III SAB/Gd 65/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie zasiłku stałego postanawia: odrzucić skargę. H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia jego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 30 czerwca 2015 r. nr [...] o odmowie przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku stałego. W uzasadnieniu wskazał, że organ odwoławczy do tej porty nie rozpatrzył jego odwołania, a w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu otrzymał informację, że jego odwołanie może być rozpatrzone dopiero w przyszłym roku. W jego ocenie organ działa celowo aby pozbawić go środków do życia oraz na zakup lekarstw. Podkreślił, że ma 69 lat i cierpi na nadciśnienie tętnicze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Organ wskazał, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwał organu odwoławczego do usunięcia stanu naruszenia prawa. Takie wezwanie zostało złożone przez skarżącego dopiero w dniu 20 października 2015 r., tzn. już po wniesieniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 ww. ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sprawie ze skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego takim środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie "k.p.a."). Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ w stosunku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma organu wyższego stopnia, w niniejszej sprawie środkiem zaskarżania jest wezwanie do uśnięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżący nadał przesyłkę ze skargą w placówce pocztowej w dniu 7 października 2015 r. (błędnie adresując bezpośrednio do sądu administracyjnego). W celu zachowania trybu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a., tj. złożenia skargi za pośrednictwem organu, którego bezczynności skarga dotyczyła, Sąd przekazał skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 13 października 2015 r. Należy zatem przyjąć, że skarga została złożona w dniu 13 października 2015 r. Datą wniesienia skargi jest bowiem w takiej sytuacji data nadania skargi przez sąd (który w tym wypadku zastępuje działanie skarżącego) do właściwego organu administracji publicznej. W dniu 20 października 2015 r., tj. po złożeniu skargi do sądu administracyjnego, skarżący wezwał organ odwoławczy do usunięcia naruszenia prawa powołując się na art. 37 § 1 i 2 k.p.a. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co jest niezbędne w świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Na marginesie sprawy należy wskazać, że skarżący może wnieść kolejną skargę na bezczynność organu odwoławczego w tej sprawie, ponieważ pismem z dnia 20 października 2015 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.