IV SA/Wa 1667/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi N. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania N. B. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców znak [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., orzekającej o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy. Zaskarżona decyzja Rady zapadła w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 23 września 2014 r. N. B. obywatelka [...], narodowości [...], w [...] Oddziale Straży Granicznej wystąpiła o nadanie jej statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Niniejszym wnioskiem objęła również swoją małoletnią córkę V. B. Uzasadniając wniosek wskazała, że ubiega się o nadanie statusu uchodźcy ze względu na obawę o swoje życie, spowodowaną niebezpieczną sytuacją na [...]. Oświadczyła, że boi się wychodzić na ulicę, jest szykanowana zaś [...] milicja nie jest w stanie pomóc ani jej ani jej córce. Wskazała, że w kraju pochodzenia była prześladowana i poddawana przemocy fizycznej (została pobita przez mężczyznę), jak również została poddana przemocy psychicznej - odczuwa zagrożenie. Skarżąca nie brała udziału w żadnym konflikcie zbrojnym, nigdy nie była zatrzymywana, aresztowana ani sądzona. Nie należała do żadnych organizacji politycznych, religijnych, kulturalnych, społecznych, etnicznych (k. 15). W dniu 12 grudnia 2014 r. organ prowadzący postępowanie przesłuchał N. B. na okoliczność złożonego wniosku. Przesłuchana wskazała, iż do Polski przyjechała z córką [...] sierpnia 2014 r. Wniosek statusowy złożyła dopiero miesiąc później, bo miała nadzieję, że jeszcze coś się zmieni na [...] i że będzie lepiej. Oglądając w telewizyjnych wiadomościach co się dzieje na [...], postanowiła nie wracać na [...]. Do Polski przyjechała na podstawie zaproszenia ważnego na okres [..] lipca 2014 r. do [...] czerwca 2015 r., które było podstawą do otrzymania miesięcznej wizy. Wcześniej nie wyjeżdżała z kraju pochodzenia. Przed wyjazdem mieszkała w K. razem z mężem i córką. Tam miała też zameldowanie. Ma wykształcenie średnie specjalne, jest absolwentką Szkoły Pedagogicznej. Ukończyła też Narodowy Ekonomiczny Uniwersytet w [...]. Od 2011 r. do 2014 r. pracowała jako starszy operator na poczcie w K. Wcześniej, w latach 2008-2009 pracowała jako manager ds. reklamy. Nie miała problemów finansowych. W K. ma brata, rodzice nie żyją. Zapytana, czy rodzina ma jakieś problemy na [...] odpowiedziała, że w związku z tym, iż mają [...] nazwisko odnoszą się do nich jak do [...], panuje "[...]". Czuje się dyskryminowana ze względu na przyjęte po [...] nazwisko, co powoduje liczne groźby od klientów, wymuszanie na niej rozmowy w języku [...]. Cudzoziemka nie ma krewnych w Polsce ani w UE. Ma teściową w [...]. Uzasadniając swój wniosek wskazała na obawę przed dalszym zamieszkiwaniem w K. ze względu na ryzyko rozpoczęcia działań wojennych, przed jej wyjazdem podano w wiadomościach, że [...] zamierza w ciągu siedmiu dni dojść do K. ze swoimi czołgami. Powyższe było bezpośrednim powodem natychmiastowego wyjazdu z [...] razem z córką do Polski. Powołała się także na zastraszanie miejscowej ludności przez "bandy fanatyków żądających pieniędzy na wojnę". Wskazała ponadto, iż była ofiarą nacisku psychicznego osób nastawionych do niej negatywnie. Również pod koniec maja 2014 r.., wracając z pracy została uderzona w głowę i okradziona. Córka skarżącej miała natomiast problemy w szkole, młodzież wyzywała ją od "[...]", dokuczali jej, poniżali, kierowali wobec niej [...] okrzyki. Jednocześnie jednak N. B. nie zgłaszała powyższych problemów [...] milicji twierdząc, iż nie otrzymałaby z jej strony żadnej pomocy. Rodzice skarżącej zmarli, na [...] w K. pozostał brat skarżącej. Wstępna weryfikacja wniosku o nadanie statusu uchodźcy, zdaniem organu I instancji, nie dała podstaw do stwierdzenia, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 68 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, tym samym przesłuchanie przeprowadzono bez udziału psychologa, w zrozumiałym dla strony języku [...]. Cudzoziemka została pouczona o odpowiedzialności karnej, grożącej za składanie fałszywych zeznań. Po odczytaniu protokołu przesłuchania, własnoręcznym podpisem zaświadczyła jego zgodność ze złożonymi zeznaniami. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania N. B. statusu uchodźcy na terytorium RP, powołując się na przepis art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że N. B. nie spełnia przesłanek, o których mówi Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nadto stwierdził, że w przypadku wnioskodawczyni brak jest również przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium RP. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców okoliczności, którymi N. B. uzasadniła ubieganie się o nadanie jej statusu uchodźcy są wiarygodne, jej oświadczenia są spójne, rzeczowe i prawdopodobne, uwzględniają sytuację panującą w jej kraju pochodzenia, jednakże jednocześnie nie mają one wpływu na uwzględnienie złożonego wniosku. W toku niniejszego postępowania organ ustalił okoliczności faktyczne odnoszące się do kraju pochodzenia skarżącej na podstawie aktualnych opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Departamentu Postępowań Uchodźczych Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 17.11.2014 r. na temat sytuacji bezpieczeństwa i praw człowieka na [...] i z dnia 13.11.2014 r. na temat przestrzegania praw mniejszości narodowych na [...]. Z materiałów tych wynika, że na wschodzie [...], w [...] i [...], toczy się konflikt zbrojny pomiędzy wspieranymi przez [...] (dążącymi do odłączenia [...] od [...] i włączenia go do [...]), a [...] siłami rządowymi, którego następstwa noszą znamiona katastrofy humanitarnej. Na obszarze działań wojennych osoby cywilne narażone są głównie w związku z prowadzeniem przez obie strony ostrzałów moździerzowych i artyleryjskich. Ponadto, na obszarach obwodów kontrolowanych przez [...] dochodzi do licznych grabieży, porwań i innych aktów przemocy wobec ludności cywilnej, ludność cywilna cierpi też z powodu braku żywności, wody pitnej, prądu oraz usług komunalnych. Na początku września zawarte zostało w [...] zawieszenie broni między walczącymi stronami, jednakże jest ono często naruszane przez [...]. Niestabilna sytuacja panuje również na [...], anektowanym przez [...], gdzie władze starają się podporządkować sobie miejscową społeczność [...], zaś w stosunku do przeciwników aneksji prowadzą kampanię zastraszania, mającą zmusić ich do opuszczenia [...]. Według [...] danych statystycznych, [...] są po [...] najliczniejszą grupą narodowościową i stanowią, według danych z marca 2014 r., 17,3 % ogółu społeczeństwa (8,3 miliona osób). Przedstawiciele tej mniejszości narodowej mieszkają w różnych częściach terytorium [...], w rozproszony sposób. [...] źródła informacji, podobnie jak obserwatorzy OB WE, odnotowały tylko dwa incydenty skierowane przeciwko [...]/[...]języcznym obywatelom [...], określone jako kryminalne. Chodzi o lekkie uszkodzenia ciała szefa [...] społeczności [...], O. K., oraz uszkodzenie środka transportu szefowej "[...] Ośrodka Kultury", O. S. Wydarzenie to spowodowało niezwłoczną reakcję władz administracji obwodu oraz miejscowego oddziału MSW. N. B. wniosła od powyższej decyzji odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców nie zgadzając się z decyzją organu I instancji w konsekwencji czego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i nadanie jej statusu uchodźcy na terytorium RP. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 roku nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w mocy podnosząc, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że wnioskodawczyni nie wykazała, aby w jej indywidualnym przypadku istniało realne zagrożenie prześladowaniem z powodów wskazanych w ustawie. W ocenie Rady organ I instancji rozpatrzył wszystkie okoliczności sprawy i zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów dokonał ich oceny i uwzględnił w ustaleniach, na podstawie których rozstrzygnął niniejszą sprawę. Wnioskodawczyni nie przedstawiła natomiast żadnego, rzeczywistego zarzutu naruszenia prawa materialnego, który mógłby skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji lub orzeczeniem reformatoryjnym przez Radę. Organ odwoławczy podniósł, iż o nadaniu statusu uchodźcy nie może przesądzać sam fakt opuszczenia kraju pochodzenia. Należy mieć bowiem na względzie, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia lub sytuację ekonomiczną cudzoziemca, lecz jedynie z uwagi na istniejące, realne i uzasadnione obawy prześladowania w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o taki status. Skargę do tut. Sądu wniosła od ww. decyzji wniosła N. B., której zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 13 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 128 poz. 1176, z późn. zm., dalej: ustawa o ochronie) poprzez nieobjęcie mnie oraz mojej córki żadną z form ochrony międzynarodowej na terytorium Polski, pomimo iż powrót do kraju pochodzenia naraziłby nas na ryzyko prześladowań i naruszenia naszych podstawowych praw; 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 Nr 30 poz. 168, dalej: k.p.a.), poprzez niewłaściwe i nie wyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego, a także nie odniesienie się przez organ II instancji do wszystkich okoliczności wskazanych przeze mnie w treści odwołania. Mając na względzie wskazane zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organom administracji. Jednocześnie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż jej wykonanie i nakazanie mi opuszczenia Polski w ciągu 30 dni zgodnie z dyspozycją art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, grozi wyrządzeniem mi i mojej córce znacznej krzywdy i spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci naruszenia naszych podstawowych praw. Ewentualne wydalenie nas z terytorium Polski, które grozi nam w związku z utratą prawa do legalnego pobytu spowoduje ponadto naruszenie naszego prawa do sądu, wynikającego bezpośrednio z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz sprawi, że w przypadku uwzględnienia niniejszej skargi ochrona sądowa okaże się iluzoryczna. Wraz z niniejszą skargą wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Cudzoziemców wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców jak i utrzymana nią w mocy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie naruszają prawa. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców prowadzi do wniosków, iż przedmiotowa skarga jako bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy i o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie może polegać w szczególności na użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej w tym seksualnej, zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący, braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość (art. 13 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Przy ustalaniu statusu uchodźcy należy uwzględnić istnienie związku między przestrzeganiem praw cywilnych i politycznych a rozwojem ekonomicznym. Często uchodźcy wywodzą się z najbiedniejszych obszarów świata. Jednym z ważnych czynników zapobiegających migracji ekonomicznej powinna być zrównoważona polityka gospodarcza i pomoc dla mieszkańców najbiedniejszych państw świata. Podstawy współczesnej ochrony uchodźców tworzą dwa podstawowe prawa człowieka, określane jako swoboda (wolność) przemieszczania się i prawo do powrotu. Międzynarodowa ochrona uchodźców zastrzeżona jest dla tych, którzy opuścili kraje ojczyste tracąc przy tym ochronę udzielaną obywatelom i w związku z tym ich zasadniczą potrzebą jest uzyskanie ochrony ze strony innego podmiotu. W systemie ochrony prawnej uchodźców brak ochrony ze strony państwa ojczystego połączony jest ponadto z "uzasadnioną obawą prześladowania". Ochrona międzynarodowa nie przysługuje mimo poważnego zakłócenia porządku publicznego w kraju pochodzenia, w przypadku braku dostatecznie zindywidualizowanej obawy prześladowania. W literaturze przyjmuje się, że uchodźców charakteryzuje wspólne doświadczenie zerwania normalnych więzi zaufania i wierności między obywatelem a rządem i zastąpienie ich przez stosunki oparte na obawie i alienacji (zob. B. Wierzbicki, Sytuacja prawna uchodźcy w systemie międzynarodowej ochrony praw człowieka, Białystok 1993, s. 21). Podkreślić również należy, że nie wymaga się od wnioskującego o status uchodźcy aby udowodnił przytaczane przez siebie okoliczności. Konieczne jest jednak aby całość jego oświadczeń była spójna i nie zawierała nie dających się usunąć rozbieżności, co jest warunkiem niezbędnym do uznania twierdzeń cudzoziemca za wiarygodne. Organy decydujące o przyznaniu statusu uchodźcy oceniają wypowiedzi wnioskodawcy zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. W ocenie Sądu kilkakrotne słowne poniżenia skarżącej przez interesantów poczty, a także słowne poniżanie jej córki przez młodzież szkolną wynikały z napięć i nastrojów społecznych, będących konsekwencją aktualnej sytuacji politycznej i bezpieczeństwa w rejonach zapalnych [...], w [...] i [...], nie były natomiast związane z celowym, ukierunkowanym w stronę ludności [...] prześladowaniem przez władze kraju pochodzenia lub inne podmioty, przed którymi władze nie chcą lub nie są w stanie zapewnić ochrony. Jednakże jeżeli skarżąca obawiała się ludzi działających poza porządkiem prawnym kraju pochodzenia, to powinna zwrócić się o ochronę do władz. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej osoba obawiająca się pozaprawnych działań ze strony osób działających poza porządkiem prawnym kraju pochodzenia i nie wykorzystująca wszystkich możliwości w celu uzyskania ochrony w kraju swego pochodzenia, nawet jeśli uzyskanie takiej pomocy byłoby iluzoryczne i mało realne (V S.A. 2582/02). Tymczasem N. B. nie podjęła osobiście żadnych działań bezzasadnie twierdząc, że nie wierzy, aby milicja jej pomogła. Trzeba też pamiętać, że podmiot niepaństwowy może być uznany za sprawcę prześladowań jeśli są one świadomie tolerowane przez władze lub jeśli władze odmawiają zapewnienia skutecznej ochrony bądź nie są w stanie jej zapewnić. Ponadto, akty przemocy popełniane przez taki podmiot mogłyby być powodem do nadania statusu uchodźcy gdyby były popełniane w związku z jednym z kryteriów Konwencji Genewskiej, a więc z rasą, religią, narodowością, przynależnością do określonej grupy społecznej lub poglądami politycznymi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W tym miejscu podnieść też należy, że Rada, w świetle informacji zgromadzonych przez organ I instancji na temat sytuacji mniejszości narodowych na [...] odrzuca tezę Cudzoziemki o dyskryminacji czy złym traktowaniu. Wskazać bowiem należy, że żadna z mniejszości narodowych na [...] nie jest prześladowana ani dyskryminowana. Jak zaznaczono już wcześniej, sytuacja ludności [...]języcznej na całym terytorium [...] jest w chwili obecnej zadowalająca i nie daje żadnych podstaw do stwierdzenia, że osoby posługujące się językiem [...] lub też [...] mniejszość narodowa narażone są na prześladowania lub ryzyko doznania poważnej krzywdy w rozumieniu ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Zarówno podczas składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy jak i podczas przesłuchania N. B. oświadczyła, że nigdy nie była w kraju pochodzenia zatrzymywana, aresztowana ani sądzona. Biorąc powyższe pod uwagę, a także zwracając uwagę na fakt, iż N. B. posługuje się również językiem [...] (we wniosku wskazała właśnie język [...] jako język ojczysty, w ocenie Sądu, powrót skarżącej do kraju pochodzenia nie narazi jej na prześladowanie w rozumieniu ww ustawy. Skarżąca nigdy prześladowana nie była, nie zachodzą też jakiekolwiek inne okoliczności mogące wskazywać, że jest ona prześladowaniem zagrożona. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo w zakresie wynikającym z granic postępowania zakreślonych przepisem art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP. Organy orzekające w sprawie dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, jak również dokonały oceny dowodów nie przekraczając granicy swobodnej oceny dowodów. Sąd zauważa, że bez względu na okoliczności, obowiązują zasady logiki i doświadczenia życiowego. Z tego też powodu Sąd nie dał wiary deklaracji skarżącej co do istnienia obawy zagrożenia dla niej i jej córki, stan obawy przed ewentualnym zagrożeniem, wynikającym z sytuacji politycznej w kraju pochodzenia jak i [...] nazwisko które nosi skarżąca nie mogą stanowić podstawy ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. Skarżąca w kraju pochodzenia nie była prześladowana lub prześladowaniem zagrożona ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub poglądy polityczne. Oświadczenia skarżącej o spotykających ją i córkę na [...] szykanach nie zostały wykazane, poza podniesieniem tych okoliczności podczas przesłuchania, a nawet gdyby miały one miejsce, to nie stanowią, zgodnie z powyższym, okoliczności prześladowania określone w ustawie. Dlatego też, prawidłowo organy ustaliły, że w przypadku N. B. nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Sąd zwraca również uwagę na przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej określonej art. 15 ustawy, zgodnie z którym cudzoziemcowi udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji (w znaczeniu umyślnego pozbawienie życia, nie tylko w związku z wykonaniem wyroku sądu), tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia ochrony uzupełniającej, jeżeli nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że skarżąca na [...] doznała lub była zagrożona doznaniem poważnej krzywdy, podobnie jej powrót do kraju pochodzenia do powyższego nie doprowadzi. Nie zachodzi bowiem niebezpieczeństwo rzeczywistego ryzyka na skutek podjęcia wobec skarżącej i jej córki bezprawnych działań, takich jak pozbawienie życia czy zastosowanie względem niej tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Jakkolwiek zdarzenia tego typu nadal mają miejsce w niektórych częściach [...], z powodu istniejącego konfliktu, jednakże sam fakt ich występowania nie wystarcza dla udzielenia ochrony, gdyż koniecznym jest wykazanie, iż osoba wnioskująca jest ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację narażona na takie traktowanie. Cudzoziemka tymczasem nie wykazała, aby w jej wypadku taka sytuacja występowała. Brak jest też innych okoliczności wskazujących, że zainteresowana narażona jest na krzywdę w stopniu wyższym niż przeciętny obywatel [...]. Organy prawidłowo zatem uznały, iż w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w ww przepisie. W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w konsekwencji czego podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 p.p.s.a.