II SA/Wa 1417/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - oddala skargę - Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] o utracie przez D. K. z dniem [...] lipca 2014 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., zmienioną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej przyznał D. K. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej funkcjonariuszowi nieposiadającemu członków rodziny, tj. 7,20 zł dziennie. W dniu [...] lipca 2014 r. D. K. zawarł z Wojskową Agencją Mieszkaniową Oddziałem Regionalnym w [...] umowę najmu lokalu mieszkalnego. W oparciu o tę umowę funkcjonariusz zajmuje lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w [...], składający się z dwóch pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki i wc o łącznej powierzchni 48,96 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 29,28 m2. W tej sytuacji decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej [...], działając na podstawie art. 96 ust. 1 w związku z art. 99 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.) oraz § 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 ze zm.) orzekł o utracie przez D. K. z dniem [...] lipca 2014 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 99, poz. 898 ze zm.) D. K. na dzień [...] lipca 2014 r., tj. na dzień zawarcia umowy najmu wskazanego wyżej lokalu, posiadał uprawnienie do 2 norm zaludnienia, co odpowiada lokalowi o powierzchni mieszkalnej w granicach 14-20 m2. Organ uznał, że lokal mieszkalny zajmowany przez funkcjonariusza na podstawie umowy najmu zawartej z Wojskową Agencją Mieszkaniową Oddziałem Regionalnym w [...] odpowiada przysługującym mu normom zaludnienia. Jednocześnie organ wskazał, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Działa na mocy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.) i statutu nadanego rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie nadania statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. Nr 108, poz. 705 ze zm.). Organ podał, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej [...] wyjaśnił, że substytutem prawa do lokalu jest równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, który zgodnie z treścią § 1 pkt 3 rozporządzenia, przyznaje się funkcjonariuszowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiada m. in. lokalu mieszkalnego stanowiącego własność państwowych osób prawnych. Negatywne przesłanki przydziału lokalu mieszkalnego określa art. 99 ustawy o Straży Granicznej, zgodnie z którym lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 98; 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno- pensjonatowy; 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2; 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu. Organ stwierdził, że w tej sytuacji z dniem [...] lipca 2014 r. funkcjonariusz utracił prawo do przedmiotowego świadczenia, bowiem posiada tytuł prawny w postaci umowy najmu lokalu mieszkalnego, do zajmowania lokalu mieszkalnego stanowiącego własność państwowych osób prawnych, położonego w miejscowości pobliskiej do miejscowości pełnienia służby, spełniającego przysługujące mu normy zaludnienia. Od decyzji tej D. K. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej, podnosząc m. in., że użytkowane przez niego mieszkanie nie jest własnością Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej [...] z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał argumentację wyrażoną w decyzji organu I instancji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że w myśl § 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi Straży Granicznej jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego oraz stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych. Organ podniósł, że okoliczność zawarcia przez D. K. umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego, który stanowi własność Skarbu Państwa, jest bezspornie wypełnieniem wymienionej w § 1 pkt 3 rozporządzenia z przesłanki negatywnej uniemożliwiającej wypłacanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wskazał również, że w myśl art. 8 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Wojskowa Agencja Mieszkaniowa jest państwową osobą prawną, która gospodaruje powierzonymi jej lokalami mieszkalnymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa. Zarówno czas na jaki zawarto umowę najmu, jak i brak możliwości wykupu lokalu mieszkalnego, pozostają, zdaniem organu, bez wpływu na prawo funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organ wskazał, że ustawodawca nie wiąże utraty prawa do przedmiotowego równoważnika z prawem własności, lecz z okolicznością posiadania lokalu mieszkalnego stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych. Na powyższą decyzję D. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem, jego zdaniem, uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów. W ocenie skarżącego stanowi to rażące naruszenie prawa i zasad ogólnych w rozumieniu art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. Zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że użytkowanie przez niego mieszkania jest równoznaczne z utratą prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w rozumieniu § 1 pkt 1-6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania i art. 96 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. Wskazał na błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zapadłej decyzji, polegający na: naruszaniu zasady swobodnej oceny dowodów i nadania jej cech dowolności, uchybienie zasadom logicznego rozumowania, wysnucie niewłaściwych wniosków z prawidłowo ustalonych faktów, pominięcie niektórych dowodów, braku oceny poszczególnych dowodów, braku określenia, które dowody są wiarygodne, a którym odmawia się wiarygodności, oraz powiązania ich w logiczną całość i poddania ich prawnej ocenie, co, zdaniem skarżącego, stanowi rażące naruszenie prawa i zasad ogólnych w rozumieniu art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi ponownie podniósł, że użytkowane przez niego mieszkanie nie jest własnością Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Jest ono w użytkowaniu tej Agencji i tym samym nie podlega oraz nie jest w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Skarżący przywołał również treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OPS 7/09, gdzie wskazano, że posiadanie przez funkcjonariusza lub członka jego rodziny lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 96 ust. 1 ustawy lub domu jednorodzinnego, o którym mowa w § 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., oznacza faktyczną i realną możliwość zaspokojenia przez niego potrzeb mieszkaniowych w powiązaniu z tytułem prawnym umożliwiającym mu niezakłócone jego dysponowanie. Nie może to jednak oznaczać, że posiadanie przez funkcjonariusza lub członka jego rodziny każdego lokalu mieszkalnego, domu jednorodzinnego, bez względu na to, czy jego powierzchnia mieszkalna zapewnia należne normy zaludnienia, wyłącza uprawnienie do otrzymania lokalu mieszkalnego oraz do równoważnika pieniężnego, bowiem nie uwzględnia się wówczas celu omawianej regulacji. Podniósł ponadto, że umowa najmu przedmiotowego lokalu została zawarta na czas oznaczony - 9 lat i nie zapewnia tym samym możliwości trwałego użytkowania mieszkania. Umowa ta może również zostać w każdej chwili rozwiązana ze strony wynajmującego bez zachowania okresu wypowiedzenia w przypadku, gdy lokal stanie się niezbędny dla realizacji celów statutowych WAM. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.) funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Tak określone prawo do lokalu mieszkalnego realizowane jest na gruncie ustawy o Straży Granicznej poprzez przydział lokalu mieszkalnego (art. 92, art. 94 ust. 1, art. 99 ustawy), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 96 ust. 1 ustawy) i prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 98 ustawy). Oznacza to, że realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić dwojako: albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której funkcjonariusz Straży Granicznej stale pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej), albo zastępczo przez przyznanie określonych w ustawie świadczeń pieniężnych, m.in. równoważnika pieniężnego. Stosownie do treści art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Równoważnik pieniężny za brak lokalu ma więc charakter kompensacyjny i jest surogatem zasadniczego uprawnienia funkcjonariusza, którym jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze. Jest to zastępcza i tymczasowa forma realizacji prawa do lokalu mieszkalnego przewidzianego w art. 92 ustawy o Straży Granicznej. Konsekwencją takiego charakteru tego uprawnienia jest ścisłe powiązanie przesłanek przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu z przesłankami przyznania prawa do lokalu. Funkcjonariuszowi, który nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do lokalu nie będzie również możliwe przyznanie prawa do tego równoważnika. Zgodnie z art. 99 ustawy o Straży Granicznej lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 98; 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy; 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2; 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 100 ust. 3. Ponadto stosownie do treści § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 ze zm.) równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi Straży Granicznej w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiada: 1) lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lokalu, 2) spółdzielczego lokalu mieszkalnego, 3) lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego oraz stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych, 4) domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, 5) lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład zasobów towarzystwa budownictwa społecznego, 6) tymczasowej kwatery. Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że skarżący zawarł w dniu [...] lipca 2014 r. z Wojskową Agencją Mieszkaniową Oddziałem Regionalnym w [...] umowę najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w [...]. Lokal ten składa się z dwóch pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki i wc i ma łączną powierzchnię 48,96 m2, w tym powierzchnię mieszkalną 29,28 m2. Z ustaleń organu ponadto wynika, że na dzień zawarcia powyższej umowy skarżący posiadał uprawnienie do 2 norm zaludnienia, stosownie do treści § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 99, poz. 898 ze zm.), co odpowiada lokalowi o powierzchni mieszkalnej w granicach 14-20 m2. Okoliczność ta również nie jest kwestionowana przez skarżącego. Skoro zatem skarżący zawarł z Wojskową Agencją Mieszkaniową umowę najmu lokalu mieszkalnego, którego powierzchnia mieszkalna odpowiada przysługującym mu normom, to tym samym przestał spełniać przesłanki do przyznania prawa od lokalu mieszkalnego, a w konsekwencji, przesłanki do przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Jak wskazano wyżej, art. 99 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Ponadto, co istotne, stosownie do treści § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi Straży Granicznej w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiada lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego oraz stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych. Skarżący posiada lokal mieszkalny w oparciu o umowę najmu zawartą z Wojskową Agencją Mieszkaniową, która, stosownie do treści art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 746), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, była państwową osobą prawną. Zaznaczyć przy tym należy, że poprzez "posiadanie" użyte we wskazanych powyżej przepisach w odniesieniu do lokalu mieszkalnego, w ocenie Sądu, należy rozumieć w szczególności faktyczne władanie lokalem mieszkalnym jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą, a więc posiadanie zależne nieruchomości (art. 336 Kodeksu cywilnego). Skoro zatem skarżący jest najemcą lokalu mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...], to lokal ten znajduje się w jego posiadaniu zarówno w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego, jak i w rozumieniu art. 99 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej i § 1 pkt 3 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania. Ponadto, jak wynika z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie w jego imieniu i na jego rzecz prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do nieruchomości stanowiących jego własność, wykorzystywanych do zakwaterowania żołnierzy zawodowych. Reasumując, w posiadaniu skarżącego znajduje się, w oparciu o umowę najmu, lokal mieszkalny stanowiący własność Skarbu Państwa. W tej sytuacji zasadnie organ uznał, że z dniem zawarcia umowy najmu przedmiotowego lokalu skarżący utracił prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Dodać należy, iż nie można podzielić zawartego w skardze poglądu, że zawarcie umowy najmu jedynie na czas oznaczony nie powoduje utraty prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zarówno bowiem przepis art. 99 ustawy o Straży Granicznej, jak i § 1 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. nie uzależniają prawa do przydziału lokalu mieszkalnego, a co za tym idzie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, od tego, czy umowa najmu, w oparciu o którą funkcjonariusz posiada lokal mieszkalny, została zwarta na czas oznaczony, czy też na czas nieoznaczony. Niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania. Stan faktyczny w niniejszej sprawie został prawidłowo ustalony. Organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, stosownie do nakazu wynikającego z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji spełnia, w ocenie Sądu, wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2015 r. odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.