II SA/Łd 833/15

Dnia 20 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda- Lenczewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 roku sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...], (sprostowaną postanowieniem tego organu z dnia 19 czerwca 2015r.) ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG wraz z obiektami towarzyszącymi w miejscowości P., na działkach o nr ewid. 114/7 i 113/4, obręb [...], gmina C. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2014r. M. P., działająca pod firmą A M. P.-C. z siedzibą w T., gmina U., wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i LPG na terenie działek nr ewid. 114/7, 113/4 położonych w miejscowości P., gmina C.. Do wniosku załączono kartę informacyjną przedsięwzięcia. Wójt Gminy C., po uzyskaniu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. (dalej: "PPIS") oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (dalej" "RDOŚ"), postanowieniem z dnia [...], znak: [...], nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "ustawa" - wskazując na elementy wymagające zwrócenia szczególnej uwagi. Dalej wyjaśniono, że raport o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko złożyła B Sp. z o.o. z siedzibą w N., gm. C., reprezentowana przez E. K., która poinformowała w piśmie z dnia 23 grudnia 2014r., że w trakcie trwania procedury administracyjnej zmianie uległa nazwa firmy wraz z siedzibą z A M. P.-C. z siedzibą w T. gm. U. na B Sp. z o.o. w N., gm. C.. Po uzyskaniu opinii PPIS na temat warunków realizacji przedsięwzięcia (pisma z dnia: 28 stycznia 2015r., 3 marca 2015r., 16 marca 2015r. i 24 marca 2015r.), uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia przez RDOŚ (postanowienie z dnia [...], znak: [...]) oraz po uzupełnieniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, organ gminy wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...], znak: [...] (sprostowaną postanowieniem znak [...] z dnia [...]) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Następnie Kolegium wskazało, że organ I instancji oceniał przedmiotowe przedsięwzięcie pod kątem zgodności jego lokalizacji z ustaleniami m.p.z.p., a w wyniku tej oceny uznał, że realizacja przedsięwzięcia na wskazanym terenie jest zgodna z planem. Ocena ta była zdaniem Kolegium zasadna. Część działki nr 113/4, zgodnie z m.p.z.p. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] kwietnia 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 189, poz. 1713) znajduje się w terenach ozn. symbolem UP, a zgodnie z § 28 tej uchwały dla terenów położonych w poszczególnych jednostkach strukturalnych, oznaczonych na rysunku planu symbolami UP plan ustala: 1) przeznaczenie podstawowe - tereny usługowo - produkcyjne (handlu, gastronomii, komunikacji, turystyki, instytucje finansowe, bytowe) i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z ogrodami wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi; 2) dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające – usługi publiczne, nieuciążliwe zakłady rzemieślnicze, stacje auto - gaz, parkingi, drogi dojazdowe, stacje transformatorowe. Poza tym działki ozn. nr ewid. 114/7 i 113/4, zgodnie z m.p.z.p. gminy C. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] marca 2012r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C., dotyczącego fragmentu wsi P. (Dz. Urz. Woj. [...] poz. 1696) znajdują się w terenach ozn. symbolem 1P - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów (§ 28 ust. 2 pkt 1 uchwały). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 12 tej uchwały, ilekroć w planie jest mowa o: terenie obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, należy przez to rozumieć teren, na którym realizowane będą działania ograniczone do utrzymania istniejących oraz realizacji nowych obiektów związanych z działalnością produkcyjną, usługowo-produkcyjną, obsługi komunikacji i transportu (w tym stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, środków transportu, stacje kontroli pojazdów, stacje paliw z towarzyszącymi im obiektami gastronomicznymi i hotelowymi itp.) oraz magazynowo-składową, usług handlowych (w tym obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2), niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami biurowymi, socjalnymi, technicznymi, garażami, miejscami postojowymi, a także dojściami, dojazdami, infrastrukturą techniczną i zielenią. Z § 30 ww. uchwały z dnia [...] marca 2012r. wynika zaś, że traci moc ww. uchwała Rady Gminy C. z dnia [...] kwietnia 2004r. w zakresie uchwalonym wskazaną uchwałą zmieniającą. Organ odwoławczy podkreślił również, że przedsięwzięcie, o którym mowa w ww. decyzji pierwszoinstancyjnej, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, po zasięgnięciu opinii RDOŚ i PPIS, orzekł o konieczności przeprowadzenia takiej oceny i nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przedsięwzięcie to wymaga, po uprzednim uzgodnieniu z organem ochrony środowiska (RDOŚ) i uzyskaniu opinii organu ochrony sanitarnej (PPIS), uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy. W ocenie Kolegium przeprowadzono należycie ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zweryfikowanego w toku przeprowadzanej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania, zgodnego z zakresem wyznaczonym w postanowieniu organu gminy stwierdzającym potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.ś. warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione z RDOŚ i zaopiniowane przez PPIS. W przedmiotowej sprawie zarówno RDOŚ, jak i PPIS, bardzo wnikliwie badali raport, który w toku postępowania był dwukrotnie uzupełniany na wezwanie RDOŚ w zakresie: - klimatu akustycznego; - środowiska przyrodniczego; - w zakresie oddziaływania inwestycji na powietrze atmosferyczne; - występowania gatunków objętych ochroną prawną na terenie planowanej do realizacji inwestycji (w tym w kwestiach zgłaszanych w toku postępowania przez J. C. odnośnie stanu środowiska przyrodniczego terenu inwestycji, zwłaszcza o miejscach lęgowych ptaków). RDOŚ, jako organ ochrony środowiska, przedstawiając własne stanowisko co do warunków realizacji przedsięwzięcia szczegółowo je uzasadnił. Warunki z wynikające z uzgodnienia RDOŚ przeniesione zostały do decyzji środowiskowej. Organ ten w oparciu o analizę raportu i jego uzupełnień uznał w postanowieniu uzgadniającym, że: - ryzyko wystąpienia emisji, innych uciążliwości, czy też wystąpienia poważnej awarii przy zastosowaniu przedstawionych w raporcie i jego uzupełnieniach rozwiązań technologicznych, będzie zminimalizowane, - planowana inwestycja nie powinna powodować negatywnych oddziaływań pomiędzy poszczególnymi elementami środowiska, - w normalnych warunkach eksploatacji przedsięwzięcia nie wystąpią ponadnormatywne uciążliwości dla środowiska i warunków życia ludzi oraz nie zostaną naruszone interesy osób trzecich, - informacje dostępne w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko są wystarczająco szczegółowe, aby w pełni ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w związku z czym nie wskazano potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei PPIS wyrażając opinię co do warunków realizacji przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań sanitarnych i higienicznych wskazał, że przedstawione w raporcie i uzupełnieniach do raportu analizy wykazały, że zaproponowane rozwiązania techniczne są zgodne z obowiązującymi wymogami prawnymi oraz aktualnym stanem wiedzy technicznej i zabezpieczą środowisko przed zanieczyszczeniami oraz nie będą negatywnie oddziaływać na zdrowie ludzi. Organ II instancji wskazał także, że w toku rozpatrywania sprawy zapewniono udział społeczeństwa w postępowaniu, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy obwieszczenia Wójta Gminy C., jak również zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w przedmiocie sprawy. Kolegium wyjaśniło, że z charakterystyki projektowanego przedsięwzięcia przedstawionej w raporcie o oddziaływaniu na środowisko ww. przedsięwzięcia i jego uzupełnieniach oraz ze stanowisk organów ochrony środowiska i ochrony sanitarnej w zakresie uzgodnień i opinii wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo - kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji powodowanych eksploatacją przedsięwzięcia nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska oraz uciążliwości dla warunków życia ludzi - przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości przedsięwzięcia i jego usytuowania. Analiza raportu oddziaływania na środowisko pozwalała - zdaniem Kolegium - stwierdzić, że jest to środek dowodowy mający w istocie przesądzające znaczenie w sprawie. Odnosi się on w sposób kompleksowy do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Zawiera on analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko. Raport pozwala na dogłębną analizę tego przedsięwzięcia pod względem jego zagrożeń i uciążliwości dla środowiska, w szerokim znaczeniu tego słowa. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie, i na które zwrócił uwagę organ I instancji, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest rzetelny, spójny, nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości. W ocenie Kolegium nie było podstaw, aby odmówić raportowi waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Brak było przy tym dowodów przeciwnych w tym względzie. Planowana inwestycja nie ma także wpływu na użytkowanie i zagospodarowanie terenów sąsiednich, o ile uwzględni się jej cechy oraz projektowane rozwiązania techniczne i technologiczne. W tych okolicznościach ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie mogła być zakwestionowana, czemu dał wyraz organ I instancji podejmując zaskarżoną decyzję, spełniającą warunki, o których mowa w art. 82 i 85 ustawy. Zdaniem Kolegium dokumentacja przedmiotowej sprawy była wystarczająco szczegółowa, aby określić środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W sprawie rozpoznano wszelkie zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz warunki likwidacji lub minimalizacji zagrożeń. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zweryfikowany został raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskane zostały wymagane ustawą opinie i uzgodnienie oraz zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach tej oceny analizowano i oceniano bezpośredni i pośredni wpływ planowanego przedsięwzięcia nie tylko na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, ale też na dobra materialne i zabytki, analizowano i oceniano wzajemne oddziaływanie między elementami, a także analizowano i oceniano możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę do sądu administracyjnego złożył J. C. – uznany za organy administracji za stronę postępowania – zarzucając naruszenie art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. art. 86 K.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ II instancji niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i w konsekwencji niezebrania oraz nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie przesłuchania stron. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., nr 270 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a". W przeciwnym razie sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko. W przedmiotowej sprawie nie ulega bowiem wątpliwości, że do realizacji planowanej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wynika to wprost z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a do takich właśnie przedsięwzięć zalicza się instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego - § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Zasadniczym dowodem, na podstawie którego właściwy organ dokonuje oceny oddziaływania inwestycji na środowisko jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Celem raportu jest ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, dlatego raport musi być kompleksowy, spójny i rzetelny, a więc powinien uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle przepisów ustawy. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 marca 2014r., sygn. akt II OSK 2564/12: "Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujący równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora." – w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. W przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i w konsekwencji niezebrania oraz nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, a w szczególności nieprzesłuchania stron, co w jego ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący jednak nie wskazał, na czym naruszenie przepisów postępowania przez organ miało polegać. Skarżący nie powołał się na konkretne ustalenia organu, które w jego ocenie były błędne. Nie przedstawił także żadnych przeciwnych dowodów, na podstawie których zapisy raportu mogłyby być ocenione za wadliwe. Skarżący w żaden sposób nie wskazał również, czego tak naprawdę organ nie ustalił i ewentualnie jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Oczekiwał natomiast od organu, że ten będzie prowadził postępowanie dotąd, aż znajdzie przyczynę uniemożliwiającą wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornej inwestycji. Tymczasem zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Innymi słowy mają za zadanie ocenić, czy w danym stanie faktycznym i prawnym realizacja inwestycji na określonym terenie jest możliwa z punktu widzenia wymogów środowiskowych. Jeżeli na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego planowane przedsięwzięcie zgodne jest z przepisami prawa, to organ nie może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem sądu w przedmiotowej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie w sposób wyczerpujący i dokonały rzetelnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organ I instancji prawidłowo bowiem ocenił w pierwszej kolejności, że planowana inwestycja jest możliwa do realizacji na określonym terenie z punktu widzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy), a następnie zwrócił się do organów współdziałających o zajęcie stanowiska, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy). Jak wynika z akt sprawy zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T., wyrazili opinie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz potrzebę opracowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji ustalił zatem szczegółowy zakres raportu, a po jego sporządzeniu, raport został przedstawiony organom współdziałającym do uzgodnienia (art. 77 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. nie miał zastrzeżeń do przedstawionego mu raportu, natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. kilkukrotnie wzywał inwestora do uzupełnienia raportu. Ostatecznie i ten organ zaakceptował ustalenia raportu po jego uzupełnieniu w żądanym zakresie, wydając na podstawie art. 77 ust. 3 i ust. 4 ustawy stosowne postanowienie, w którym określono warunki realizacji przedsięwzięcia. Na tej podstawie organ I instancji określił środowiskowe uwarunkowania dla budowy stacji paliw płynnych i gazu LPG wraz z obiektami towarzyszącymi w miejscowości P., na działkach o nr ewid. 114/7 i 113/4, obręb [...]. W decyzji szczegółowo wskazał środowiskowe warunki dla zamierzonej inwestycji, w tym wymagane na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, jak również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym (art. 82 ustawy). Decyzja zawiera także wyczerpujące uzasadnienie, o którym mowa w art. 85 ust. 1 ustawy. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Wskazać również należy, że w toku postępowania, w związku z uwagami wniesionymi przez skarżącego, inwestor uzupełnił na wezwanie RDOŚ raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie inwentaryzacji przyrodniczej, o kwestie dotyczące miejsc lęgowych ptaków, wymienionych przez skarżącego gatunków objętych ochroną prawną. Wątpliwości w tym zakresie zostały zatem wyjaśnione przez RDOŚ przed wydaniem orzeczenia uzgadniającego warunki realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W decyzji środowiskowej wskazano natomiast, że na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia m.in. wycinkę drzew należy przeprowadzić poza sezonem lęgowym ptaków i rozrodczym większości innych zwierząt, tj. w terminie od 1 października do końca lutego, a na terenie lub w pobliżu terenu inwestycji należy powiesić co najmniej 5 specjalistycznych budek lęgowych dla ptaków jako kompensacja zniszczenia siedlisk lęgowych ptaków. Odnośnie zarzutu nieprzesłuchania stron postępowania, należy podzielić w tym zakresie stanowisko Kolegium. Zgodnie bowiem z art. 86 K.p.a., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Wnosząc o przesłuchanie wszystkich stron postępowania skarżący nie wskazał jednak, na jaką okoliczność organ miałby to uczynić. Należy zaś zauważyć, że ustalenie uwarunkowań środowiskowych dla inwestycji odbywa się przede wszystkim na podstawie złożonych do akt uzgodnień i opinii zawierających specjalistyczne dane, które stanowią podstawę określenia w decyzji warunków, jakie przyszła inwestycja winna spełniać i jakie uwzględnić muszą też organy wydające kolejne decyzje w procesie budowlanym. Dlatego w ocenie sądu nieprzeprowadzenie rozprawy nie stanowi błędu, skutkującego w szczególności koniecznością uchylenia decyzji. Z uwagi na powyższe, wobec braku uzasadnionych zarzutów sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. LS