II SA/Wa 493/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dalszego pełnienia służby oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) z dniem [...] grudnia 2014 r. odwołał S. S. – [...] Wydziału w [...]. Biura [...] Komendy Głównej Policji, z delegowania do czasowego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] oraz zwolnił z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] grudnia 2014 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...]. Wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przedmiotowy rozkaz personalny doręczono stronie w dniu [...] grudnia 2014 r. Od powyższego rozkazu personalnego S. S. wniosła odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych, zarzucając wydanej decyzji naruszenie przepisów: art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, art. 107 § 1 w zw. z art. 11 Kpa, art. 34 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 Kpa. W uzasadnieniu złożonego odwołania strona podniosła między innymi, iż organ w przedmiotowej sprawie zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego i oparł rozstrzygnięcie wyłącznie o treść wniosku personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji strona uznała za lakoniczne oraz niezawierające faktycznych, zrelatywizowanych do sytuacji skarżącej przesłanek uzasadniających dyspozycję rozkazu personalnego. Wskazując na wieloletnią służbę w Biurze [...] Komendy Głównej Policji, strona podniosła kwestię aktualnego mianowania na stanowisko "[...] pełniącego obowiązki służbowe na stanowisku [...] Zespołu [...]", co uznała za przeniesienie na niższe stanowisko służbowe w stosunku do poprzednio zajmowanego. Ponadto, podnosząc brak szczegółowego określenia w zaskarżonej decyzji parametrów stanowiska służbowego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] stwierdziła, iż w zaskarżonym rozkazie personalnym brak jest zasadniczej przesłanki legalności rozkazu personalnego o zwolnieniu funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, jaką jest zagwarantowanie funkcjonariuszowi równorzędności stanowisk. Minister Spraw Wewnętrznych, po rozpoznaniu odwołania S. S. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił, iż służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającą określonym rygorom i ograniczeniom. Warunkiem jej pełnienia jest - wynikająca z art. 25 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji dyspozycyjność, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, jakiej każdy policjant winien się podporządkować. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Z tego też względu przepis art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego policjanta, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Przejawem tej szczególnej podległości służbowej są między innymi uprawnienia właściwego przełożonego do przeniesienia policjanta do pełnienia służby do innej jednostki organizacyjnej Policji. Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Policji, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach - uwzględniając potrzeby służby - decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w Komendzie Głównej Policji i podległych jednostkach organizacyjnych. Organ wskazał, iż w myśl art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Stosownie do ust. 2 ww. artykułu, do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami, a także między CBŚP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji, następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę, a w przypadku przeniesienia do CBŚP - Komendant CBŚP. Przepis ten stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości. Organ zauważył, że ustawodawca w przepisie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji zezwala na uznaniowość właściwego organu przy podejmowaniu decyzji w sprawie przeniesienia do pełnienia służby albo delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości i nie określa wprost warunków i przesłanek tego przeniesienia. Wskazał, iż przeniesienie funkcjonariusza Policji w trybie tego przepisu może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku, kiedy przeniesienie dotyczy stanowiska co najmniej równorzędnego względem stanowiska ostatnio zajmowanego przez policjanta. Równorzędność ta odnosi się zarówno do parametrów płacowych, jak i stanowiska służbowego i stopnia etatowego tego stanowiska. W przedmiotowej sprawie Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na zasadność realizacji wniosku personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w którym wskazano, iż skarżąca jest funkcjonariuszem z długoletnim stażem służby w pionie operacyjnym, a Komendant Miejski Policji w [...] wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. zwrócił się o przeniesienie policjanta do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Przeniesienie to ma na celu wzmocnienie etatowe Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz zapewnienie prawidłowego funkcjonowania pionu operacyjno - rozpoznawczego. W przedmiotowej sprawie kluczową kwestią jest analiza i ocena, czy organ I instancji, przenosząc S. S. do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], zapewnił realizację wymogu równorzędności stanowisk - dotychczasowego i nowego, które policjant zajmie po przeniesieniu. Organ odwoławczy wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż przeniesienie policjanta na stanowisko równorzędne, w rozumieniu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, oznacza jego przeniesienie na stanowisko, które musi charakteryzować się takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym (...) Wszystkie składniki uposażenia, w tym również wysokość dodatku funkcyjnego, umieszczenie stanowiska w "siatce płac", możliwość awansu, decydują o tym czy stanowisko można uznać za równorzędne do dotychczas zajmowanego. Jedynie w przypadku likwidacji określonego stanowiska i braku jego odpowiednika dopuszczalne jest przeniesienie na stanowisko równorzędne bez spełnienia tego kryterium, o ile pozostałe kryteria tj. identyczne parametry uposażenia oraz stopień etatowy pozostają bez zmiany. Z akt sprawy wynika, iż rozkazem personalnym Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. funkcjonariusz z dniem [...] grudnia 2014 r. został mianowany na stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z takimi samymi parametrami uposażeniowymi, jakie posiadał przed przeniesieniem do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], z różnicą polegającą wyłącznie na braku dodatku specjalnego. Następnie rozkazem personalnym nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] powierzył skarżącej pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku [...] w Wydziale [...] w Komendzie Miejskiej Policji w [...] z dniem [...] grudnia 2014 r. W celu dokonania analizy i oceny równorzędności stanowisk - dotychczasowego i nowego - należy przeprowadzić weryfikację danych zawartych w załączniku nr 2: "Tabela zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych" do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r., Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.). Zgodnie z pkt 60 ww. Tabeli, do stanowiska eksperta zarówno w Komendzie Głównej Policji, jak i wszystkich komendach wojewódzkich Policji, przyporządkowany został stopień etatowy podinspektora i 9 grupa zaszeregowania. Tym samym przeniesienie S. S. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] nie skutkuje zmniejszeniem uprzywilejowania zajmowanego przez nią stanowiska w jakimkolwiek zakresie, w szczególności w kontekście możliwości awansowych z nim związanych oraz uposażenia. Nowe stanowisko zajmowane przez policjanta jest dokładnie takie samo pod względem stopnia etatowego i parametrów uposażenia zasadniczego. Odnosząc się do faktu, iż na nowym stanowisku policjant nie posiada dodatku specjalnego, podkreślił, iż ten dodatek był związany z konkretnym stanowiskiem, zajmowanym w Biurze [...] Komendy Głównej Policji (§ 15 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia). Ten element nie ma znaczenia przy ocenie równorzędności stanowisk. Organ stwierdził, iż zarzut, zgodnie z którym, w zaskarżonej decyzji nie podano stanowiska, na jakie ma ona zostać przeniesiona, jest niezasadny, gdyż przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej. Kwestia mianowania na konkretne stanowisko jest dokonywana przez nowego przełożonego osobowego policjanta, w następstwie przeniesienia w trybie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji i taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W związku z tym, iż rozkaz personalny o mianowaniu S. S. został już wydany, Minister Spraw Wewnętrznych mógł - co wyżej zostało przedstawione - w oparciu o fakty dokonać analizy i ocenić, iż mianowanie nastąpiło na stanowisko równorzędne z dotychczasowym. Natomiast podnoszone przez stronę: kwalifikacje, kompetencje oraz zdobyte doświadczenie, nie są kwestionowane przez organ. Przełożony strony uznał natomiast, iż jej umiejętności zostaną bardziej efektywnie wykorzystane w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] i zgodnie z przepisami, dokonał jej przeniesienia. Fakt, iż policjantka będzie teraz zajmować się innymi zadaniami nie świadczy o braku równorzędności porównywanych stanowisk, jest to naturalna konsekwencja zmiany miejsca wykonywania służby. Tym samym za niezasadny uznał wniosek dowodowy dotyczący wzięcia pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia w szczególności kart opisu stanowiska pracy w Biurze [...] Komendy Głównej Policji oraz Wydziale [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Strona w wyniku zaskarżonej decyzji nie poniosła także szkody w postaci zmiany miejsca realizacji obowiązków służbowych - przeniesienie odbyło się w ramach tej samej miejscowości. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych, tak szerokie rozumienie pojęcia równorzędności stanowisk, jakie prezentuje strona, w praktyce uniemożliwiałoby prowadzenie przez Komendanta Głównego Policji jakiejkolwiek polityki kadrowej w oparciu o przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Biorąc pod uwagę powyższe poglądy doktryny i orzecznictwa w zakresie interpretacji przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, stwierdził, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, nie naruszył istoty przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji był uprawniony do dokonania powyższych zmian - zaskarżona decyzja mieści się w granicach nadanego Komendantowi Głównemu Policji upoważnienia ustawowego, a w konsekwencji należy uznać ją za uzasadnioną, albowiem poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie nie naruszono art. 10 Kpa, gdyż ma ono w szczególności miejsce, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tymczasem już chociażby składając w ustawowym terminie środek zaskarżenia, funkcjonariusz skorzystała z przysługującego jej prawa do czynnego udziału w toku postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania zainteresowana mogła odnieść się do argumentów organu administracyjnego, przedstawić swoje stanowisko w sprawie, a organ odwoławczy miał obowiązek odnieść się do tych zarzutów. Wykorzystując to prawo, strona nie przedstawiła żadnych nowych dowodów lub okoliczności, które mogłyby rzutować na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, a zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja jest - w ocenie organu odwoławczego - wystarczająca do zastosowania art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie naruszono art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że Komendant Główny Policji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez Komendę Wojewódzką Policji w [...]. W kontekście powyższego zaskarżona decyzja, w ocenie organu II instancji, spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. W skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez: a) pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważenia wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w szczególności zarzutu naruszenia 100 i art. 103 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a., które było przedmiotem rozpoznania, podczas gdy decyzja organu odwoławczego w administracyjnym toku instancji powinna być wydana po rozważeniu (i uzewnętrznieniu tego faktu w jej uzasadnieniu) wszystkich twierdzeń i zarzutów podniesionych w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji i może utrzymywać zaskarżoną uchwałę w mocy, jedynie w razie uznania i szczegółowego uzasadnienia tego stanowiska, że żaden z zarzutów podniesionych w odwołaniu nie może prowadzić do podważenia zaskarżonej decyzji; b) ominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowego uzasadnienia prawnego stanowiska organu II instancji w zakresie uznania tych spośród zarzutów, które zostały poddane analizie, za niezasadne, podczas gdy uzasadnienie decyzji odwoławczej powinno szczegółowo uzasadniać stanowisko organu odwoławczego, w szczególności zawierać uzasadnienie prawne. - naruszenie art. 100 w zw. z art. 103 ustawy o Policji poprzez ustalenie uposażenia skarżącej pomniejszonego o dodatek specjalny, który przysługiwał jej na poprzednim stanowisko, pomimo iż policjant zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. - naruszanie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niezawarcie w zaskarżonym rozkazie personalnym przekonującego uzasadnienia faktycznego i prawnego dotyczącego merytorycznych a nie formalnych przesłanek zwolnienia skarżącej z dotychczas zajmowanego i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji, - naruszenie art. 32 ust. 1 u.p. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia arbitralnego, przekraczającego granice dozwolonej uznaniowości aktu administracyjnego w ten sposób, że rozkaz personalny nie uwzględnia interesu służbowego Policji oraz dotychczasowego doświadczenia zawodowego policjanta, - naruszanie art. 77 § 1 k.p.a i 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów poprzez pominięcie przez Organ II instancji faktu, iż wobec skarżącej wydano rozkaz personalny, w trybie art. 37 u.p., w przedmiocie powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku [...] w Wydziale [...] w Komendzie Miejskiej w [...], które to stanowisko jest nieadekwatne do doświadczenia zawodowego skarżącej, W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła zarzuty podniesione w skardze. Wskazała, iż od ponad 7 lat pełni służbę w ramach struktury Biura [...]. W trakcie służby w [...] awansowała ze stopnia [...] i uzyskała stopień [...]. Zakres zadań stanowiska obecnie jej powierzonego koncentruje się na zagadnieniach zasadniczo odmiennych i dotychczasowe doświadczenia zawodowe nie zostaną w sposób właściwy wykorzystane. Dlatego też interes służbowy Policji jako formacji, jak i interes skarżącej, przemawiają za pozostawieniem jej w strukturach [...]. Ponadto skarżąca stwierdziła, iż w zaskarżonym rozkazie personalnym brak jest zasadniczej przesłanki legalności rozkazu personalnego, jaką jest zagwarantowanie funkcjonariuszowi równorzędności stanowisk. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2015 r. oraz rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja została podjęta w przedmiocie przeniesienia S. S. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] (art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji), zatem okoliczności związane z wcześniejszym delegowaniem skarżącej do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] w strukturach Biura [...] wykraczają poza zakres przedmiotu rozstrzygnięcia i nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), podstawą mianowania policjanta na stanowisko służbowe jest dobrowolne zgłoszenie się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną możliwość kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Z kolei podstawowym elementem służby w Policji, umożliwiającym wykonywanie zadań tej formacji, jest zdyscyplinowanie i dyspozycyjność policjanta. Dyspozycyjność nie oznacza jednak całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz oznacza wyłącznie obowiązek policjanta poddania się prawnie umocowanym aktom zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach służby określonej aktem mianowania. Stosownie do treści art. 32 ust. 1, 2 i 3 powołanej ustawy, przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego następuje w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Analiza przepisów ustawy o Policji regulujących kwestie przeniesienia służbowego, prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Są to przesłanki kompetencyjne, wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiej decyzji. Uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10, publ.: LEX nr 951934). Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 ww. ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko. W niniejszej sprawie kontroli sądowej podlega decyzja w przedmiocie odwołania z delegowania i zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska – [...] Wydziału w [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji i przeniesienia go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...]. W uzasadnieniu podjętego przez Komendanta Głównego Policji rozkazu personalnego powołano się na ww. wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wskazano również na realną potrzebę zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wymienionej jednostki organizacyjnej, a także na wykorzystanie doświadczenia oraz poziomu kwalifikacji zawodowych skarżącego. Niewątpliwie z punktu widzenia interesu służby, utożsamianego z interesem społecznym, przeniesienie skarżącego stało się celowe i uzasadnione. W tym stanie rzeczy słuszny interes funkcjonariusza, przejawiający się w dalszym pełnieniu służby w strukturach Komendy Głównej Policji i podwyższaniu swych kwalifikacji, musiał ustąpić potrzebie zabezpieczenia dobrze wykwalifikowanej kadry policyjnej w innej jednostce organizacyjnej Policji. W sprawie nie doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego, a zaskarżona decyzja jest uzasadniona, bowiem poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Podkreślić należy, że z chwilą przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], przełożonym właściwym do mianowania go na stanowisko służbowe, na zasadzie określonej w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był jedynie do podjęcia decyzji co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej. Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącego na konkretne stanowisko służbowe w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] był Komendant tej jednostki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego, może zostać zatem przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o mianowaniu na stanowisko służbowe (por. powołany powyżej wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10). Na marginesie zauważyć należy, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. [...] S. S. została mianowana na stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Od wydanego rozkazu służyło stronie odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zatem tylko w tym trybie strona mogła kwestionować ustalenie jej uposażenia, jak twierdzi pomniejszonego o dodatek specjalny, który przysługiwał jej na poprzednim stanowisku. Z tych względów zarzuty skargi naruszenia art. 100 i art. 103 ustawy o Policji nie mogły odnieść skutku w niniejszym postępowaniu, zaś zarzut naruszenia art. 32 ustawy o Policji, z przyczyn wyżej wykazanych, jest nieuzasadniony. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpująco przedstawia motywy, którymi kierował się organ uznając rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji za prawidłowe, a nadto wskazuje argumentację przemawiającą za niezasadnością zarzutów odwołania. W tym stanie sprawy, nie podzielając zarzutów skargi oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.