V SA/Wa 2595/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant st. spec. - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Grupy P. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...] w przedmiocie przyznania środków finansowych w pomniejszonej wysokości; oddala skargę "Grupa P. " Sp. z o.o. z siedzibą w O. (zwana dalej: skarżącą) – działająca jako grupa producentów rolnych – [...] marca 2014r. złożyła w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od 1 marca 2013r. do 28 lutego 2014r., tj. w pierwszym roku korzystania z pomocy. Zgodnie z wnioskiem o płatność wartość rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków wynosiła 6.443.407,98 zł. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że siedziby stada członków grupy tj. S. G. oraz K. S. znajdują się pod tym samym adresem; siedziba grupy oraz odbiorcy O. Sp. J., znajduje się pod tym samym adresem; zaś członkowie grupy B. S. i K. S. są również członkami (jedynymi wspólnikami) spółki jawnej (O. Sp. J.), która jest odbiorcą grupy produktów oraz ustalono, że na liście członków grupy widnieją osoby, zamieszkałe pod tym samym adresem tj. K.S. i B. S. W dniu 12 maja 2014r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wystosował do Grupy wezwanie celem wyjaśnienia przez Grupę powiązań osobowych i kapitałowych członków grupy B. S. i K. S. z podmiotem O. Sp. J., do którego grupa dostarczała bydło w okresie wnioskowanym. W odpowiedzi pismem z 21 maja 2014 r. grupa złożyła stosowne wyjaśnienia do wezwania, uzupełnione w dniu 27 maja 2014 r., 5 sierpnia 2014r. oraz 10 października 2014r. pismami informacyjnymi. Decyzją z [...] grudnia 2014r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR przyznał skarżącej środki finansowe z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" ze okres od 1 marca 2013r. do 28 lutego 2014 r. w zmniejszonej wysokości, tj. do kwoty 74.550,44 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w myśl § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm.) – do wniosku o płatność dołącza się wykazy faktur VAT i rachunków potwierdzających przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa producentów została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Z kolei zgodnie z § 8 ust. 1 wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Zatem przychody uzyskane przez grupę producentów, jak podkreślił organ ze sprzedaży produktów wytworzonych w gospodarstwach swoich członków do osób powiązanych osobowo/kapitałowo z członkami grupy - nie mogą stanowić podstawy dla wyliczenia wysokości pomocy udzielanej grupie producentów w danym roku prowadzenia działalności. Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że część produktów wytworzonych przez członków Grupy P. Sp. z o.o. (wyprodukowanych w gospodarstwach B.S. i K.S.) sprzedanych zostało do podmiotu: O. Sp. J., w której B.S. i K. S. mają prawo reprezentować spółkę, a zatem produkty wytworzone przez B.S. i K.S. nie zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z celami pomocy. W ocenie organu I instancji Grupa zamiast sprzedawać swoje produkty odbiorcom zewnętrznym, odsprzedaje część swojej produkcji - do podmiotu nadzorowanego przez dwóch swoich członków tj. podmiotu O. Sp. J. Nie ulega wątpliwości, jak zaznaczył Dyrektor ARiMR, że członkowie grup producentów rolnych mają prawo prowadzić działalność na wielu płaszczyznach, niemniej jednak w sytuacji ubiegania się przez grupę producentów rolnych o pomoc finansową nie mogą oni jednocześnie angażować się jako członkowie grupy producentów rolnych w wytwarzanie w swoich gospodarstwach produktów, ze względu na które grupa została utworzona i występować jako odbiorcy tych produktów, niezależnie od tego od formy prawnej prowadzonej działalności. Zaakceptowanie takiej sytuacji stanowi naruszenie przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do zastosowania pomniejszenia płatności o kwotę 95.196,13 zł na podstawie art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasad wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (...) i § 8 ust. 2 rozporządzenia. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów materialnych tj. art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 z 20 września 2005r. (...), art. 8 § 1 i 2 i art. 22 § 1 ustawy z 15 września 2000r. – Kodeks spółek handlowych, § 3 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia oraz art. 30 ust. 1 zdanie trecie i czwarte rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z 27 stycznia 2011r. Zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.); zwanej dalej: "k.p.a." poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o błędną interpretację obowiązujących w tym zakresie, a także naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...). Prezes ARiMR decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu powtórzył opisany szczegółowo w decyzji z [...] grudnia 2014r. instancji stan faktyczny i prawny. Odnosząc się zarzutów odwołania wyjaśnił, że do wartości kwalifikowanych przychodów netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów nie można zaliczyć przychodów pochodzących ze sprzedaży produktów dostarczonych przez B.S. i K.S., a następnie sprzedanych do podmiotu: O. Sp. J. Organ odwoławczy podkreślił, że zarówno Grupa, jak i Spółka O. Sp. J. mają ten sam adres siedziby. A zatem fakt "powiązań" osobowych między Spółką O. Sp. J. a Grupą powoduje w ocenie Prezesa ARiMR, że podmioty te dokonują transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu i rynek, a jedynie do dokonania sprzedaży między wzajemnie wobec siebie "powiązanymi" osobowo podmiotami poprzez osoby K.S. i B.S. W związku z tym faktyczne wprowadzenie towarów do obrotu i na rynek następowało dopiero poprzez Spółkę O. Sp. J., zatem wyliczany w oparciu o sprzedaż do tego podmiotu przychód netto nie może być brany pod uwagę, przy obliczaniu płatności z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych dla Strony. Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy podjęte przez Grupę działania polegające na sprzedaży produktów do odbiorcy, którego współwłaścicielami są członkowie Grupy – B.S. i K.S., nie powoduje wprowadzenia produktów na rynek. A pełnienie przez K.S. funkcji członka zarządu, świadczy o wywieraniu decydującego wpływu przez tę osobę na przedsiębiorstwo, a tym samym świadczy o występowaniu relacji powiązania za pośrednictwem takiej osoby, jeśli wywiera ona także decydujący wpływ na inne przedsiębiorstwa prowadzące swoją działalność na tym samym rynku właściwym lub na rynkach pokrewnych. W niniejszej sprawie, co podkreślił organ odwoławczy część przychodu netto deklarowana we wniosku o płatność przez Grupę, udokumentowana była sprzedażą do Spółki O. Sp. J., czyli w tej części nie może zostać uwzględniona w płatności. Prezes ARiMR odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania nadmienił, że - nie dopatrzył się ich naruszenia – gdyż przeprowadził postępowanie w oparciu o dokumenty np. KRS, wniosek o płatność wraz z załącznikami oraz twierdzenia przedstawione przez Stronę. Wskazał, które okoliczności faktyczne wziął pod uwagę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy oraz zawarł analizę zgromadzonego materiału dowodowego, dążąc przy tym do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w decyzji wskazał, dlaczego określone dane i informacje są niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca 7 maja 2015r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa ARiMR w części odmawiającej przyznania pomocy finansowej w kwocie 190.392,26 zł oraz w części obejmującej zastosowanie wobec Grupy zmniejszenia płatności w kwocie 95.196,13 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: a) art. 8 § 1 i 2 i 22 § 1 Kodeksu spółek handlowych, poprzez jego niezastosowane, w wyniku czego organ nieprawidłowo przyjął, iż nabycie produktów przez Spółkę O. Spółka jawna, powoduje ich nabycie do majątku osobistego jej wspólników, podczas gdy majątek Spółki jawnej jest majątkiem odrębnym od majątków jej wspólników; b) § 8 ust. 1 rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie Grupa nie prawidłowo dokonuje wprowadzenia do obrotu części produktów wyprodukowanych przez członków Grupy; c) art. 35 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez uznanie, że produkty wytworzone przez B.S. oraz K.S. nie zostały, wprowadzone do obrotu zgodnie ze wskazanymi w przepisie celami; d) art. 30 ust. 1 zdanie trzecie i czwarte rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. (...) poprzez ich zastosowanie mimo, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowania środki penalizującego; e) § 3 ust. 1 rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie i nieudzielenie Grupie pomocy finansowej, mimo spełniania przez Grupę warunków do jej przyznania. 2. przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 8 k.p.a. tj. zasady zaufania obywateli do organów Państwa poprzez dokonanie istotnych w sprawie ustaleń w oparciu o wybiórczo wybrane i wykreowane elementy materiału; b) art. 6 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o błędną interpretację obowiązujących, a wskazanych w niniejszym piśmie, przepisów w tym zakresie; c) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy, z pominięciem jej uzasadnienia prawnego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy; d) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez nie rozpatrzenie przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie ustaleń niezgodnych ze stanem faktycznym, a polegających na przyjęciu, iż fakt, że nabywcą znacznej ilości produktów zakupionych przez Grupę od członków była Spółka jawna stanowi obrót wewnętrzny. Mając na względzie wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w ramach jednej decyzji organ nieprawidłowo rozstrzygnął dwie kwestie tj. wartość należnej pomocy oraz jej zmniejszenie. W ocenie autora skargi winien określić kwotę pomocy po zweryfikowaniu wniosku oraz określeniu wymiaru zmniejszenia pomocy. Skarżąca podkreśliła przede wszystkim, że wszelkie produkty nabywane przez spółkę jawną od Grupy oraz od innych podmiotów, nabywane były w imieniu i na rachunek spółki, nie zaś jej wspólników. Nieuzasadnione tym samym, zdaniem skarżącej jest stanowisko organu, że w niniejszej sprawie zachodził przypadek tzw. sprzedaży wewnętrznej (zwrotnej), a sprzedaż produktów Grupy na rzecz spółki jawnej dokonywana była na rzecz jej wspólników. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu, skarga jest niezasadna. Należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, z późn. zm.) (dalej "rozporządzenie nr 1698/2005") wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celu: dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych: ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności. Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, wsparcia udziela się w postaci zryczałtowanej pomocy w formie rocznych rat przez okres pierwszych 5 lat przypadających po dacie, w której grupa producentów została uznana. Oblicza się je na podstawie rocznej produkcji grupy skierowanej na rynek do pułapu określonego w załączniku I. Przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1698/2005, zostały zawarte w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, z późn. zm.) (dalej "rozporządzenie nr 65/2011"). Na gruncie prawa krajowego, zasady organizowania i funkcjonowania grup producentów rolnych reguluje ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, z późn. zm.) (dalej "ustawa GPR"). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy GPR, grupa producentów rolnych prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem, że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm.) (dalej "rozporządzenie GPR"). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia GPR, pomoc finansowa jest udzielana grupie producentów, która została utworzona ze względu na określone produkty lub grupę produktów. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia GPR, pomoc wypłacana w formie rocznych płatności obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia wydania decyzji o wpisie grupy do rejestru. Stosownie z kolei do § 7 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia GPR, do wniosku dołącza się wykazy faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Natomiast § 8 ust. 1 rozporządzenia GPR stanowi, iż wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Należy zauważyć, iż regulacje krajowe w zakresie grup producentów rolnych uzupełniają jedynie zagadnienia zawarte w rozporządzeniach unijnych, w zakresie w nich nieokreślonym lub przewidzianym do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej. Zatem, interpretacja przepisów rozporządzenia GPR, w tym § 8 ust. 1 i § 7 ust. 2 pkt 1 lit c musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami unijnymi, w tym w szczególności w zakresie zgodności wykładni ww. przepisów z art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005. Mając powyższe na uwadze, za trafny Sąd uznał pogląd organu odwoławczego, iż grupa producentów rolnych zobowiązana jest nie tylko do wykazania, zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 lit c i § 8 ust. 1 rozporządzenia GPR, przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy, ale także, iż sprzedaż ta powodowała wprowadzenie tych produktów do obrotu. Nie każdy bowiem przychód ze sprzedaży przez Grupę produktów może zostać uwzględniony przy obliczaniu wysokości płatności, a jedynie taki, który wynikał będzie z wprowadzenia przez Grupę tych produktów na rynek. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której B. i K.S. są członkami grupy producentów rolnych, tj. Grupy P. Sp. z o.o. Nie jest również okolicznością sporną, iż część produktów wytworzonych przez członków Grupy P. Sp. z o.o. (w tym wyprodukowanych w gospodarstwach B. i K.S.) sprzedawanych było do podmiotu: O. Sp. J. W konsekwencji powyższych ustaleń organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż produkty wyprodukowane w gospodarstwach B. i K.S. i dostarczone do grupy, a następnie sprzedane do podmiotu: O. Sp. J. nie zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z celami wskazanymi w rozporządzeniu nr 1698/2005, a do wartości kwalifikowanych przychodów netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów nie można zaliczyć przychodów pochodzących ze sprzedaży produktów dostarczonych przez B. i K.S. w kwocie 1.903.922,62 zł. W ocenie Sądu, nietrafny jest zarzut naruszenia art. 8 § 1 i 2 i 22 § 1 Kodeksu spółek handlowych. Niesporne jest bowiem, iż spółka jawna może być samodzielnie, jako odrębny podmiot, stroną wszelkich transakcji handlowych, zaś majątek spółki jawnej jest majątkiem odrębnym od majątków jej wspólników. Istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest natomiast okoliczność, iż fakt "powiązań" osobowych między Spółką O. Sp. J. a skarżącą powoduje, że podmioty te dokonują transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu, a jedynie dokonaniem sprzedaży między wzajemnie wobec siebie "powiązanymi" osobowo, poprzez osoby K. i B.S., podmiotami. Należy również zauważyć, iż skarżąca Spółka pominęła w wywodach dotyczących zarzutów naruszenia Kodeksu spółek handlowych regulację art. 22 § 2 k.s.h., w świetle której wspólnicy spółki jawnej ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia, całym swoim majątkiem. Odpowiedzialność wspólników spółki jawnej za zobowiązania spółki jest odpowiedzialnością osobistą, nieograniczoną, solidarną i subsydiarną. Jak stanowi przepis art. 31 § 1 k.s.h., wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (subsydiarna odpowiedzialność wspólnika). Subsydiarna odpowiedzialność wspólników spółki jawnej za jej zobowiązania ma szczególny charakter, gdyż wspólnicy nie tylko odpowiadają za zobowiązania spółki, ale z racji tej odpowiedzialności mają status dłużników, a zatem wierzyciel spółki może domagać się od nich spełnienia świadczenia. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 29 listopada 2006 r., II CSK 250/2006, LexPolonica nr 1079211 (OSNC 2007, nr 10, poz. 155), wspólnik spółki jawnej jest wobec wierzyciela tej spółki dłużnikiem w rozumieniu art. 527 i 530 Kodeksu cywilnego. Subsydiarność odpowiedzialności wspólników rzutuje jedynie na kolejność zaspokojenia wierzyciela z określonych mas majątkowych (teza 1 wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 26 października 2004 r., I ACa 327/2004, LexPolonica nr 383353, OSA 2005, nr 8, poz. 32). Oznacza to, że odpowiedzialność wspólników za dług spółki ma charakter gwarancyjny. Powyższy zakres odpowiedzialności wspólników spółki jawnej dowodzi trafności tezy organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie faktyczne wprowadzenie przez Grupę produktów na rynek następowało poprzez Spółkę O. Sp. J., co powoduje, że część przychodu netto deklarowana we wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od 1 marca 2013 r. do 28 lutego 2014 r., udokumentowana sprzedażą do Spółki O. Sp. J., nie może zostać uwzględniona w płatności. W konsekwencji powyższych ustaleń organów obu instancji za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia § 3 ust. 1 oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia GPR. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005. Organ odwoławczy zasadnie dokonał bowiem obliczenia wsparcia, zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005, na podstawie rocznej produkcji grupy skierowanej na rynek do pułapu określonego w załączniku I. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 zdanie trzecie i czwarte rozporządzenia nr 65/2011. Wyliczona w prawidłowy sposób procentowa różnica pomiędzy deklarowaną wartością przychodów ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, a wartością przychodów ze sprzedaży produktów lub grupy produktów odrzuconych wynosi 56,08%, co powoduje, iż organy były zobligowane do zastosowania zmniejszenia w kwocie stanowiącej różnicę między kwotą, którą należało wypłacić beneficjentowi wyłącznie w oparciu o wniosek o płatność a kwotą, którą należało wypłacić beneficjentowi po sprawdzeniu kwalifikowalności wniosku o płatność. Beneficjent nie udowodnił przy tym w trakcie toczącego się postępowania, że nie ponosi winy za włączenie niekwalifikującej się kwoty. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, w tym w szczególności art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. należy wyjaśnić , że postępowanie w sprawie przyznania płatności regulowane ustawą PROW oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniem wykonawczym, jest postępowaniem szczególnym. Świadczy o tym, między innymi, treść regulacji zawartej w przepisie art. 21 ustawy PROW. Z przepisu tego wynika, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, wskazanych w art. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Odrębność tego postępowania, w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego, szczegółowo wskazane w ust. 2 art. 21, wyraża się również w tym, że jak wynika z ust. 3 art. 21 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są zobowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w postępowaniu, o którym mowa w przepisie art. 21 ustawy PROW nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu przez organ, albowiem to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy. Przyjmuje się również, że stanowiąc w art. 21 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a. Wobec bowiem zobowiązania strony do przedstawienia wszystkich dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy ustawodawca oparł postępowanie dowodowe w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę, a tym samym przeniósł ciężaru dowodu na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. np. wyrok NSA z 25 października 2011 r., sygn. akt GSK 1075/10; wyrok NSA z 7 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 88/11). W przedmiotowej sprawie organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w oparciu o dokumenty oraz twierdzenia przedstawione przez skarżącą Spółkę. Ponadto, dokonano ustaleń faktycznych w oparciu o przeprowadzone z urzędu czynności dowodowe (weryfikacja Krajowego Rejestru Sądowego). W związku powyższym nie można uznać zarzutu naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy PROW za zasadny. W rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 6, art. 8, art. 11 oraz 107 § 1 k.p.a. Organy orzekające w sprawie wskazały, które okoliczności faktyczne wzięły pod uwagę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy oraz zawarły analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.