II FSK 1691/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1624/13 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 10 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 stycznia 2014 r. (sygn. akt III SA/Wa 1624/13), oddalił skargę K. G., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 10 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013. Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy C. decyzją z 29 stycznia 2013 r. ustalił K. G. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 na kwotę 245,00 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto: - w podatku rolnym powierzchnię użytków rolnych o pow. 1,2380 ha (z 4,4000 ha fiz.) przy stawce 137,50 zł; - w podatku leśnym powierzchnię 1,8400 ha lasu przy stawce 41,0124 zł. W decyzji wskazano też nieużytki o powierzchni 2.300 m2. oraz budynki mieszkalne o powierzchni 69 m2 i pozostałe budynki o powierzchni 37 m2 - jako zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją z 10 maja 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wysokość podatku rolnego na 2013 r. dokonano na podstawie obowiązujących danych z ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, iż skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha, w tym sklasyfikowanych jako: R IVa o powierzchni 0,38 ha, R IVb o powierzchni 1,06 ha, R V o powierzchni 0,95 ha, R VI o powierzchni 1,12 ha, Ł V o powierzchni 0,13 ha, Ps IV o powierzchni 0,09 ha, PS V o powierzchni 0,26 ha, PS VI o powierzchni 0,23 ha, PS Z VI o powierzchni 0,07 ha, Ls o powierzchni IV 0,56 ha, Ls V o powierzchni 1,26 ha, Ls VI o powierzchni 0,02 ha, N o powierzchni 0,23 ha oraz R-B VI o powierzchni 0,11 ha. Organ podniósł, iż stan ewidencji w zakresie tych gruntów nie uległ zmianie w stosunku do roku poprzedniego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach zaznaczyło, iż zarówno z przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym jak i z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej u.p.g.k), wynika, iż podstawą do wymiaru podatku rolnego powinny być dane z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach kwestionowanie danych wynikających z ewidencji gruntów nie mieści się w zakresie przedmiotowego postępowania podatkowego. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów w tym np. powierzchnię i klasyfikację gruntu powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, jakim w tym przypadku jest Starostwo Powiatowe w S. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w wydanej decyzji w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku rolnego prawidłowo wykazano stanowiące własność skarżącego użytki rolne 4,40 ha fiz., za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto powierzchnię użytków rolnych - 1,2380 ha przeliczeniowego, i prawidłowo wskazano grunty o powierzchni 0,23 ha fiz. (= 2.300 m²), z uwagi na to, że sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako nieużytki, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunty te wykazano w decyzji w części "podatek od nieruchomości" jako zwolnione z tego podatku na mocy art. 7 pkt 10 u.p.o.l. Suma powierzchni użytków rolnych i nieużytków stanowi powierzchnię 4,63 ha fiz. (4,40 ha fiz. + 0,23 ha fiz.). Podatek rolny od użytków rolnych obliczony przy zastosowaniu obowiązującej na 2013r. stawki - 137,50 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 170,00 zł. Ponadto, w 2013r. opodatkowaniu podlegały stanowiące własność skarżącego lasy o łącznej powierzchni 1,84 ha, od których podatek leśny obliczony wg stawki 41,0124 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 75,00 zł. W związku z powyższym organ stwierdził, iż łączne zobowiązanie pieniężne na 2013 r. wynosi zatem 245,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż w zaskarżonej decyzji Wójt Gminy C. wskazał jako podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budynki wg organu o powierzchni 69 m2 i budynki pozostałe o powierzchni 37,00, przyjmując bezpodstawnie za podstawę opodatkowania powierzchnię zabudowy. Organ odwoławczy zaznaczył, iż w złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości skarżący wskazał, iż powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego (cztery mieszkania) wynosi 50 m2, zaś dla drewnianego budynku gospodarczego 30 m2. Ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie opodatkowania budynków, nie są kwestionowane przez skarżącego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę zwolnienia z opodatkowania budynku mieszkalnego stanowi § 2 pkt 1 uchwały Nr XIX/108/2012 Rady Gminy w C. z dnia 28 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy C. oraz wprowadzenia zwolnień od tego podatku na rok 2013. Natomiast budynek gospodarczy położony, tak jak i budynek mieszkalny, na działce nr ewidencyjnej [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako użytki rolne zabudowane oznaczone symbolem B-RVI podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. b u.p.o.l. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie. Do skargi dołączył załączniki zawierające wyliczenia i odręcznie naniesione adnotacje do skarżonej decyzji, żądając doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Skarżący podniósł, iż nieużytki zalicza się do hektarów fizycznych łącznie, wyliczył jakie, według niego, grunty są jego własnością "na podstawie I NS 222/88 SR Węgrów 9 X 95r." i na podstawie aktu notarialnego nr [...]. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach wniosło o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia 30 września 2013 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez oparcie się przy ustalaniu powierzchni nieruchomości stanowiących podstawę wymiaru podatków jedynie na danych zawartych w ewidencji, pomimo że z innych dokumentów urzędowych wskazywanych przez skarżącego wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym, - art. 122 Ordynacji podatkowej (dalej O.p.) w zw. z art. 187 §1 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia kroków mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie się jedynie na wypisie z rejestru gruntów, pomimo że skarżący niejednokrotnie wskazywał na istnienie dokumentów potwierdzających, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym, - art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywatela do organów administracji, przejawiający się w szczególności brakiem jakiegokolwiek odniesienia się przez organ do wskazywanych przez skarżącego dowodów potwierdzających, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ są błędne. WSA w Warszawie 28 stycznia 2014 r. (sygn. akt III SA/WA 1624/13) oddalił skargę strony K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 10 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przytoczone w podstawie zaskarżonej decyzji przepisy wskazują wprost, iż podstawę opodatkowania stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto korespondują one z przepisami u.p.g.k., która w art. 21 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dla potrzeb podatku od nieruchomości, jak Sąd wcześniej wskazał, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez skarżącego w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Sąd podkreślił, iż nie jest rolą organów podatkowych badanie zgodności prowadzonej przez Starostę ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w powyższej ewidencji. Sąd odnosząc się do zakwestionowanego przez stronę zapisu w ewidencji oraz powierzchni gruntów przyjętą jako podstawę opodatkowania, która w jego uznaniu jest niezgodna z treścią aktu notarialnego [...], wyjaśnił, że zgodnie z art. 7d u.p.g.k. prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty, a szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454, ze zm.). Z § 46 ust. 1 przepisu tego wynika wprost, że starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian w ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów, a orzecznictwo sądowe, wskazuje jeden przypadek, kiedy organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji. A mianowicie w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel, jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. Z kolei z przedłożonego postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach V Wydział Cywilny Odwoławczy w przedmiocie wniosku K. G. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do postępowania związanego z wniesieniem skargi kasacyjnej wynika, iż przed sądami powszechnymi toczy się postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego o sprostowanie oznaczenia nieruchomości, o wpis własności i dożywocia. Powyższy fakt wspiera – zdaniem Sądu - przedstawione powyżej stanowisko, iż organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w ewidencji. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Jednocześnie oświadczono, że koszty nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 21 ust.1 u.p.g.i.k.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż przy ustaleniu powierzchni nieruchomości stanowiących podstawę wymiaru podatków należy opierać się jedynie na danych zawartych w ewidencji, pomimo że z innych dokumentów urzędowych wskazanych przez Skarżącego wynikało, że dane zawarte w ewidencji są niegodne ze stanem rzeczywistym; 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, polegającym na zaniechaniu przez organ podjęcia kroków mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie się jedynie na wypisie z rejestru gruntów, pomimo że skarżący niejednokrotnie wskazywał na istnienie dokumentów potwierdzających, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym; 3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 121§ 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej polegającym na prowadzeniu przez organ postępowania w sposób nie budzący zaufania obywatela do organów administracji, przejawiający się w szczególności brakiem jakiegokolwiek odniesienia się przez organ do wskazywanych przez skarżącego dowodów potwierdzających, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ są błędne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z regulacji prawnych art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Stan faktyczny sprawy może być kwestionowany za pomocą zarzutów kasacyjnych naruszenia przepisów postępowania, na podstawie których organy podatkowe dokonywały jego ustaleń i ocen, zaś sąd administracyjny dokonywał w tym zakresie kontroli legalności badanego administracyjnego postępowania podatkowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone pełne i wyczerpujące postępowanie, prawidłowo ocenione przez Sąd pierwszej instancji dokonujący kontroli wydanych w sprawie decyzji, który przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe. Kwestionując w skardze kasacyjnej ustalenia faktyczne, poprzez sformułowanie zarzutu naruszenia art. 122 i 187 § 1 O.p., należy w jej uzasadnieniu szczegółowo opisać w czym upatruje się niekompletności materiału dowodowego sprawy na tle jej podatkowoprawnego stanu faktycznego, w kontekście prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Następnie domagając się uzupełnienia tego materiału dowodowego, należy wykazać, że środki dowodowe, które z ewentualnym naruszeniem art. 187 § 1 O.p. powinny zostać przeprowadzone w sprawie dla celów prawidłowego ustalenia przesłanek do zastosowania ww. przepisów prawa materialnego, mogą mieć wpływ na potwierdzenie lub zakwestionowanie tych przesłanek. Autor skargi kasacyjnej tego nie uczynił. W uzasadnieniu kasator zanegował stanowisko Sądu, zgodnie z którym organy słusznie oparły się przy ustalaniu powierzchni nieruchomości wyłącznie na wypisie z ewidencji gruntów. Zaznaczył, że Skarżący niejednokrotnie podkreślał, że w rzeczywistości powierzchnia jego nieruchomości, jest inna niż wynikałoby to z ewidencji gruntów. Skarżący powoływał się przy tym na dokumenty urzędowe, na podstawie których można ustalić rzeczywistą powierzchnię stanowiącej jego własność nieruchomości, w tym przede wszystkim na Akt notarialny Rep. A Nr [...] na podstawie którego matka skarżącego H. G. przeniosła nieodpłatnie na skarżącego udział 3/4 w nieruchomości o powierzchni 9. 62 ha. Skarżący wielokrotnie informował także organy podatkowe, że wedle jego obliczeń i posiadanych dokumentów powierzchnia jego nieruchomości wynosi 7,31 ha, a nie 6,47 ha. Wnosił również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, którymi posługuje się J. B. (do której należy udział ¼ z nieruchomości, o której mowa w ww. akcie notarialnym). Tymczasem organy podatkowe jednak w ocenie skarżącego kompletnie pominęły twierdzenia i dowody przez niego powołane, opierając się, przy ustalaniu wysokości podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości jedynie na danych z ewidencji gruntów, a wydając zaskarżony wyrok WSA naruszył art. 21 ust.1 u.p.g.k. Kasator wskazał, że wyjątkowo w pewnych przypadkach organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 O.p. wiec zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji. Zarzucił, że w niniejszej sprawie organy podatkowe nie podjęły nawet próby zweryfikowania twierdzeń skarżącego, pomimo że na poparcie tych twierdzeń skarżący powoływał się na dokumenty urzędowe. W sprawie niniejszej skarga kasacyjna opierała się zasadniczo na zarzutach skierowanych do postępowania podatkowego. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, organy podatkowe przyjęły za podstawę opodatkowania dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które nie zgadzają się z treścią aktu notarialnego [...]. W dokumencie tym grunt należący do Skarżącego ma inną wielkość niż podana w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący domaga się aby organ podatkowy przyjął do opodatkowania stan jaki istniał w przeszłości i wynikał z aktu notarialnego o którym mowa wyżej z dnia 15 kwietnia 1988 r. na podstawie którego H. G. przekazała na rzecz Skarżącego swój udział w gospodarstwie rolnym. Od tego czasu stan prawny nieruchomości uległ jednak zmianie. Zmian tych Skarżący nie akceptuje, nie przyjmuje do wiadomości. Zmiana prawna nieruchomości wynikała m.in. z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 25 września 1995 r. w sprawie o dział spadku i zniesienie współwłasności sygn. akt I Ns 222/88 oraz postanowienia wstępnego w tej sprawie. Powoływanie się w takich okolicznościach na akt notarialny z 15 kwietnia 1988 r. jest niezasadne. W tych okolicznościach nie można podzielić poglądu, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Ponadto uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że kasator w zasadzie kwestionuje oceną dowodów jaką przeprowadziły organy podatkowe, a zaakceptował ją Sąd I instancji. Podnoszone zarzuty jednak nie zostały powiązane z art. 191 i 192 O.p. Z powyższego wynika, że ustalony i oceniony przez organy podatkowe a następnie zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy nie został skutecznie zakwestionowany, a tym samym nie został podważony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw prawnych, aby w obszarze rzeczonego stanu faktycznego dokonywać merytorycznej weryfikacji, w tym zgodnie z sugestiami pozbawionej dostatecznych podstaw i uzasadnień prawnych argumentacji skargi kasacyjnej. Niezasadne są zarzuty wskazujące, że postępowanie przed organami było prowadzone w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania obywatela do organów administracji. Organ wskazał na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcia. Z treści decyzji organu wynikało dlaczego przy wymiarze zobowiązania nie został uwzględniony akt notarialny z 15 kwietnia 1988 r. Z tego względu jako niezasadne uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Zgodnie z jego treścią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego (patrz wyrok NSA z 13.01.2015 r. sygn. akt II FSK 3227/12). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Jeżeli w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą podatnik przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, wówczas dopiero pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości. Podkreślić należy, że nadrzędność danych zawartych w ewidencji gruntów ma kluczowe znaczenie przy rozstrzyganiu sporów dotyczących obszaru i granic nieruchomości. Nie budzi wątpliwości eksponowany w piśmiennictwie pogląd, że w razie niezgodności opisu nieruchomości w dziale I-O księgi wieczystej z danymi ewidencji gruntów i budynków, przedmiotem nabycia jest nieruchomość o obszarze i w granicach "prawnych", to znaczy określonych przez dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a nie przez wpis w dziale I-O. Dane te bowiem, stosownie do art. 21 u.p.g.k., są jedyną podstawą oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych (por. S. Rudnicki, Dwa problemy rękojmi dobrej wiary publicznej ksiąg wieczystych, Przegl.Sąd. 2002 nr 6 s.3). Właściwy jest zatem wniosek, że dopóki dane ewidencyjne dotyczące obszaru i granic nieruchomości nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, mają one charakter wiążący, przed danymi ujawnionymi w dziale pierwszym księgi wieczystej, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r., o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707) – por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13, dostępna: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też względu nie sposób uznać, aby naruszony został powołany art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Przy ustalonym stanie faktycznym, nie zakwestionowanym skutecznie przez Stronę, prawidłowe jest stanowisko, że przy ustaleniu powierzchni nieruchomości stanowiącej podstawę wymiaru podatków należy oprzeć się na danych zawartych w ewidencji. Z tych powodów, uznając zaskarżone orzeczenie za zgodne z prawem, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia związanego z udziałem w sprawie pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.