II SA/Rz 1496/15

Dnia 4 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.P. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Z.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, tj. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] argumentując przy tym, że nie można wykluczyć odmiennych od wydanych przez organy rozstrzygnięć sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści wniosku skarżącego wynika, że obejmuje on także wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji, zatem Sąd mając na uwadze treść art. 61 § 3 P.p.s.a. rozpoznał wniosek również w tym zakresie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten sprowadza się w praktyce do wskazania konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, przy czym wypada podkreślić, iż przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (postanowienie NSA 21 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 19/15, www. orzeczenia.nsa.gov.pl) Sąd stwierdza, że w treści skargi ograniczono się tylko do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania objętą nią decyzji, co jednak nie czyni zadość ciążącemu na skarżącym obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie wykazał zatem, że wykonanie objętych wnioskiem postanowień mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę po ich stronie. Wobec braku uzasadnienia wniosku Sąd w istocie pozbawiony został możliwości jego oceny i nie miał podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające jego uwzględnienie. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.