II OSK 2333/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak /spr./ sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant asystent sędziego Aneta Kolarz-Kucięba po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 822/15 w sprawie ze skargi K. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 822/15, oddalił skargi K. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. w przedmiocie warunków zabudowy. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] r. ustalił, na wniosek A. K., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości[...]. K. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w[...], decyzją z dnia [...] r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że A. K. samowolnie rozbudował parterowy budynek mieszkalny. Organ odwoławczy podniósł, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] toczy się postępowanie mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, w którym zobowiązano inwestora m.in. do dostarczenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. A. K. złożył wniosek do Wójta Gminy [...] o ustalenie takich warunków. W sprawie przeprowadzono analizę urbanistyczną, a z uwagi na zwartość i wyodrębnienie w przestrzeni zabudowy w [...] obszarem analizowanym został objęty cały zespół, zlokalizowany wzdłuż drogi gminnej po obu jej stronach w odległości 350 m w kierunku północnym i południowym. Ustalono, że na wskazanym obszarze przeważającą funkcją jest funkcja zagrodowa. W ocenie organu odwoławczego dokonana analiza jest dokładna i rzeczowa, dlatego brak jest podstaw do zakwestionowania jej ustaleń, a tym samym do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W okolicznościach sprawy ustalenie warunków zabudowy ma służyć organowi nadzoru budowlanego do ustalenia, czy istnieje możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej. K. B. i M. B. wnieśli na powyższą decyzję osobne skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. K. B. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 61a § 1 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, dalej powoływana jako: "u.p.z.p."), art. 52 ust. 2 pkt c u.p.z.p., § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei M. B. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 5, pkt 6, pkt 7 K.p.a. Podkreśliła, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy została wydana na podstawie wniosku, który nie był własnoręcznie podpisany przez inwestora, co powinno przesądzić o bezskuteczności postępowania administracyjnego. Wskazała ponadto, że dane dotyczące parametrów, jak i samego rozmieszczenia budynku są całkowicie niezgodne z dokumentacją zawartą w aktach sprawy. Niezgodna jest również dokumentacja, że linia wodociągowa biegnie na środku działki, a faktycznie znajduje się ona bezpośrednio pod dobudowanym gankiem. Zdaniem skarżącej, w sprawie nieprawidłowo został ukształtowany stosunek prawny, ponieważ podmiot, do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., ponieważ to nie A. K. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skarg. Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej powoływana jako: "P.p.s.a."), zarządził połączenie sprawy ze skargi K. B. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze skargą M. B. W wyroku oddalającym skargi Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy prawidłowo zastosowały w sprawie prowadzonej na skutek toczącego się postępowania legalizacyjnego, dyspozycję art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż przepis ten służy właśnie realizacji normy wynikającej z art. 59 ust. 1 ustawy. Ustalenia orzekających w sprawie organów co do spełnienia przez inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zostały oparte - wbrew twierdzeniom skargi - na prawidłowo sporządzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ I instancji uzasadnił, iż z uwagi na zawartość i wyodrębnienie w przestrzeni zespołu zabudowy w[...], obszarem analizowanym objęto cały ten zespół zlokalizowany wzdłuż drogi gminnej po obu jej stronach ok. 350 m w kierunku północnym i południowym. Z załącznika graficznego do decyzji oraz z załącznika graficznego do analizy urbanistycznej wynika, że zabudowa wsi [...] skoncentrowana jest wzdłuż drogi gminnej, jest praktycznie jednolita i nie można w niej wyróżnić kwartałów o odmiennym charakterze zabudowy. W związku z tym uznać należy wyznaczenie obszaru analizowanego przez organ administracji jako zgodne z § 3 ust. 2 powyższego rozporządzenia. Sąd stwierdził, że załączona do akt analiza funkcji oraz cech zabudowy i będąca podstawą orzekania w postępowaniu administracyjnym w sposób wystarczający i adekwatny do sytuacji analizuje stan faktyczny, a następnie logicznie i przekonująco wyjaśnia, jakimi przesłankami kierowano się przy ustaleniu poszczególnych cech projektowanego budynku. Zasadniczą okolicznością kwestionowaną przez skarżących jest parametr wysokości budynku oraz ilości kondygnacji. Zdaniem Sądu ustalona wysokość zabudowy spełnia warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się prawidłowości sporządzonej analizy, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] powyższy pogląd zaaprobowało, że w analizowanym obszarze nie ma jednolitej formy i gabarytów zabudowy. Tradycyjne domy w siedliskach zostały rozbudowane, szczególnie poprzez nadbudowę nad istniejącymi parterami dwóch kondygnacji w formie poddaszy mieszkalnych, przez co zwiększają się parametry wysokości budynków. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w skargach, a dotyczących wadliwości złożonego przez A. K. wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co do spełnienia warunków określonych w art. 52 u.p.z.p., a przede wszystkim, co do prawdziwości podpisu A. K. złożonego pod wnioskiem, Sąd wskazał, że jest okolicznością niekwestionowaną w sprawie, że Prokuratura Rejonowa w [...] z dnia[...] umorzyła postępowanie w sprawie sfałszowania podpisu pod wnioskiem. Po drugie z unormowania zawartego w art. 48b ustawy Prawo budowlane wynika, że inwestor może ubiegać się o warunki zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, czy będącej w toku tylko na potrzeby wszczętego już postępowania legalizacyjnego. Wystąpienie o ustalenie warunków zabudowy musi nadto zostać poprzedzone stosownym postanowieniem organu nadzoru budowlanego (art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ sprawa została należycie wyjaśniona. Zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków to wskazano, że powyższy zarzut może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W skardze K. B. wskazał na naruszenie powyższego przepisu, jednakże nie podał, jakie ewentualnie czynności procesowe miałby wykonać. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M. B., zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżony wyrok, a także zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzuciła: 1. naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie niepełnych ustaleń faktycznych poprzez pominięcie istniejącego i dostępnego materiału dowodowego w postaci opinii biegłych w aktach sprawy [...] prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w [...] oraz dokonanie niewszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do oddalenia skargi skarżącej; 2. naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 75 § 1 K.p.a. poprzez niedopuszczenie dostępnych i istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ww. dowodów, a w konsekwencji tego wywołanie u strony postępowania (skarżącej) przekonania, że inna niż skarżąca strona postępowania jest uprzywilejowana, mimo że faktycznie i ewidentnie dokonała rażącego naruszenia prawa; 3. naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, które przede wszystkim bazuje na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, a co z kolei uniemożliwia jego kontrolę instancyjną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że Sąd instancji podobnie jak wcześniej organy administracji przywołuje pobieżnie - bez zagłębiania się w jego treść - postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] r. i podobnie pomija fakt, że w sprawie istnieją dowody, na potwierdzenie zarzutów podnoszonych przez skarżącą na okoliczność tego, że doszło do sfałszowania podpisu pod wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Uchybienia w zakresie oceny i gromadzenia dowodów, którego dopuścił się Sąd pierwszej instancji, są w ocenie skarżącej oczywiste, a zaskarżone decyzje zapadły z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrot normatywny: "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania sądowoadministracyjnego. W przytoczonym przepisie nałożono bowiem na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, ale również tego, że naruszenie to mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między stopniem naruszenia przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. Oznacza to po stronie skarżącej obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że zasadniczo kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, LEX nr 480247; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426). Analiza zarzutów skargi i ich uzasadnienia prowadzi do konstatacji, że skarżąca kasacyjnie nie uprawdopodobniła skutecznie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego a treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a., którego skarżąca upatruje w oddaleniu skargi na skutek nieuznania przez Sąd Wojewódzki naruszeń, jakich miały dopuścić się organy przy rozpatrywaniu sprawy. Przede wszystkim poprzez pominięcie opinii biegłych zawartej w aktach sprawy karnej [...] prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w[...], na okoliczność tego, że doszło do sfałszowania podpisu pod wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Prokuratura umorzyła postępowanie w tej sprawie, ponieważ nie uznała tego czynu za przestępstwo. W ocenie skarżącej Sąd Wojewódzki posiadał o tym czynie wiedzę, ale błędnie przyjął, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa i skargę oddalił. Z treści przepisu art. 151 P.p.s.a. wynika, że skarga podlega oddaleniu, jeśli zaskarżonemu aktowi lub czynności nie można postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego ani materialnego. Sąd jest zatem zobowiązany do oddalenia skargi, jeśli z przeprowadzonego postępowania rozpoznawczego wynika, że kontrolowana decyzja została podjęta bez naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, względnie gdy stwierdzone uchybienia nie dają podstaw do uwzględnienia skargi. NSA nie może zatem zakwestionować wyroku oddalającego skargę jedynie z tej przyczyny, że Sąd Wojewódzki nie uwzględnił skargi, oceniając okoliczności sprawy w sposób dający podstawę do wyciągnięcia takich właśnie wniosków, ale inaczej niż chciała tego skarżąca. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, że Sąd Wojewódzki nie dostrzegł istotnych uchybień zarówno w kwestii naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania nie ma waloru wiążącego sąd administracyjny, jaki art. 11 P.p.s.a przyznaje prawomocnym wyrokom skazującym za popełnienie przestępstwa. Zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a., postanowienie takie może być jednak dopuszczone przez organ administracji jako dowód, jeżeli może on przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Z uwagi zaś na formę i organ, od którego pochodzi postanowienie, stanowi ono dokument urzędowy, któremu przypisać należy szczególną moc dowodową, zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a. Sąd Wojewódzki przyjął, że jest okolicznością niekwestionowaną w sprawie, że Prokuratura Rejonowa w [...] postanowieniem z dnia [...] r. umorzyła postępowanie w sprawie sfałszowania podpisu pod wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Jednakże, mając na względzie istotę i cel tego postępowania administracyjnego, zasadnie ocenił, że to postanowienie o umorzeniu nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto należy mieć na uwadze, że postanowienie to zostało wydane w dniu [...] r., czyli po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia [...] r. Podkreślić przy tym trzeba, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania administracyjnego, ale wymierza sprawiedliwość poprzez ocenę legalności działalności organów administracji publicznej. Zdaniem składu orzekającego NSA, w realiach faktycznych i prawnych, Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji i trafnie zastosował, jako podstawę podjętego rozstrzygnięcia, przepis art. 151 P.p.s.a. Z materiału aktowego wynika, że inwestor samowolnie rozbudował parterowy budynek mieszkalny. W związku z tym przed organem nadzoru budowlanego toczyło się postępowanie mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, w którym zobowiązano inwestora m.in. do dostarczenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Ewentualne ustalenie takich warunków przewiduje również art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym jeżeli budowa obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, z jednoczesnym nałożeniem obowiązku dostarczenia m.in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami planu albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Przedłożenie wymaganych dokumentów traktuje się jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego. Z powyższego wynika, że zalegalizowanie samowoli budowlanej możliwe jest tylko, jeżeli inwestor spełni wszelkie powyższe wymagania. Wskazane przepisy należy bowiem rozumieć w ten sposób, że nałożony na inwestora obowiązek złożenia stosownego zaświadczenia w wyznaczonym terminie musi być bezwzględnie przez niego zrealizowany, pod rygorem sankcji określonej w art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej powoływana, jako: "ustawa Prawo budowlane"). Wystąpienie o ustalenie warunków zabudowy musi nadto zostać poprzedzone stosownym postanowieniem organu nadzoru budowlanego (art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Zatem to nie inwestor decyduje o wszczęciu procedury legalizacyjnej, a organ nadzoru budowlanego. Z mocy prawa organ nadzoru budowlanego, wydając wspomniane postanowienie decyduje, że niezbędne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Sąd Wojewódzki zasadnie zwrócił uwagę, że nielegalnie powstały obiekt budowlany, jak i obiekt, którego dotychczasowy sposób użytkowania został nielegalnie zmieniony, powinien być bowiem zgodny z przepisami budowlanymi, obowiązującymi w chwili powstania tej samowoli oraz z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującymi w dacie orzekania o legalizacji samowoli budowlanej. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej jest możliwe, gdy decyzja ta jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej, wynikającej z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane w ramach postępowania legalizacyjnego. W judykaturze akcentuje się konieczność rozróżnienia zwykłego trybu wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu mającego powstać legalnie od trybu legalizacyjnego wszczynanego przez organ nadzoru budowlanego w stosunku do obiektu realizowanego w warunkach samowoli budowlanej (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1890/12, dostępny [w:] CBOSA). Co prawda ustalenie warunków zabudowy w obu przypadkach odbywa się w taki sam sposób, jednakże gdy obiekt już istnieje, możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi pozostać w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Dlatego też w sytuacji realizowanej już inwestycji i dysponowania przez inwestora postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, z wniosku, jak i z decyzji powinno wyraźnie wynikać, że warunki zabudowy dotyczą trybu legalizacyjnego. W świetle powyższych rozważań, także zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca podnosi, że organy administracji publicznej nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez co dokonały wadliwych ustaleń, a Sąd pierwszej instancji, mimo tych wadliwości, zaniechał uchylenia zaskarżonej decyzji i oddalił skargę, wadliwie przy tym uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że w art. 141 § 4 P.p.s.a. ustawodawca określa niezbędne składniki uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być tylko wtedy skuteczny jako zarzut kasacyjny, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie podważyć oceny sądu w zakresie prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej. Przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczna obszaru analizowanego spełnia wymagania ustanowione w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sporządzona analiza w sposób kompleksowy przedstawia dane dotyczące zabudowy i zagospodarowania wyznaczonego obszaru oraz wykazuje warunki nowej zabudowy, które pozwoliłyby zrealizować zamierzenie budowlane z zachowaniem ładu przestrzennego okolicy. Charakterystyka obiektów położonych w obszarze analizowanym i sporządzona dokumentacja graficzna stanowiła materiał dowodowy, który pozwolił organom na rzetelną weryfikację opracowanej analizy oraz wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy stanowiącej konieczny element postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej. Mając na względzie powyższe argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. ----------------------- 1