyzji nr [...] na podstawie której Skarżąca została zobowiązana do zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] maja 2014 roku do dnia [...] listopada 2014 roku w kwocie 2.570,70 zł, skarżąca udała się do profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 10 lutego 2015 r. skarżąca udzieliła pełnomocnictwa autorowi skargi, i została Jej wyjaśniona sytuacja prawna oraz konsekwencje niezłożenia odwołania od ww. decyzji w terminie wskazanym w pouczeniu. Skarżąca, w czasie w którym otrzymała decyzję nr [...], borykała się z trudną sytuacją rodzinną i finansową. Mąż Skarżącej stracił pracę i na barki Skarżącej spłynął obowiązek utrzymania rodziny, który znacząco ją przytłoczył, co spowodowało u Skarżącej przeżywanie bardzo silnego stresu i ogólnej bezradności. Skarżąca nie kwestionuje, że w dniu [...] stycznia 2015 roku, pokwitowała własnoręcznym podpisem odbiór przedmiotowej decyzji, jednak pełnomocnik podkreślił, że przedmiotowa sytuacja miała miejsce w czasie w którym skarżąca borykała się z ww. problemami rodzinnymi i finansowymi, przy czym wskazał że wnioskodawczyni nie posiadała dostatecznej wiedzy do sporządzenia odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Policji. Organ II instancji wydając postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania naruszył zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 kpa poprzez niedokonanie dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania błędnego ustalenia faktycznego przez organ II instancji, polegającego na stwierdzeniu, że uchybienie terminowi nie nastąpiło bez winy Skarżącej i brak winy nie został uprawdopodobniony, podczas gdy w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik skarżącej wskazał, że Skarżąca nie posiada wiedzy prawniczej oraz w dniu [...] lutego 2015 roku (w terminie wniesienia odwołania od kolejnej decyzji w sprawie - zgodnie z pouczeniem w sekretariacie KMP) udzieliła pełnomocnictwa oraz przekazała dokumenty przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, że podstawowym źródłem dowodowym badanym na okoliczność przywrócenia terminu był wniosek Strony, napisany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zdaniem organu, które zostało wyrażone w postanowieniu, przytoczone we wniosku argumenty świadczą o niefrasobliwości Strony, która była całkowicie zawiniona przez Stronę. Jedynym argumentem przedstawionym przez pełnomocnika we wniosku był brak wiedzy prawniczej. Skarżąca jest funkcjonariuszem policji, od którego społeczeństwo wymaga znajomości prawa oraz działania wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Organ podkreślił, że w skardze do Sądu pojawiają się nowe okoliczności, które mają świadczyć, że uchybienie terminu nastąpiło nie z winy Strony; organ ocenił, że jest to dość nieprofesjonalne ze strony pełnomocnika, jeżeli przemilczał fakty, o których wiedział, a które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie wniosku. Niemniej, zdaniem organu administracji także nowe okoliczności nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności sprzeciwił się argumentowi, że rady lub pouczenia nieokreślonego z imienia i nazwiska pracownika sekretariatu Komendy Miejskiej Policji stanowią uchybienie i błąd organu administracji. Organ wyższego stopnia wskazał na własną wiedzę i na tej podstawie zaprzeczył, aby w sekretariacie Komendy Miejskiej Policji pracowała osoba, do obowiązków której należałoby udzielanie porad prawnych lub wyrażanie wiążących opinii prawnych w imieniu któregokolwiek z organów Policji funkcjonujących w [...]. Natomiast prywatne opinie znajomych czy też członków rodziny policjantki, nawet jeżeli są funkcjonariuszami lub pracownikami Komendy Miejskiej Policji w [...], nie mogą być podstawą do przypisania organowi Policji jakiejkolwiek winy czy błędu, które skutkowałyby tym, że Skarżąca nie mogła wnieść skutecznie odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Policji, w wyznaczonym czternastodniowym terminie. Także podnoszona trudna sytuacja rodzinna i finansowa nie tłumaczy braku winy Skarżącej w uchybieniu terminu, przy czym pełnomocnik Skarżącej nawet nie uprawdopodobnił w jaki sposób te okoliczności przeszkodziły policjantce w dochodzeniu swoich praw na drodze odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta – jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżonym postanowieniem organ wyższego stopnia odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Policji, o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Sądowi jest wiadomym z urzędu, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 23 września 2015 r. sygn. akt II SA/Po 487/15 WSA w Poznaniu oddalił skargę Skarżącej na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] marca 2015 roku Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. Sąd podkreśla, że niniejsza sprawa sądowoadministracyjna o sygn. akt II SA/Po 453/15 dotyczy postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i okoliczności związanych z uchybieniem temu terminowi przez Skarżącą. Oceniając zaskarżone postanowienie Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że zostało ono wydane przez umocowany do tego organ. Zgodnie z art. 6a ust. 1 u.o.p. w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji. Z kolei, w myśl art. 6a ust. 2 pkt 1 tejże ustawy, w postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organem wyższego stopnia są w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji jest komendant wojewódzki Policji. Sąd ocenia, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji prawidłowo uznał, że doszło do doręczenia decyzji Komendanta Miejskiego Policji, w dniu [...] stycznia 2015 r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem z dniem [...] stycznia 2015 r. W konsekwencji, wnosząc odwołanie dopiero w dniu [...] lutego 2015 r. pełnomocnik Skarżącej postąpił prawidłowo, występując z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu . Powszechnie przyjmuje się jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1998 r. (sygn. akt IV SA 1153/96, Lex 45637) brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Nie oznacza zatem udowodnienia braku winy, ale wskazanie z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących po stronie zainteresowanego. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy osoba nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Sąd stwierdza, że źródłem dowodowym badanym na okoliczność przywrócenia terminu był – z braku innych dowodów - wyłącznie wniosek Skarżącej, napisany przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd podziela argument organu, zawarty w odpowiedzi na skargę, że przytoczone we wniosku argumenty świadczą o niefrasobliwości Skarżącej, która to niefrasobliwość była całkowicie zawiniona przez Skarżącą. Argumentami przedstawionymi przez pełnomocnika we wniosku były: brak wiedzy Skarżącej co do wagi uchybienia oraz brak wiedzy Skarżącej co do sporządzenia odwołania od decyzji. W związku z tym Sąd stwierdza, w ślad za argumentacją odpowiedzi na skargę, że Skarżąca jest funkcjonariuszem policji, od którego społeczeństwo wymaga znajomości prawa oraz działania wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Nie sposób uznać, że funkcjonariuszka Policji, i to wchodząca w skład korpusu podoficerów Policji, choćby nawet żyjąca w długotrwałym stresie – nie miała wiedzy co do konsekwencji uostatecznienia się decyzji cofającej uprawnienie, bez względu zresztą na rodzaj uprawnienia. Tak samo nie sposób uznać, że Skarżąca nie była w stanie napisać odwołania od decyzji administracyjnej, zawierającej zresztą tylko jedno rozstrzygnięcie. Sąd zaznacza, że to Skarżąca zawiadomiła o zmianie mającej wpływ na uprawnienie do otrzymania równoważnika pieniężnego i decyzja Komendanta Miejskiego Policji została wydana w reakcji na poczynione zawiadomienie. Wniosek o przywrócenie terminu nie zawierał więcej argumentów na rzecz Skarżącej. Dopiero w skardze do Sądu pojawiły się nowe okoliczności, względem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, które miały świadczyć na korzyść Skarżącej: błędne pouczenie Skarżącej przez niespersonifikowanego pracownika sekretariatu Komendy Miejskiej Policji oraz trudna sytuacja rodzinna i finansowa wywołana utratą pracy przez męża. Sąd podziela krytyczną ocenę Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji odnośnie przemilczenia okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie wniosku – przez zawodowego pełnomocnika. Sąd podziela i tą ocenę organu, że także nowe okoliczności nie mogłyby spowodować uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uprawnienie do wniesienia odwołania należy do adresata decyzji i Skarżąca nie może skutecznie "obciążyć" innej osoby, zresztą nieznanej, procesowymi konsekwencjami rezygnacji z wniesienia odwołania. Jeżeli Skarżąca zaufała ocenie sytuacji wyrażonej przez inną osobę, to uczyniła tak wyłącznie na swoje ryzyko. Sąd podkreśla gołosłowność argumentów skargi: nieznana z imienia i nazwiska osoba udzielająca Skarżącej porady prawnej oraz odstąpienie od uprawdopodobnienia w jaki sposób trudna sytuacja rodzinna i finansowa Skarżącej utrudniły wniesienie odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Policji. Są to argumenty ogólnikowe, które samodzielnie nie mogły doprowadzić do podważenia zaskarżonego postanowienia. Zarazem Sąd podkreśla, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu jest zgodne z prawem. Odnosząc się do żądania skargi trzeba wskazać, że sąd administracyjny w razie uwzględnienia skargi i uchylenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu – nie jest władny, aby w orzeczeniu przywrócić termin do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym. Sąd stwierdza, że argumenty zawarte w skardze są nie trafne, a zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie obowiązujących przepisów i w sposób wyczerpujący uzasadnione, wobec czego Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.