III SA/Gd 656/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia długu celnego oddala skargę. Decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r. znak [...] wydaną wobec A. M. Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 858) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 marca 2015 r. znak [...], mocą której organ pierwszej instancji: 1. orzekł o klasyfikacji taryfowej importowanych przez ww. towarów w postaci: - "worków na roli przeznaczonych do pakowania towarów o pojemności do 30 kg, wykonanych techniką dziania z taśm polietylenowych" do kodu Taric 6305 33 10 00; - "rękawa siatkowego oraz siatki do paletyzacji wykonanych techniką dziania z taśm polietylenowych" do kodu Taric 6005 90 90 00; 2. określił dla ww. towarów stawkę celną w wysokości odpowiednio: 12 % i 8 %; 3. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 18.211 zł; 4. orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 20 ust. 1, 3 i 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1 i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 3012 ze zm.), art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 – 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256), rozporządzenia Komisji (WE) zmieniającego załącznik nr I do ww. rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, to jest rozporządzenia nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. (Dz. Urz. UE L 304) oraz art. 65 ust. 5 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.). W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej wskazał, że na podstawie następujących zgłoszeń celnych o numerach: [...] z dnia 28 maja 2013 r. [...] z dnia 23 sierpnia 2013 r. [...] z dnia 3 października 2013 r. agencja celna [...] Sp. z o. o. działając jako przedstawiciel bezpośredni A. M. zgłosiła w ramach procedury zwykłej w systemie elektronicznym trzy zgłoszenia celne dotyczące towary deklarowane jako "worki raszlowe", "rękaw siatkowy" oraz "siatka do paletyzacji" klasyfikując je do kodu TARIC 6305 32 90 99 ze stawką celną 7,2 %. Przywołane wyżej zgłoszenia spełniały warunki formalne, zostały w związku z tym przyjęte i zarejestrowane w ewidencji elektronicznej. Organ wskazał dalej, że funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili w dniach 7 – 8 sierpnia 2014 r. w przedsiębiorstwie strony kontrolę dokumentacji finansowo - księgowej, magazynowej i danych handlowych dotyczących procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towarów przywożonych przez stronę oraz dalszych operacji handlowych związanych z przywiezionymi towarami. Powzięte ustalenia zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli z dnia 25 sierpnia 2014 r. (nr sprawy [...]). Materiał dowodowy zebrany w trakcie kontroli stanowił podstawę do wszczęcia z urzędu postępowań w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów objętych wskazanymi zgłoszeniami. Naczelnik Urzędu Celnego po przeprowadzeniu przedmiotowych postępowań celnych w dniu 27 marca 2015 r. wydał decyzję zawierającą wskazane powyżej rozstrzygnięcia. Od tej decyzji pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. strona wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie art. 121, art. 122 i art. 187 w związku z art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa oraz art. 2 Konstytucji RP. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając własne stanowisko Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego należności celne określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. W dniu przyjęcia wymienionych na wstępie zgłoszeń celnych obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 304 z 31 października 2012 r.) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 Komisja ustanowiła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich zwaną "TARIC" opartą na Nomenklaturze Scalonej, zawierającą między innymi stawki celne i inne opłaty przywozowe i wywozowe . Organ odwoławczy wskazał, że we wstępie do przywołanych wyżej rozporządzeń Komisji zawarte zostały Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguła 1 stanowi, iż dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z pozostałymi regułami. W regule 6 postanowiono, że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z reguł 1-5, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 67 Wspólnotowego Kodeksu Celnego datą, którą należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego. Dodatkowo w celu ujednolicenia interpretacji taryfowej Rada Współpracy Celnej opublikowała tekst Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Systemu Zharmonizowanego) łącznie z tekstem Not wyjaśniających do podpozycji określających zakres i zawartość niektórych podpozycji Systemu Zharmonizowanego (opublikowane w języku polskim w załączniku do M. P. z 2006 r., Nr 86, poz. 880). Jakkolwiek powyższe wyjaśnienia nie mają wiążącej mocy, to stanowią dla klasyfikacji towarowej CN wskazówki, które przyczyniają się w istotny sposób do określenia interpretacji zakresu poszczególnych pozycji. Jak wskazał dalej organ odwoławczy bezspornym w niniejszym postępowaniu było to, że ujęte w powyższych zgłoszeniach celnych worki zostały wytworzone z taśm z polietylenu. Poza sporem pozostaje także to, że deklarowaną przez stronę klasyfikację taryfową worków do kodu TARIC 6305 32 90 99 należy uznać za nieprawidłową. Zgodnie z notą wyjaśniającą do podpozycji 6305 32, biorąc pod uwagę pojemność ww. worków do 30 kg, nie mogą one być uznane za opakowania zbiorcze, pośrednie i giętkie, na ogół o pojemności od 250 do 3000 kg. Strona nie zakwestionowała również klasyfikacji taryfowej określonej przez organ celny w odniesieniu do "rękawów siatkowych" i "siatki do paletyzacji" do kodu TARIC 6005 90 90 00 ze stawką celną 8 %. Kwestią sporną było natomiast to, czy organ celny pierwszej instancji zasadnie zaklasyfikował towar w postaci worków raszlowych do kodu TARIC 6305 33 10 00 właściwego dla wyrobów dzianych, czy też należy uznać za prawidłowy deklarowany przez stronę kod TARIC 6305 33 90 00 właściwy dla wyrobów innych niż dziane, dla przykładu tkanych. W Taryfie celnej przyjęto, że pozycja kod 6305 33 10 obejmuje worki i torby, w rodzaju stosowanych do pakowania towarów; - z materiałów włókienniczych chemicznych - - pozostałe, z taśmy polietylenowej lub polipropylenowej lub temu podobnej (6305 33) - - - dziane (6305 33 10) - - - pozostałe (6305 33 90). W celu wydania rozstrzygnięcia konieczne było w ocenie organu odwoławczego przeanalizowanie całości zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, w szczególności zgłoszeń celnych, załączonych do nich dokumentów handlowych, protokołu kontroli, wyjaśnień strony, sprawozdania z przeprowadzonych badań laboratoryjnych pobranych próbek towaru. Biorąc pod uwagę opis towarów będących przedmiotem sporu zawarty w polach 31 zgłoszeń celnych — "worki raszlowe" i "worki raszlowe na roli", załączonych do nich fakturach, specyfikacjach i świadectwach pochodzenia (raschel bags, raschel bags on roll), nie budzi wątpliwości, że towarami tymi są w istocie worki używane do pakowania różnego rodzaju towarów masowych, najczęściej owoców, warzyw, drewna, zwane w języku polskim workami raszlowymi. Faktem powszechnie znanym, nie wymagającym wiadomości specjalnych z zakresu włókiennictwa, jest to, że zaliczają się one do wyrobów dzianych. Odznaczają się one wytrzymałością, a przy tym posiadają charakterystyczną cechę pozwalającą na dostosowanie się do kształtu pakowanego do worka ładunku. Tego rodzaju worki wykonywane są techniką splotów osnowowych za pomocą specjalnych dziewiarek raszlowych. Ta technika wykonania worka zapobiega jego pruciu się nawet w przypadku przecięcia jednego lub kilku splotów. Znajdujące się w aktach sprawy sprawozdanie z badań znak [...] z dnia 3 lutego 2015 r. sporządzone przez Laboratorium Celne jednoznacznie świadczy o tym, że worki pochodzące ze wskazanych przez stronę dwóch zgłoszeń celnych są wyrobami wytworzonymi techniką dziania. Oznacza to, że Strona nieprawidłowo zgłosiła te worki jako wyroby tkane. Jakkolwiek w odniesieniu do odrębnych zgłoszeń organ celny nie dysponował próbkami objętych nimi towarów, to jednak w oparciu o przywołane wyżej dokumenty handlowe załączone do tych zgłoszeń możliwe było określenie rodzaju przywiezionego towaru. Nadto towary zakupione od tego samego chińskiego dostawcy, z którym strona stale współpracuje, są wobec siebie rodzajowo tożsame. Strona nie przedstawiła przy tym żadnych dowodów, które pozwoliłyby uznać za wiarygodne wyjaśnienia odnośnie zmiany technologii wytwarzania worków pomiędzy kolejnymi dostawami, w szczególności wcześniejszego wykonywania ich techniką splotu gazejskiego. Fakt, że każda dostawa zawiera worki w różnych kolorach, rozmiarach i o dwóch wymiarach oczek nie uchybia reprezentatywności pobranych próbek. Dwóch wycinków worków załączonych przez stronę do pisma z dnia 16 czerwca 2015 r. nie można uznać za dowód w niniejszym postępowaniu albowiem organ celny nie ma możliwości jednoznacznego ustalenia, z jakiej partii towaru oraz z jakiego zgłoszenia celnego one pochodzą. W ocenie Dyrektora Izby Celnej postępowanie było prowadzone z zachowaniem zasad postępowania określonych w Dziale IV Ordynacji podatkowej. Organ celny prowadzący postępowanie samodzielnie zakreśla granice postępowania i ocenia wiarygodność oraz moc zebranych dowodów. W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego wziął pod uwagę cały zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy i uznał, że jest on wyczerpujący i pozwala na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przywołał treść powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w oparciu o które dokonał rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Podsumowując powyższe rozważania, Dyrektor Izby Celnej po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w aktach sprawy uznał, że organ celny pierwszej instancji prawidłowo zaklasyfikował worki raszlowe do kodu TARIC 6305 33 10 00. Dla towarów klasyfikowanych do tego kodu TARIC w dniu przyjęcia przywołanych wyżej zgłoszeń obowiązywała stawka celna 12 %. Zmiana klasyfikacji taryfowej opisanych wyżej towarów spowodowała konieczność określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie świadczy w ocenie Dyrektora Izby Celnej o tym, że klasyfikacja taryfowa przywiezionych towarów została zadeklarowana w wymienionych na wstępie zgłoszeniach celnych wadliwie. W konsekwencji kwota należności celnych została nieprawidłowo obliczona i wykazana przez zgłaszającego w ww. zgłoszeniach. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że strona nie podjęła żadnych działań, które mogły doprowadzić do określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej i kwoty należności celnych zgodnie z przepisami prawa celnego. W szczególności nie wystąpiła z wnioskiem do właściwego organu celnego o sprostowanie zgłoszeń w części dotyczącej deklarowanej klasyfikacji taryfowej. W toku postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Celnego strona nie przedstawiła dowodów uzasadniających odstąpienie od poboru ww. odsetek. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej doszedł do przekonania, że spełnione zostały przesłanki pobrania omówionych wyżej odsetek uregulowanych w art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne. W skardze na ww. decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. M. wniósł o uchylenie wydanych w jego sprawie rozstrzygnięć podnosząc zarzuty: a) naruszenia zasady prawdy obiektywnej określonej w art.121-122 ustawy - Ordynacja poprzez: -przeinaczanie wyjaśnień skarżącego, przeinaczanie oraz pominięcie pełnych wypowiedzi kontrahentów, do których zwrócił się organ kontrolujący; - błędne ustalenie, poprzez stwierdzenie, że użyta w zgłoszeniach celnych nazwa worki raszlowe, która jest nazwą potoczną stanowi podstawę naliczania cła w wyższej stawce bez przedstawienia konkretnego materiału dowodowego, głównie potwierdzenia, że zastosowana w zgłoszeniach celnych nazwa worek raszlowy jest nazwą zastrzeżoną dla produktu dzianego; - nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącego, przytoczonych wniosków oraz dowodów świadczących o tym, że przedmiotem importu były worki o splocie gazejskim; b) naruszenia art. 187 w zw. z art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, nieustosunkowanie się do wszystkich dowodów i niedokonanie ich oceny w powiązaniu, które powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych. Zastosowanie swobodnej oceny dowodów skutkującej błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegało w ocenie skarżącego na przyjęciu, że potocznie stosowana nazwa worków przeznaczonych do pakowania płodów rolnych mimo, że nie jest przypisana tylko do produktu dzianego jest w tym przypadku produktem dzianym. Ustalenie bez oparcia w dowodach, a wyłącznie na zasadzie domniemania (z pominięciem wszystkich argumentów i wyjaśnień zgłoszonych w toku postępowania), że zgłoszenia celne zostały dokonane z nieprawidłową stawką; c) uchybienia normie art. 188 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez celowe pomijanie podnoszonych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych oraz argumentów i wyjaśnień, które miały istotny wpływ na wynik całego postępowania d) naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 2 Konstytucji RP określającej zasadę demokratycznego państwa prawa, z którego wynika zasada in dubio pro tributario - poprzez podejmowanie przez organ działań zmierzających do wykazania nieprawidłowości w zapłaconych opłatach celnych, pominięcie w ocenie stanu faktycznego dowodów i wyjaśnień, co dowodzi braku obiektywizmu i wątpliwości dotyczących słuszności oceny sprawy. Naruszenie konstytucyjnych zasad zgodnie, z którymi podatnik ma obowiązek zapłacić nie więcej niż to jest wymagane przez prawo podatkowe albowiem każdy jest zobowiązany do zapłaty podatków w takim zakresie w jakim to wynika z norm prawnych, w tym przypadku z taryfy celnej zintegrowanej w Nomenklaturze Scalonej. Podwyższanie stawki celnej do importowanych worków poprzez ocenę zebranych dowodów z naruszeniem prawdy obiektywnej nie tylko narusza prawa skarżącego zagwarantowane Konstytucją, ale przede wszystkim powoduje nieuzasadnione odbicie w zakresie jego praw majątkowych; e) błędnej klasyfikacji importowanych worków do kodu TARIC 6305 33 1000 zamiast do kodu 6305 339000, a tym samym naruszenie obowiązującego rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z 9 października 2012 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w powiązaniu z art. 20 ust 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego stosownie, do którego należności celne określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich gdzie ustalone kody TARIC wyznaczają określoną stawkę celną do poszczególnych wyrobów; f) przeprowadzenia kontroli z naruszeniem art. 83 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przekroczenie wyznaczonego czasu trwania kontroli. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in. że próby worków, które zabezpieczył u skarżącego urząd celny (ze zgłoszeń z dnia 24 czerwca 2014 r. i z dnia 15 lipca 2014 r.,) nie mogą być reprezentatywne dla wszystkich zgłoszeń - co skarżący podkreślał w swoich wyjaśnieniach oraz załączonych dowodach. Zabezpieczone próby są wykonane inną techniką i sposobem niż worki ze zgłoszeń z punktów 1 do 3. Fakt, że worki pochodziły od tego samego dostawcy nie jest dowodem na uznanie wszystkich importowanych worków jako rodzajowo tożsamych, co uczynił organ II instancji. Skarżący dołączył próbki, które obrazują technikę wykonania worków ze zgłoszeń od 1 do 3. Worki z tych zgłoszeń były wykonane całkiem odmienną techniką. Nadto podkreślić należy, że dostawca w przypadku zgłoszeń od 1 do 3 przedstawia do konkretnej faktury oświadczenie producenta. W punkcie pierwszym deklaruje, że worki wyprodukowane są z taśmy [...] z użyciem koncentratów przeznaczonych do pakowania warzyw i owoców. W drugim punkcie oświadcza, że jego produkt nie zawiera metali ciężkich oraz azbestu zgodnie z dyrektywą UE. Natomiast w przypadku zgłoszeń: [...] i [...], z których pobrano próby dostawca oświadcza, że jest producentem tkanych worków na roli z taśmy polietylenowej o szerokości pasków nie większych niż 5 mm w rozmiarach od 29x37 cm do 54x80 cm z użyciem barwników przeznaczonych do pakowania towarów w szczególności warzyw i owoców. Drugi punkt oświadczenia nie ulega zmianie. Biorąc pod uwagę, że wydane przez dostawcę oświadczenia różnią się od siebie (z wyjątkiem punktu drugiego) organ nie miał żadnych podstaw dowodowych do uznania, na podstawie oświadczeń dostawcy, że worki są wobec siebie rodzajowo tożsame. Nie można było również takiego ustalenia dokonać na podstawie faktur wystawionych przez dostawcę. Jak skarżący wykazał w swoich pismach opisy typu: small i normal użyte na fakturach są stosowane również przez producentów w opisach worków o splocie gazejskim. Zgłoszenia celne od 1 do 3 obejmowały tzw. worki raszlowe natomiast zgłoszenia, z których zabezpieczono próby, obejmowały worki tkane na roli. Ze zgłoszeń od 1 do 3 nie zabezpieczono prób. Organ nie miał więc żadnych dowodów na podstawie których stwierdził tożsamość rodzajową importowanych towarów. W ocenie skarżącego podkreślić należy, że worki ze zgłoszeń od 1 do 3 także przeznaczone do pakowania towarów masowych najczęściej owoców, warzyw, drewna itp. wykonane były splotem gazejskim. Odznaczają się one wytrzymałością i możliwością dopasowania się do kształtu produktu. Trudno uznać zatem zasadność twierdzenia organu drugiej instancji, iż jest faktem powszechnie znanym, że worki zwane raszlowymi należą do wyrobów dzianych co jest również znanym faktem w zakresie włókiennictwa. Załączone do skargi wydruki artykułów, które ukazały się w Internecie poświadczają w ocenie skarżącego, że workami raszlowymi nazywane są również worki o splocie gazejskim. Ponadto należy mieć na uwadze, że również inne firmy które oferują m.in. worki raszlowe wzmocnione leno mesh czyli worki wykonane splotem gazejskim. W ocenie skarżącego oczywistym jest, że wszelkie ustalenia w postępowaniu podatkowym winny być dokonane o dowody w rozumieniu art. 180 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zignorowanie przedstawionych przez stronę skarżącą wydruków jako dowodów mających duże znaczenie w ustaleniu prawidłowej klasyfikacji importowanych worków jest oczywistym naruszeniem art. 187 § 1 tego aktu prawnego. Również art. 191 Ordynacji podatkowej zobowiązuje organ do oceny okoliczności sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Cząstkowe lub niekompletne materiały dowodowe nie są podstawą do przyjęcia innej klasyfikacji taryfowej niż dokonane pierwotne zgłoszenie celne. Są to bowiem kluczowe dyrektywy postępowania, które stosownie do art. 73 ust 1 ustawy - Prawo celne obowiązują również organ celny. Obowiązujące przepisy obligują organy celne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i stawiania ocen dopiero wtedy, gdy materiał dowodowy będzie zupełny, a dana okoliczność w sposób niewątpliwy udowodniona. W związku z tym dla prawidłowej weryfikacji zgłoszenia celnego winny być najpierw dokonane ustalenia faktyczne, które określają konkretnie importowane towary z uwzględnieniem i udowodnieniem sposobu jego wytworzenia, to jest czy worki były wykonane splotem gazejskim czy były to worki dziane - co nie zostało przez urząd celny jednoznacznie udowodnione. Brak jest podstawy prawnej, aby domniemania organów celnych mogły być podstawą do wydania wiążących ustaleń w postępowaniu podatkowym. Załączone wydruki oraz artykuł (pisma skarżącego z dnia 6 – 7 grudnia 2014 r., z dnia 12 marca 2015 r. i z dnia 16 czerwca 2015 r.) opisują worki wykonane splotem gazejskim jako worki raszlowe. Nie wszystkim jednak znany jest fakt utożsamiający worek raszlowy tylko i wyłącznie z workiem dzianym (jak to wyjaśniono w decyzji). Jeśli nawet uznać by to za fakt powszechnie znany z zakresu włókiennictwa, to przedstawienie tego faktu poprzez znalezienie opisu, definicji czy potwierdzenia zarówno w literaturze fachowej jak i różnego rodzaju słownikach, że worek raszlowy jest tożsamy tylko i wyłącznie z workiem dzianym nie powinno dostarczać żadnych trudności. Tymczasem wymienione źródła informacji milczą na ten temat. Mimo pytań i wniosków skarżącego zawartych w jego pismach w tym zakresie nie otrzymano żadnej odpowiedzi od organów wydających decyzje. Skarżący wskazał dalej, że nie przedstawiono mu żadnego dowodu potwierdzającego technikę wykonania worków ze zgłoszeń od 1 do 3. Natomiast użyta nazwa raszlowy nie jest dowodem na to, że worki były wykonane techniką dziania z materiału raszlowego. Opierając się na domniemaniu organów wydających decyzje, że zastosowana nazwa worek raszlowy ma identyczne znaczenie jak worek dziany, wszystkie oferty internetowe winne być poddane weryfikacji i sprawdzeniu czy przy dokonanych zgłoszeniach zastosowano kod Taric 6305 33 10 00 i stawkę celną 12%. W tym przypadku kwestionowanie przez urząd celny dokonanych zgłoszeń celnych i zmiana stawki na 12% tylko na podstawie użytego jednego słowa: raszlowe jest niesprawiedliwym i krzywdzącym zawyżaniem cła tylko w stosunku do zgłoszeń strony skarżącej. Uznanie przez organ drugiej instancji wszystkich worków jako rodzajowo tożsamych tylko na podstawie użytego opisu raszlowy, które nie widnieje nawet w słownikach jest bezspornym naruszeniem przepisów postępowania. Uznanie reprezentatywności pobranych prób dla wszystkich worków, tym bardziej, że zabezpieczono próby worków zgłoszonych jako tkane jest zastosowaniem przez organy celne pełnej dowolności w sposobie rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniem błędnej oceny materiału dowodowego. Skarżący wielokrotnie podkreślał, że zabezpieczone próby worków nie pochodziły z powyższych 3 zgłoszeń więc organ nie mógł przyjąć, że wynik badania jest reprezentatywny dla wszystkich worków importowanych objętych kontrolą. W ocenie skarżącego brak jest w sprawie dowodów, że worki z powyższych 3 zgłoszeń celnych były workami dzianymi. W związku z tym wydanie decyzji wyłącznie na podstawie jakiegoś założenia i nigdzie nie skalsyfikowanych tez nie mających żadnego poparcia dowodowego jest bezspornym przejawem naruszenia zasad postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Opierając się na definicji pojęcia "dzianina" organ odwoławczy podniósł, że ze względu na sposób wykonania dzianiny dzieli się na rządkowe i kolumienkowe. Dzianiny kolumienkowe powstają z wielu nitek – są wytwarzane metodą szydełkowania w układzie kolumienkowym lub jako dzianiny raszlowe. W związku z tym słowo "raszlowy" determinuje klasyfikację wyrobów określanych tych mianem do grupy wyrobów dzianych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 czerwca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą klasyfikację taryfową towaru – worki na roli, przeznaczone do pakowania towarów, o pojemności do 30 kg, wykonane techniką dziania z taśm polietylenowych do kodu TARIC 6305 33 10 00 oraz określającą kwotę należności celnych. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru zgłaszanego jako "worki raszlowe na roli". Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256 ze zm.). W realiach rozpatrywanej sprawy zgłoszeń celnych dokonano w okresie od dnia 28 maja 2013 r. do dnia 3 października 2013 r. W tym okresie obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniające załącznik nr I do ww. rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W zgłoszeniach celnych towaru zgłaszający wskazał kody TARIC 6305 32 90 99 a należności celne wyliczone zostały w oparciu o stawkę celną 7,2 %. Kod ten jest właściwy dla: - - worków i toreb, w rodzaju stosownych dla do pakowania towarów, z materiałów włókienniczych chemicznych, pozostałych (innych niż opakowania zbiorcze, pośrednie, giętkie) z taśmy polietylenowej lub polipropylenowej, lub temu podobnej oraz pozostałych (innych niż dziane). Organy celne uznały natomiast, że przedmiotowy towar należy klasyfikować do kodu 6305 33 10 00, który obejmuje worki i torby, w rodzaju stosowanych do pakowania towarów; - z materiałów włókienniczych chemicznych - - pozostałe, z taśmy polietylenowej lub polipropylenowej lub temu podobnej (6305 33) - - - dziane (6305 33 10) - - - pozostałe (6305 33 90). Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o wyżej wskazane kryterium prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela ocenę faktyczną i prawną ustaleń dokonanych przez organy celne w toku postępowania, iż prawidłowym kodem taryfy celnej dla sprowadzonych worków jest kod Taric 6305 33 10 00. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że organy w sposób dowolny uznały, mimo braku próbek i oświadczeń producenta, że worki ww. były takie same jak worki, co do których organ dysponował próbkami. Nie sposób uznać za okoliczność bez znaczenia, że dopiero w toku postępowania celnego doszło do zbadania próbek i na tej podstawie do jednoznacznego ustalenia, że zgłoszenia wymienione w pkt 1 odnośniku pierwszym decyzji organu pierwszej instancji obejmują wyroby wytworzone techniką dziania. Zatem wcześniej skarżący, korzystający z usług przedstawiciela bezpośredniego – firmy [...] Sp. z o.o. również nie dostrzegał, że są to towary, co do których wysokość stawki celnej jest wyższa niż wynikająca z deklarowanego kodu. W tej sytuacji oświadczenia producenta co do zmiany technologii wytwarzania importowanych towarów nie mogło przesądzić, tak jak oczekiwał tego skarżący, że są to zupełnie inne wyroby niż wymienione w zgłoszeniach celnych. Jak bowiem podano skarżący był cały czas przekonany, że wyroby przez niego sprowadzane nie powinny być klasyfikowane do kodu 6305 33 10 00. Istotne natomiast jest, że worki jakkolwiek różnej wielkości miały podobne przeznaczenie i dopiero kontrola celna w toku, której doszło do badania próbek wykazała, że deklarowany w zgłoszeniach celnych kod jest błędny. W konkluzji powyższych rozważań stwierdzić należy, w opozycji do twierdzeń skarżącego, że logiczne rozumowanie nakazuje przyjęcie wniosku, że sprowadzał on taki sam towar używany do pakowania różnego rodzaju towarów masowych, różniący się między sobą jedynie rozmiarem, kolorem, dwoma wymiarami oczek. Gdyby było inaczej niewątpliwie jako importer zobowiązany był tę różnicę wychwycić co do ostatnich partii towaru obejmujących "tkane worki na roli". Tym samym brak próbek nie stanowił przeszkody do prawidłowego ustalenia, że przedmiotem importu zadeklarowanego w zgłoszeniach celnych był wyrób dziany. Odnośnie sporu w zakresie tożsamości pojęcia "worka raszlowego" z "workiem dzianym", Sąd nie podziela argumentacji organu w myśl, której wg powszechnej wiedzy są to pojęcia identyczne. Ze stanowiskiem organu nie zgadza się również skarżący, powołując wydruki artykułów w Internecie, w których workami raszlowymi nazywane są również worki o splocie gazejskim. Różnica zdań w tym zakresie nie ma w ocenie Sądu znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Podkreślić bowiem należy, że od skarżącego jako importera wymagać można wiedzy co do sposobu produkcji sprowadzanego towaru albowiem jest to istotne z uwagi na zastosowanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej. Tymczasem jak wynika z materiału dowodowego, nie tylko nie zabezpieczył on próbek (z czego chce wywieść korzystne dla siebie skutki prawne) ale deklarował towar bez znajomości sposobu jego wytwarzania, co wyżej opisano. Zaś w świetle art. 78 ust.2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem [...]. W ocenie Sądu kontrola ta odbyła się z poszanowaniem wszystkich reguł postępowania a jej wynik nie budzi wątpliwości co do zgodności z przepisami prawa. Wobec nie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też, by została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.