II SAB/Wa 616/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. C. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wypłaty należności z tytułu oddelegowania postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. C. uczynił bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej w sprawie niewypłacenia należności pieniężnych z tytułu oddelegowania do pełnienia służby w innej miejscowości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że wszelkie zarzuty formułowane przez skarżącego zostały wyjaśnione w postępowaniach wyjaśniających i uznane za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na, określone w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., akty administracyjne. Skargę można wnieść na następujące akty: decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić co jest przedmiotem skargi i czy może ona być rozpoznana przez sąd administracyjny. W skardze skarżący zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w G. rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy poprzez niewydanie decyzji administracyjnej w sprawie niewypłacenia należności pieniężnych z tytułu oddelegowania do pełnienia służby w innej miejscowości, brak zajęcia stanowiska co do braku wydania tego rodzaju decyzji, brak podjęcia czynności prawnych oraz matactwo Zastępcy Naczelnika Wydziału Kontroli KWP z siedzibą w R. w prowadzonych czynnościach wyjaśniających i manipulowanie materiałem dowodowym. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zarzuty skarżącego dotyczą bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia skargi w rozumieniu art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej kpa. Wskazuje na to treść pism kierowanych przez skarżącego do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2014 r., [...] listopada 2013 r. i [...] października 2013 r., w których skarżący faktycznie formułuje zarzuty nienależytego wykonywania zadań przez Komendanta Powiatowego Policji w G., naruszenia jego interesów a także przewlekłe załatwianie sprawy. Tak postawione zarzuty determinowały rozpoznanie sprawy w trybie Działu VIII kpa, a więc jako postępowanie skargowe. W konsekwencji uznać należy, że bezczynność w zakresie rozpatrzenia tego rodzaju skargi nie może być przedmiotem oceny sądu administracyjnego, ponieważ sama skarga załatwiana w trybie przepisów Działu VIII kpa, otwiera jedynie postępowanie skargowo-wnioskowe, w którym organ nie rozstrzyga w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., jak również brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądową (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Jak stanowi bowiem przepis art. 227 kpa przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w postępowaniu skargowo-wnioskowym nie stosuje się przepisów Działu II kpa ("Postępowanie"), ponieważ, w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo- wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną, tzn. zawiadomieniem o załatwieniu sprawy (art. 238 § 1 kpa), które nie zostało zaliczone przez ustawodawcę do aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 227 i nast. kpa) jest jednocześnie jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie, w tej sytuacji bezczynności organu w rozpatrzeniu tego rodzaju skargi skarżący również nie korzysta z ochrony sądowoadministracyjnej w ramach postępowania zainicjowanego skargą na bezczynność. Reasumując, sprawa nie podlega zatem kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.