IV SA/Wa 2734/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Tomasz Wykowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A.C. i M.C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu zażalenia A. i M.C. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz 2 budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr [...] obręb [...], gm. [...], w granicach [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 roku znak: [...] utrzymał ww postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2015 r. w mocy. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 10 marca 2015 r. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] wpłynął wniosek Wójta Gminy [...], znak: [...], o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz 2 budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr [...] obręb [...], gm. [...], w granicach [...]. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (m.in. ortofotomapy, mapy topograficznej w skali 1:10 000 ze strony Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii oraz załączników graficznych do projektu decyzji) wynika, iż wnioskowana działka nr [...] w obrębie geodezyjnym [...] położona jest w strefie stumetrowej od rzeki - Dopływ z jeziora [...] (zwanej także [...]). Na zlecenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w 2012 roku została przeprowadzona ocena specjalistyczna - ekspertyza z zakresu hydrologii/hydrometrii w celu określenia charakteru cieku zlokalizowanego pomiędzy Jeziorem [...] a Jeziorem [...] (pow. [...], gmina [...]), której celem było rozstrzygnięcie czy przedmiotowy ciek stanowi rzekę. Ekspertyza opracowana przez zespół prowadzony przez profesor Uniwersytetu [...] dr hab E.B. ustaliła, iż odcinek łączący jeziora [...] i [...] nie jest rowem wodnym lecz stanowi odcinek rzeki lekko meandrującej. Zgodnie natomiast z załącznikiem do Rastrowej Mapy Podziału Hydrograficznego Polski ze strony Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, powyższy ciek, który również nosi nazwę Dopływu z jeziora [...], posiada parametry rzeki i tak został zaklasyfikowany. Zaś według Operatu Wodno-Prawnego na rybackie korzystanie z wód obwodu rybackiego "[...]" opracowanego pod kierunkiem doc. dr R.D. z Instytutu Ochrony Środowiska w 1997 roku, ciek będący przedmiotem sprawy nazwany jest rzeką [...], będącą dopływem rzeki [...]. "[...] położone jest w dorzeczu rzeki [...] Odpływ wody z Jeziora [...] zasila jezioro [...] którego wody odpływają rzeką [...] będącą dopływem rzeki [...]". Nadto załącznik graficzny przedłożony razem z projektem decyzji o warunkach zabudowy, również nazywa ciek graniczący z wnioskowaną działką-[...]. Z informacji uzyskanych od Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] (pismo z dnia 7 września 2011r. skierowane do GDOŚ) organ I instancji ustalił, iż ciek o nazwie [...] stanowi śródlądową wodę powierzchniową stanowiąca własność publiczną, zaliczaną do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa i wymieniony jest pod poz. [...] załącznika nr [...] do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz.U. z 2003r., nr 16, poz. 149). Reasumując, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] analizując zgromadzony materiał dowodowy uznał, iż ciek graniczący bezpośrednio z wnioskowaną działką nr [...] w [...] jest rzeką mianowaną o nazwie [...]. Wskazał, iż w świetle § 3 pkt 7 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie obszarów [...], zakazane jest budowanie nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] stwierdził również, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, nie znajduje możliwości do zastosowania odstępstw od ww. zakazu wskazanych w cyt. rozporządzeniu. Odnosząc się do możliwości realizacji zamierzeń związanych z turystyką wodną w strefie 100 metrów od rzeki w ramach odstępstwa od zakazu dotyczącego "obiektów służących turystyce wodnej" organ I instancji podniósł, iż przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy - budynek mieszkalny jednorodzinny z agroturystyką oraz 2 budynki gospodarcze przeznaczone do przechowywania sprzętów wodnych z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej - nie stanowi elementu determinującego turystykę wodną stąd nieuzasadnionym i nielogicznym byłoby, gdyby w ramach odstępstwa od zakazu realizować obiekty budowlane takie jak: budynek mieszkalny z agroturystyką i budynki gospodarcze do przechowywania sprzętów wodnych. Dyrektor Regionalny stwierdził, iż zaplecze poza pasem 100 metrów od rzeki - ale z właściwie przystosowanymi obiektami służącymi turystyce wodnej - w żaden sposób nie wpłynie na niemożność uprawiania turystyki wodnej. W opinii RDOŚ w [...], ustawodawca właśnie uwzględniając potrzebę realizacji turystyki wodnej z równoczesną potrzebą poszanowania zasad zrównoważonego rozwoju wprowadził odstępstwo od zakazu dotyczące realizacji obiektów służących turystyce wodnej w pasie 100 metrów od rzek i zbiorników wodnych. Jednakże organ uznał, iż przez turystykę wodną należy rozumieć przemieszczanie się, podróżowanie szlakami, drogami wodnymi przy wykorzystaniu określonego sprzętu, urządzeń, obiektów umożliwiających realizację określonej formy turystyki wodnej natomiast przedmiotowa inwestycja w tych kategoriach się nie mieści. Organ nadto poddał analizie odstępstwa dla w/w zakazu określonego w § 3 pkt 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...], a zawarte w jej § 4 ust. 1 pkt 1,2,3, zgodnie z którymi zakaz nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających (bezpośrednio sąsiadujących) działkach; nie dotyczy istniejących siedlisk rolniczych, w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód; nie dotyczy istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r., gdzie dopuszcza się przebudowę i modernizację istniejącego zainwestowania w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem nie zwiększania powierzchni zabudowy, ilości miejsc pobytowych a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód. Tym samym, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy RDOŚ w [...] stwierdził, iż realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie przedstawionym w niniejszym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest sprzeczna z przepisami uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Ostatecznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji wskazując w uzasadnieniu, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest w całości w strefie 100 m od linii brzegu rzeki [...], objętej zakazem zabudowy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 powyższej uchwały, jednocześnie uznając, iż nie mają zastosowania żadne odstępstwa od powyższego zakazu przewidziane powołaną uchwałą. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli skarżący A. i M.C., w uzasadnieniu którego podnieśli, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie przyczyni się do pogorszenia środowiska naturalnego i nie będzie miało negatywnego wpływu na przyrodę. Wskutek jego rozpoznania Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 roku znak: [...] utrzymał ww postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2015 r. w mocy. W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie spełnia przesłanki zawartej w ostatniej części § 3 ust. 1 pkt 7 omawianej uchwały bowiem, w ocenie organu odwoławczego, planowana inwestycja nie jest bezpośrednio związana z turystyką wodną. Biorąc pod uwagę, że przedmiotem wyjątku od zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, mogą być jedynie obiekty służące bezpośrednio turystyce wodnej stwierdził, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie kwalifikuje się do objęcia tym wyjątkiem. Organ odwoławczy wskazał, iż to nie baza noclegowa usytuowana w odległości 100 m od wody decyduje o tym czy dany akwen bądź rzeka będzie mógł być wykorzystany do uprawiania turystyki wodnej, ale stosowne budowle i urządzenia służące żeglowaniu wraz z odpowiednio przystosowanym brzegiem. Położenie budynków usług w strefie 100 m nie stanowi elementu determinującego turystykę wodną. W opinii organu II instancji nieuzasadnionym i nielogicznym byłoby, gdyby w ramach wyjątku od zakazu realizować np. budynek mieszkalny o określonej funkcji użytkowej w zakresie agroturystyki w związku z turystyką wodną. Od powyższego postanowienia A. i M.C. wnieśli skargę do tut. Sądu, zarzucając naruszenie: - art. 60 ust. I w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §3 pkt 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. w sprawie obszarów [...] poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu, że nie jest możliwe przeprowadzenie planowanej inwestycji z uwzględnieniem funkcji użytkowej w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej, pomimo spełnienia przez skarżących wszystkich przesłanek określonych w cyt. uchwale Sejmiku Województwa [...]; - §3 pkt 7 i §4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ww Uchwały w zw z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez niedokonanie wnikliwej analizy, czy planowana inwestycja narusza przesłanki zezwalające na odstępstwa od zakazów wskazanych w §3 pkt 7 cyt. uchwały, co w konsekwencji uniemożliwia skarżącym właściwe wykorzystanie nieruchomości na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie turystyki wodnej, zgodne z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem; - art. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o usługach turystycznych w zw. z art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o żegludze śródlądowej w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez całkowicie dowolne zawężenie zakresu sposobu świadczenia usług turystycznych przez skarżących (w zakresie turystyki wodnej) i uznanie, że świadczenie tego typu usług na działce będącej przedmiotem planowanej inwestycji nie jest możliwe; - art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 123 §1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nierozpoznaniu istoty sprawy oraz przyjęciu, że postępowanie wywołane zażaleniem na postanowienie z dnia [...] marca 2015r. dotyczy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej na przedmiotowej działce nr [...], podczas gdy postępowanie to dotyczy odmowy uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków gospodarczych wraz niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej z funkcją użytkową w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej; - art. 7 k.p.a. i art. 77 §1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi istotne naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu strony; - art. 81 k.p.a. w zw. z art 10 §1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w konsekwencji uznanie przez organ I instancji za udowodnione okoliczności stanu faktycznego podanych w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, mimo że skarżącym uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i ustaleń dokonanych przez organ drugiej instancji; - art. 124 § I i § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu błędnego uzasadnienia postanowienia z dnia 29 czerwca 2015r. nie spełniającego przesłanek ustawowych. Wobec powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji pod tym kątem, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Sąd zatem uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie narusza prawa. W rozpatrywanej sprawie, na podstawie art. 60 ust. 1 w związku art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska został przekazany do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz 2 budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr [...] obręb [...], gm. [...], w granicach [...]. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta (z zastrzeżeniem ust. 3), po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych na podstawie odrębnych przepisów. W przedmiotowej sprawie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska wymagane było na podstawie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy, zgodnie z którym ww. organ uzgadnia warunki zabudowy w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia, o którym mowa powyżej, dokonuje się w trybie art. 106 Kpa. Natomiast z uwagi na okoliczność, iż przedmiotowa działka o nr ew. [...] położona w obrębie [...], gmina [...], znajduje się w granicach [...], na obszarze którego obowiązują przepisy uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o powołaną w niej regulację. W przedmiotowej sprawie istotnym było wyjaśnienie przez organ uzgadniający czy w kontekście obowiązujących na terenie [...] zakazów i wymagań związanych z ochroną przyrody dopuszczalna jest lokalizacja uzgadnianej inwestycji. Przedmiotowa działka graniczy bowiem bezpośrednio z ciekiem wodnym (rzeką) o nazwie [...], na co wskazali sami skarżący w zażaleniu na postanowienie RDOŚ w [...]. Stąd też Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] ustalił charakter powyższego cieku, w oparciu o sporządzone ekspertyzy z zakresu hydrologii/hydrometrii, uznając go za rzekę. W związku z powyższym organ odmówił uzgodnienia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji, powołując się na zakaz budowy obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu rzeki. Powyższe ustalenia organu nie budzą wątpliwości Sądu. Wnioskowana działka nr [...] w obrębie geodezyjnym [...] jest położona w strefie stumetrowej od rzeki stanowiącej dopływ z jeziora [...] ([...]). Dlatego organ zobowiązany był wziąć pod uwagę wynikający z powołanych wyżej przepisów zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w powołanym pasie szerokości 100 m od linii brzegu rzeki. Jednocześnie jednak organ I instancji przeanalizował wyjątki od omawianego zakazu, w tym m.in. odnoszący się do obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Skarżący we wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 19 listopada 2010 r. jako przedmiot inwestycji wskazali "utworzenie zabudowy siedliskowej dla istniejącego gospodarstwa rolnego z funkcją użytkową w zakresie agroturystyki i turystyki wodnej (...)". Po przeanalizowaniu wyrażenia "turystyka wodna", "przystań" oraz przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) w zakresie kategorii obiektów budowlanych, w ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowego uznał, że do obiektów budowlanych służących turystyce wodnej nie można zaliczyć budynku mieszkalnego pełniącego funkcje turystyczne, gdyż podstawowym przeznaczeniem takiego obiektu jest funkcja mieszkalna. Do obiektów służących turystyce wodnej nie można również zaliczyć bezodpływowego zbiornika na ścieki, przyłącza energetycznego i wodociągowego. Organ również wskazał na ewentualność uwzględnienia pozostałych odstępstw od ww. zakazu, określonych w § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 stanowiących, iż zakaz ten nie dotyczy: 1) obszarów zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach; 2) istniejących siedlisk rolniczych, w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód; 3) istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r., gdzie dopuszcza się przebudowę i modernizację istniejącego zainwestowania w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem nie zwiększania powierzchni zabudowy, ilości miejsc pobytowych a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód. Jednakże, odnosząc się do wyżej wskazanych zapisów uchwały słusznie ustalił, szczegółowo wskazując na omawiane okoliczności w uzasadnieniu postanowienia, iż żadne z tych wyłączeń w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Z wymienionych działek przylegających do przedmiotowej żadna nie jest zabudowana, stąd też nie było możliwe wyznaczenie linii zabudowy w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały w sprawie [...]. Również, jak słusznie podniosły organy, w omawianej sprawie nie można było zastosować odstępstwa wynikającego z § 4 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały, gdyż planowane przedsięwzięcie nie dotyczy istniejącego siedliska rolniczego, jak również istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, lecz jest nowo-projektowanym przedsięwzięciem na niezabudowanej działce nr [...]. Należy pamiętać, iż warunkiem uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy jest doprowadzenie do zgodności z przepisami uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zdaniem Sądu, oczywistym jest, że istnienie punktów obsługi turystów czy magazynów jest niezbędne dla zapewnienia właściwej realizacji turystyki, w tym turystyki wodnej czy popularyzacji wartości przyrodniczych, historycznych, kulturowych i walorów krajobrazowych parku krajobrazowego (w ramach, której jak najbardziej mieści się wspomniana turystyka wodna). Nie oznacza to jednakże, że realizacja budynków socjalno-gospodarczych musi znajdować się w pasie 100 metrów od rzeki. Należy z całą stanowczością stwierdzić, iż zaplecze poza pasem 100 metrów od zbiornika wodnego - ale z właściwie przystosowanymi obiektami służącymi turystyce wodnej - w żaden sposób nie wpłynie na niemożność żeglowania. W opinii organu II instancji, którą Sąd całkowicie aprobuje, ustawodawca uwzględniając właśnie potrzebę realizacji turystyki wodnej (w ramach popularyzacji wartości przyrodniczych, krajobrazowych parku krajobrazowego) z równoczesną potrzebą poszanowania zasad zrównoważonego rozwoju, wprowadził odstępstwo od zakazu dotyczące realizacji obiektów służących turystyce wodnej w pasie 100 metrów od rzek i zbiorników wodnych. Nie wydaje się, by celem ustawodawcy w ramach odstępstwa od zakazu dotyczącego turystyki wodnej była realizacja magazynów, bazy noclegowej czy zabudowy mieszkaniowej dla osób prowadzących działalność związaną z turystyką wodną. Wykładnia taka naruszyłaby też jedną z podstawowych zasad wykładni przepisów wskazującą że wyjątków od reguły (a taką regułą - zasadą jest zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych) nie interpretuje się rozszerzająco, tylko wręcz przeciwnie - ściśle, tak aby nie podważyć reguły. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiające w zakresie ochrony przyrody uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z uwagi na naruszenie § 3 pkt 7 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Skarżący podnieśli, że organ oparł się jedynie na dokumentach przekazanych mu przez Wójta Gminy [...] ponadto, iż skarżący nie mieli możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy wskazać, że postępowanie uzgodnieniowe polega właśnie na tym, ze organ dokonujący uzgodnienia ocenia przedstawione mu przez organ, mający wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy - w niniejszej sprawie przez Wójta Gminy [...], do zaopiniowania dokumenty. Nie przeprowadza samodzielnie nowych dowodów. W ocenie Sądu zebrane przez organy ochrony środowiska w postępowaniu uzgodnieniowym dokumenty były wystarczające do rozpatrzenia sprawy. Sąd nie dopatrzył się więc uchybienia przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy skarżący zostali poinformowani pismem z dnia 17 lutego 2011 r. o przekazaniu projektu decyzji o warunkach zabudowy do uzgodnienia przez RDOŚ. Doręczono skarżącym postanowienie organu pierwszej instancji, z prawidłowym pouczeniem o przysługującym im zażaleniu, z którego to środka zaskarżenia skorzystali. Powyższe wskazuje, że strona miała możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zatem nie doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Nawet gdyby uznać za zasadne stanowisko skarżących w przedmiocie braku powiadomienia ich o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami w sprawie, to należy mieć na względzie rodzaj prowadzonego przez organ środowiskowy postępowania uzgodnieniowego oraz konieczność wykazania przez skarżących faktu, iż rzeczywiście tego rodzaju uchybienie organu miało wpływ na podjęte rozstrzygnięcie w sprawie. Pozostałe zarzuty strony skarżących również nie znalazły uzasadnienia w materiale dowodowym niniejszej sprawy. Nie miało miejsca naruszenie art. 81 k.p.a. gdyż stanowisko skarżących w rozpoznawanym przedmiocie organom było znane (wniosek, uzupełnienia wniosku), zaś zgodnie z powyższymi wywodami Sądu, w tym postępowaniu zakres dowodowy jest znacznie ograniczony. Co się zaś tyczy naruszenia art. 124 § I i § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Sąd stoi na stanowisku, iż uzasadnienie postanowień obu organów zostały przez organy obu instancji prawidłowo sporządzone, zawierają wszystkie niezbędne elementy, są przejrzyste, logiczne i zrozumiałe, w pełni spełniające wymogi zawarte w cyt. przepisie 124 § I i § 2 kpa. W ocenie Sądu organ prawidłowo odwoławczy uznał, że przedstawione dokumenty są kompletne i wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, wyjaśniając szczegółowo swoje stanowisko. Powyższe zatem wskazuje, że postępowanie było prowadzone prawidłowo. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji są zgodne z prawem, dlatego też na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 217), skargę należało oddalić.