VII SA/Wa 440/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2015 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przyjęcia zgłoszenia oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138§1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.) – dalej Kpa w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w W., od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2014r., wnoszącej sprzeciw w sprawie dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania instalacji dwustronnej tablicy reklamowej z oświetleniem na działce nr ewid. [...] obręb O. gmina M., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2014r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2014r. Starosta [...] wniósł sprzeciw do dokonanego w dniu [...] października 2014r. zgłoszenia zamiaru instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem na działce nr [...] obręb O. wskazując, iż zamierzone roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja wnosząca sprzeciw została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej i odebrana przez inwestora w dniu 21 listopada 2014r. mimo, iż Spółka [...] w dołączonym do zgłoszenia oświadczeniu domagała się kierowania wszelkiej korespondencji w sprawie na adres skrzynki na elektronicznej platformie usług administracji publicznej epuap/braughman/skrytka. W związku z takim doręczeniem decyzji z dnia [...] października 2014r. inwestor wraz z odwołaniem wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r. Wojewoda [...] przywrócił termin do wniesienia odwołania. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane dotyczy jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem robót budowlanych w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Zgłoszony zakres robót budowlanych posiada wszelkie cechy budowy (art. 3 pkt 6), gdyż wielkość urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie, a także względy bezpieczeństwa wymagają trwałego związania z gruntem. Organ jednocześnie wskazał, że błędne przywołanie w zaskarżonej decyzji art. 30 ust. 2 zamiast art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż Starosta [...] w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wykazał, że przesłanką wniesienia sprzeciwu była konieczność uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 391 Kpa stwierdził, że pomimo nieprzesłania stronie decyzji drogą elektroniczną doszło do skutecznego jej doręczenia. Art. 391§1 Kpa nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata (lub jego pełnomocnika), choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez Kpa sposobów. Tak doręczona decyzja administracyjna wchodzi do obrotu prawnego, bowiem strona miała możliwość zapoznania się z jej treścią. Wojewoda [...] wskazał jednocześnie, że mimo iż doszło do naruszenia art. 391§1 Kpa na etapie doręczenia decyzji organu I instancji, jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie budzi wątpliwości że wniosek o doręczenie elektroniczne został w sprawie złożony, choć nie nastąpiło to w sposób przejrzysty. Żądanie doręczania pism za pośrednictwem komunikacji elektronicznej znajduje się w jednym z pism dołączonych do formularza zgłoszenia i zostało "wplecione" w treść str. 5 pisma zatytułowanego "Oświadczenie Inwestora do zgłoszenia z dnia (...)", w którym na sześciu stronach zacytowano przepisy prawne związane ze zgłoszeniem robót budowlanych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł [...] Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie: a) art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez niezasadne przyjęcie, że organ I instancji zachował termin 30 dni na wniesienie sprzeciwu w sytuacji braku skutecznego doręczenia decyzji w tym przedmiocie, b) art. 391§1 pkt 2 poprzez uznanie, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji wnoszącej sprzeciw, w sytuacji w której organ pominął doręczenie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, c) art. 391§ pkt 2w zw. z art. 46§3 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i doręczenie zaskarżonej decyzji za pośrednictwem operatora pocztowego, pomimo złożenia przez inwestora wniosku o doręczanie wszelkich pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, d) art 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, iż inwestycja objęta zgłoszeniem z dnia [...] października 2014r. dotyczy robót objętych pozwoleniem na budowę, e) art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 i art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego i niezasadne uznanie, iż montaż nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem z dnia [...] października 2014r. wymaga uzyskania pozwolenia na budowę f) naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 11, 77 oraz 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, naruszenie zasady legalności działania, a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej m.in. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót. Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015r. oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2014r. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. Wojewoda [...] utrzymał sprzeciw wniesiony przez Starostę [...] do zgłoszenia zamiaru wykonania instalacji dwustronnej tablicy reklamowej przez spółkę [...]. Podstawowy zarzut wobec zaskarżonej decyzji dotyczy naruszenia przez organ art. 391§1 Kpa z uwagi na niedokonanie jej doręczenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej czyli w sposób żądany przez inwestora. Zdaniem skarżącej doręczenie decyzji w formie pisemnej za pośrednictwem Poczty Polskiej nie może być uznane za skuteczne, a tym samym decyzja wnosząca sprzeciw nie weszła do obrotu prawnego. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że podstawową formą załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym jest, stosownie do art. 14§1 Kpa forma pisemna lub forma dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2013r. poz. 235), doręczonego środkami komunikacji elektronicznej. Oznacza to, że w ustawie przewidziano dwa równoważne sposoby doręczenia decyzji: doręczenie w formie papierowej i doręczenie w formie dokumentu elektronicznego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Każdy z tych sposobów prowadzi do skutecznego doręczenia decyzji, a art. 391§1 Kpa nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie decyzja Starosty [...] została doręczona Spółce w formie dokumentu papierowego za pośrednictwem Poczty Polskiej. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że zapoznała się z jej treścią dopiero w dniu 21 listopada 2014r., w związku z czym, składając w dniu 28 listopada 2014r. odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnioskowała o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wniosek ten został uwzględniony, gdyż Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r. przywrócił [...] Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w W. termin do wniesienia odwołania. Odwołanie takie zostało wniesione, co oznacza, że doręczenie decyzji w formie papierowej nie wywołało dla skarżącej żadnych negatywnych skutków prawnych. W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości, że organ miał obowiązek wziąć pod uwagę wniosek strony, co do sposobu doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym. Jednakże jeżeli doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło do rąk adresata (jego pełnomocnika) w formie papierowej, to bezpodstawne jest twierdzenie, że nie doszło do doręczenia decyzji w jednej z form zgodnych z Kodeksem postępowania administracyjnego. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia przez organ art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Roboty budowlane objęte zgłoszeniem obejmowały instalację dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem na wskazanej nieruchomości. Z dokumentacji przedłożonej przez inwestora wynika, iż przestrzenna, dwustronna tablica reklamowa o wymiarach 10,6x12,6m ma być zamontowana na słupie zamocowanym do prostokątnej podstawy stanowiącej fundament o wymiarach 5,2mx5,2mx2m osadzonej w gruncie. Zgłoszony przez inwestora obiekt budowlany jest wolnostojącym nośnikiem reklamowym przeznaczonym do ekspozycji plansz reklamowych. Przedmiotowy nośnik reklamowy jest konstrukcją w pełni samodzielną, nie powiązaną technicznie ani funkcjonalnie z innym obiektem budowlanym. Realizacja tego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Organ zatem niewadliwie uznał, że budowa urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i wniósł sprzeciw. Powołanie w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy Starosta [...] uznał, iż zgłoszenie dotyczy budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać, jak niewadliwie prezyjął organ odwoławczy, za naruszenie przepisów prawa materialnego, które jednak nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia tym bardziej, że taka ocena zgłaszanych robót wynika wprost z uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2014r. Z tych względów Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, gdyż przepis ten dotyczy robót budowlanych innych niż budowa (por. wyrok NSA z 11 września 2007r., II OSK 982/07 cbois.nsa.gov.pl). Podsumowując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne. Zważywszy na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.