II SAB/Sz 122/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Koła NSZZ [...] w S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. do załatwienia wniosku Koła NSZZ [...] w S. z dnia 27 maja 2015 r. w terminie 14 dni od doręczenia akt w zakresie informacji o wykorzystywanych środkach transportu do delegacji służbowych, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala wniosek o wymierzenie grzywny, IV. zasądza od Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S. na rzecz skarżącego Koła NSZZ [...] w S. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Koło NSZZ przy Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S., pismem z dnia [...], podpisanym przez przewodniczącego Koła J.P., zwróciło się do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S., w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, z wnioskiem o przedstawienie wykazu wystawionych delegacji służbowych za okres [...] w formie tabeli zawierającej numer delegacji, datę delegacji, miejsce delegowania, cel delegowania oraz środek lokomocji. W załączeniu do pisma z dnia [...] organ przesłał kopie rejestru wydanych delegacji służbowych za wnioskowany okres i jednocześnie poinformował, że w prowadzonym rejestrze nie są wpisywane środki transportu, a zatem nie posiadając tej informacji nie może jej udzielić. Kolejnym pismem z dnia [...] Koło NSZZ przy Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S. domagając się uzupełnienia wnioskowanych informacji wskazało, że zarówno komórka finansowa Komendy Powiatowej PSP w S. jak i Komendant Powiatowy PSP w S. posiadają informacje dotyczące środka transportu, za jaki udzielono zwrotu kosztów delegowania wyznaczonych pracowników. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w S. w piśmie z dnia [...] podtrzymał odpowiedź udzieloną pismem z dnia [...] wywodząc, że skoro rejestr wystawionych delegacji służbowych nie obejmuje informacji o środkach transportu, to nie może być udzielona informacja o takich środkach, ponieważ jej fizycznie nie ma. W dniu [...] Koło NSZZ przy Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S., złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. podnosząc, że nie uzyskało oczekiwanych informacji, dotyczących jakie środki transportu zostały wykorzystane w ramach delegacji służbowej. W skardze zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniesiono o: 1) zobowiązanie organu do wykonania w całości wniosku z [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt, tj. poprzez udostępnienie informacji o wykorzystywanych środkach transportu do delegacji służbowych, 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skargi Koło podniosło, że nie domagało się udostępnienia rejestru delegacji służbowych, lecz wykazu wystawionych delegacji służbowych, który miał zawierać określone przez stronę wnioskującą dane. Przy czym podmiot zobowiązany jest w posiadaniu żądanych informacji, ponieważ każde rozliczenie delegacji wiąże się z podaniem środka transportu, a zatem strona przeciwna zobowiązana jest do ich wyszukania i udostępnienia. Odpowiadając na skargę Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w S. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola dotycząca bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej przeprowadzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy zobowiązany organ nie podejmuje czynności nakazanej prawem w przewidzianym terminie. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2014 r., poz. 782 ze zm.) podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej – jest to czynność materialno-techniczna, 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb udostępniania informacji, 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie zaś do art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, organ w odpowiedzi na wniosek strony skarżącej w zakresie udostępnienia danych o wykorzystywanych środkach transportu do delegacji służbowych, które niewątpliwie stanowią informację publiczną, ani nie udzielił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej, natomiast w terminie przypisanym wystosował do strony dwa pisma informujące. Tymczasem w ocenie Sądu, odpowiedzi udzielonej skarżącemu w pismach z dnia [...] - wskazującej, że organ prowadząc rejestr delegacji służbowych nie wpisuje środka transportu, co skutkuje brakiem możliwości udzielenia informacji, ponieważ ich nie posiada - nie sposób uznać za zgodne z prawem załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z treści wniosku z dnia [...], ponowionego w dniu [...], jednoznacznie wynika, że strona zwracając się o udostępnienie informacji dotyczących wyznaczonego środka lokomocji do poszczególnych delegacji służbowych, nie zawęziła żądania do wyżej wskazanego rejestru posiadanego przez organ. Trafnie podniesiono w skardze, że wprawdzie strona domagała się we wniosku sporządzenia przez organ stosownego wykazu zawierającego określone dane, jednakże wniosek ten nie dotyczył udostępnienia istniejącego rejestru wydawanych delegacji służbowych. To z kolei oznacza, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w S. nie udzielił odpowiedzi adekwatnej do zakresu żądania, a tym samym pozostaje w stanie bezczynności. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I wyroku. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia będzie konieczność po stronie Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. załatwienia wniosku z dnia [...] w zakresie informacji o wykorzystywanych środkach transportu do delegacji służbowych, poprzez udzielenie informacji (którą to informację jako pracodawca powinien posiadać) albo wydania decyzji odmawiającej jej udostępnienia. Jednocześnie Sąd stosownie do art. 149 § 1a ww. ustawy stwierdził (pkt II wyroku), że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Do konstatacji takiej prowadzi ocena okoliczności niniejszej sprawy. Zachowaniu bowiem organu nie sposób przypisać cech lekceważącego traktowania strony skarżącej i obowiązków nałożonych ustawą, skoro: po pierwsze - pozostawał w błędnym przekonaniu, że udzielił odpowiedzi zgodnie z wnioskiem strony, a po drugie - każdorazowo reagował na pisma strony i to w terminie, o którym mowa w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze, że nie znajduje potwierdzenia w tej sprawie stan kwalifikowanego naruszenia prawa wynikający z bezczynności, zatem w pkt III wyroku oddalono wniosek strony skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. O kosztach postępowania (pkt IV wyroku) orzeczono zaś w oparciu o treść art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.