II GSK 1411/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 753/15 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 25 listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 753/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy lub GITD) z [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Decyzją tą, po rozpatrzeniu odwołania P. B. (dalej: skarżący) utrzymana została w mocy wydana na podstawie art. 64 ust. 1, 2, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2012 poz. 1137, dalej: ustawa uprd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2013 poz. 260, dalej: udp), decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nakładająca karę pieniężną w wysokości 5 000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Decyzje zostały wydane w oparciu o ustalenie, że [...] września 2014 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli dwuosiowy pojazd marki [...] wraz z trzyosiową naczepą. Pojazdem wykonywano w imieniu skarżącego przewozu mąki zapakowanej w worki (ładunek podzielny). W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu o 0,1 t, to jest nacisk ten wynosił 10,1 t przy dopuszczalnym nacisku 10 t. Miejsce ważenia w miejscowości S. legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 25 kwietnia 2014 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II. Wagi te miały aktualne w dniu kontroli świadectwa zgodności. Pojazd został zważony dwukrotnie. Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli z powodu rozbieżności w ważeniu. Skarżący w odwołaniu zarzucał nieprawidłowości przy ważeniu, wynikające zwłaszcza ze złego stanu miejsca ważenia. Powoływał się na przedstawioną dokumentację fotograficzną miejsca ważenia i operat geodezyjny wskazujący na występujące tam nierówności. Główny Inspektor Transportu Drogowego zarzuty odwołania uznał za niezasadne. Stwierdził, że kontrolowany pojazd odpowiadał parametrom, na które kierowca winien posiadać zezwolenie kategorii IV. Organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących podstawę prawną nałożenia kary w wysokości 5 000 zł, wyjaśnił kryteria, jakimi kieruje się ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania, szeroko omówił sposób rozumienia pojęć – "ładunek sypki" oraz "drewno" a także definicji "należytej staranności" i "braku wpływu" powołując na poparcie swojej argumentacji stosowne orzecznictwo. Organ odwoławczy obszernie przedstawił podstawy prawne decyzji oraz wskazał na prawidłowość ważenia wynikającą z dokumentacji geodezyjnej miejsca ważenia i świadectwa legalizacji zastosowanych wag. Zwrócił także uwagę, że strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016 poz. 23, dalej: kpa) poprzez zaniechanie przez organ I instancji odpowiednich działań, mających na celu ostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, jak również brak podjęcia czynności na rzecz słusznego interesu obywateli, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie, w szczególności nie przeprowadzono żadnych czynności mających na celu sprawdzenie infrastruktury punktu, na którym dokonano ważenia, a punkt ten od momentu przeprowadzenia pomiaru pochylenia w dniu 25.04.2014 r. uległ poważnym uszkodzeniom i deformacji, - wyrażonej w art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia stwierdzonych naruszeń, co w niniejszej sprawie nie zostało dopełnione przez organ I instancji; - art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2007 nr 155 poz. 1095 ze zm.) poprzez wykorzystanie w postępowaniu administracyjnym dowodów z naruszeniem prawa, a w szczególności wybiórcze potraktowanie zaleceń instrukcji obsługi wagi SAW 10; - naruszenie unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, i art. 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przez nieodniesienie się do wyjaśnień skarżącego, a w szczególności niewzięcie pod uwagę instrukcji obsług wagi SAW 10 oraz pominiecie wniosku skarżącego z dnia 9.01.2015 r. o przeprowadzenie dowodu z pism, którymi [...] Wojewódzki Inspektor Transportu wnosił o remont punktu kontrolnego; - naruszenie art. 77 § 1 kpa - naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 21 października 2015 r. skarżący wskazał, że argumentem potwierdzającym zły stan techniczny nawierzchni miejsca ważenia w miejscowości S. jest treść korespondencji pomiędzy WITD R., a GDDKiA odział R., dotycząca pilnej konieczności wykonania remontu tego miejsca ważenia. Skarżący podkreślił, że jego wniosek o dołączenie pism, w których [...] Wojewódzki Inspektor wnosi o przeprowadzenie remontu punktu kontrolnego w miejscowości S., został przez organ pominięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz. 270 ze zmianami, dalej: ppsa). W ocenie Sądu I instancji GITD nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. WSA zauważył, że skarżący w toku postępowania administracyjnego podnosił liczne zarzuty dotyczące złego stanu technicznego miejsca ważenia, jako argument potwierdzający ten stan powołał się na treść korespondencji pomiędzy WITD R. a GDDKiA wskazującą na konieczność przeprowadzenia pilnego remontu. Do powyższych okoliczności organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł. Sąd I instancji wskazał też na naruszenie zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 kpa. Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, Sąd I instancji uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie wyjaśniły wątpliwości i nie odniosły się do zarzutów skarżącego dotyczących miejsca ważenia pojazdu, a konkretnie tego, że płyta wagowa jest skruszona i popękana a teren, na którym dokonano pomiaru ma liczne i ogromne nierówności, co mogło mieć wpływ na wynik ważenia, podczas gdy stanowisko ważenia odpowiadało wymogom stawianym w Świadectwie Homologacji UE nr D98-09-08 oraz Instrukcji Obsługi wag typu SAW 10C/II, a więc w dokumentach dopuszczających wagi do użytkowania, co znalazło odzwierciedlenie w dokumentach urzędowych sporządzonych przez zarządcę drogi, tj. protokole z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów sporządzonym przez uprawnionego geodetę i zatwierdzeniu stanowiska do kontroli pojazdów dokonanym przez zarządcę drogi, tj. Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (w aktach sprawy), który potwierdzał, że spadki podłużne i poprzeczne na całym obszarze kontroli pojazdu nie przekraczały dopuszczalnej wartości określonej w tych dokumentach, a której to okoliczności nie podważały w żadnym razie dokumenty przedstawione przez skarżącego, zaś organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i wszechstronny odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów skarżącego w tej materii, wobec czego nie mogło być żadnych wątpliwości co do prawidłowości uzyskania wyników pomiaru w zakresie rzeczywistego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 lit. a pkt (ii) i (iii) oraz lit. b, art. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych (Dz.U. WE L 122 z dnia 16 maja 2009 r., s. 6) poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenie wag SA W 10C do użytkowania - art. 1 ust. 2 lit. a pkt 2 i art. 4 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych (Dz.U. WE L 189 z 20 lipca 1990 r., str. 1-16), pkt 7.1 Załącznika I do ww. Dyrektywy, a także § 2 pkt 2 i pkt 3, § 7 i § 24 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. 2004 r. nr 4 poz. 23) oraz postanowień Świadectwa Homologacji UE nr D98-09-08 i Instrukcji Obsługi wag typu SAW 10C/II, a więc zapisów dokumentów dopuszczających wagi do użytkowania na terenie UE a także określających wymagania co do sposobu ich użytkowania, w tym również wymogi co do stanowiska ważenia, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że przeprowadzenie pomiarów w miejscu ważenia, na którym mogły występować miejscowe nierówności i skruszenia nawierzchni, przesądza o tym, że powierzchnia, na której znajduje się pojazd podczas procedury nie była prosta i płaska, podczas gdy z dokumentów urzędowych zatwierdzających miejsce do ważenia pojazdów niezbicie wynikało, że spadki podłużne i poprzeczne nic przekraczają wartości podanych w Instrukcji Obsługi wag SAW 10C/H, a ewentualne wystąpienie miejscowych odchyleń równości powierzchni ważenia nie oznacza, iż na miejscu tym nie mogą być przeprowadzane pomiary, skoro dopuszcza się nawet możliwość ważenia na nierównym podłożu żwirowym, pod warunkiem zachowania wymogów co do maksymalnych spadków podłużnych i poprzecznych terenu ważenia, które to warunki były bezspornie zachowane w rozpatrywanej sprawie. Uzasadniając skargę kasacyjną organ wskazał m.in., że Sąd I instancji nie dokonał wnikliwej analizy uzasadnienia decyzji organu II instancji, który wyczerpująco odnosząc się do zarzutów strony wskazał: "iż instrukcja wag typu SAW nie stawia konkretnych wymagań co do równości terenu - powierzchnia powinna być w tym zakresie utwardzona i mieć odpowiednie spadki. Z operatu geodezyjnego przedstawionego przez stronę nie wynikają zaś spadki poprzeczne i podłużne". Zaprzeczył też, by różnice w obu pomiarach nacisku osi wynosiły 0,5 t, gdyż wynosiły tylko 0,2 t, a każdy pomiar wskazywał przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi napędowej. Organ odniósł się też do materiału fotograficznego i pomiaru geodezyjnego przedstawionego przez skarżącego twierdząc, że precyzyjnie wyjaśnił stronie, dlaczego argumentacja wskazująca na ewentualne nawet spękania, miejscowe nierówności czy też odkształcenia nawierzchni, nie mogła mieć wpływu na wynik pomiarów. W ocenie skarżącego kasacyjnie urzędowe potwierdzenie, że stanowisko do ważenia odpowiada przepisom prawa oraz wymogom w sprawie zasadniczych wymagań dla zastosowanych wag świadczyło o prawidłowości pomiarów, co pominął Sąd I instancji. Dalej organ wywodził, że na wynik ważenia i prawidłowość pomiarów nie wpływają nawet miejscowe odchylenia czy nierówności nawierzchni, a tym bardziej już jej spękania, o ile teren jest płaski w takim znaczeniu, że nie dochodzi do staczania się pojazdu po pomoście wagowym. P. B. nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postepowania oraz na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego dotyczących wag automatycznych stosowanych w przedmiotowej sprawie. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postepowania autor skargi kasacyjnej wskazał na przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ppsa. Niezrozumiałym jest, na tle niniejszej sprawy, przywoływanie przepisu art. 134 § 1 ppsa, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza bowiem jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały podjęte. W niniejszym przypadku z całą pewnością Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli przedmiotowej sprawy, w jej granicach, mając na uwadze, że nie jest on związany ani zarzutami, ani podstawą prawną. Przy czym podkreślić należy, że strona nie wyjaśniła, poza jego wskazaniem, w czym upatruje, mając na uwadze dyspozycję ww. przepisu, jego naruszenia w niniejszej sprawie. Przepis art. 133 § 1 ppsa stanowi natomiast, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 ppsa zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 ppsa, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 ppsa. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest co do zasady materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Art. 133 § 1 ppsa może stanowić podstawę skutecznego zarzutu, gdyby sąd administracyjny przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, która prowadziłaby do przedstawienia przez sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w skarżonym akcie administracyjnym. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Takiej sytuacji nie sposób się doszukać w przedmiotowej sprawie czy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Przechodząc do oceny podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa i ten zarzut należało uznać za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Autor skargi kasacyjnej zdaje się niewłaściwie odczytywać treść zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Z jego wywodów wynika, że zarzuca Sądowi I instancji w istocie, iż ten uznał, że ważenie zostało przeprowadzone nieprawidłowo. Tymczasem Sąd I instancji jako podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji uznał to, że w jego ocenie organ odwoławczy nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności nie odniósł się całościowo i wnikliwie do wszystkich zarzutów zawartych w treści odwołania, co stanowiło o naruszeniu z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Z taką oceną należy się zgodzić. Choć rzeczywiście dokumenty dotyczące legalizacji wag użytych do pomiarów, czy też legalizacji samego miejsca ważenia stanowią co do zasady jako dokumenty urzędowe istotne dowody w przedmiotowej sprawie, to jednak zgodnie z art. 75 § 1 i art. 76 § 3 kpa nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia dowodów przeciwko ich treści. I na takie właśnie dowody powoływał się skarżący w odwołaniu. Tymczasem odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu GITD stwierdził tylko, że procedury ważenia zostały zachowane, instrukcja wag typu SAW nie stawia konkretnych wymagań co do równości terenu, a z operatu geodezyjnego nie wynikają spadki podłużne i poprzeczne wykraczające poza dopuszczalne. Organ w ogóle nie odniósł się do wskazanej przez skarżącego informacji o wykonaniu remontu punktu kontrolnego w miejscowości S. Nie wyjaśnił, dlaczego powstały rozbieżności w pomiarze nacisku osi w dwóch ważeniach. Przedstawiona w skardze kasacyjnej dość szczegółowa argumentacja dotycząca tego, dlaczego podnoszone przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym zarzuty co do prawidłowości ważenia nie miały znaczenia, nie może zniwelować skutku braków takiej odpowiedniej argumentacji w zaskarżonej decyzji GITD. To brak takiej argumentacji stanowił podstawę zasadnego uchylenia tej decyzji przez Sąd I instancji. Nie mogą stanowić usprawiedliwionej i skutecznej podstawy skargi kasacyjnej podniesione w niej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Zarzuty te dotyczą niewłaściwego stosowania przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego dotyczących stosowania wag automatycznych. W istocie Sąd I instancji tych przepisów nie stosował, nie wypowiadał się bowiem wiążąco o poprawności ważenia lub braku tej poprawności. Jak wyżej wskazano, podstawą uchylenia decyzji uczynił tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie niedostatecznego ustosunkowania się przez organ odwoławczy do odwołania skarżącego od decyzji I instancji. Biorąc to wszystko pod uwagę skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 ppsa.