II GSK 2113/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska Sędzia del. WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Protokolant Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Województwa Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 4152/15 w sprawie ze skargi Województwa Mazowieckiego na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Województwa Mazowieckiego na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów 5.000 (pięć tysięcy) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 grudnia 2015 r. oddalił skargę Województwa Mazowieckiego na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Minister Finansów określił wysokość zobowiązania Województwa Mazowieckiego z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2013 r. - za listopad 2013 r. w wysokości 55.112.112,00 zł wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 16 listopada 2013 r. Po rozpoznaniu wniosku Województwa Mazowieckiego o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Finansów decyzją z dnia [...] marca 2014 r. uchylił decyzję własną z dnia [...] stycznia 2013 r. i określił wysokość zobowiązania Województwa Mazowieckiego z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2013 r. - za listopad 2013 r. w wysokości 53.272.120,35 zł. W uzasadnieniu tej decyzji Minister Finansów stwierdził, że Województwo Mazowieckie, pomimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisu art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 80, poz. 526, z zm.), nie dokonało w terminie wynikającym z art. 35 ust. 1 tej ustawy wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za listopad 2013 r. w wysokości 55.112.112,00 zł. Natomiast w dniu 25 lutego 2014 r. Województwo dokonało zapłaty należności z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za 2013 r. w wysokości 64.840.658,32 zł, z czego na poczet zaległej wpłaty za listopad 2013 r. została zaliczona kwota 1.839.991,65 zł, a na poczet odsetek za listopad 2013 r. zaliczono kwotę 51.419,00 zł. W związku z niedokonaniem wpłaty, zdaniem Ministra Finansów, zaistniały przesłanki przewidziane w art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego do określenia, w formie decyzji, wysokości zobowiązania Województwa Mazowieckiego z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2013 r. - za miesiąc listopad 2013 r. Organ wyjaśnił, że w wykonanej części zobowiązanie Województwa Mazowieckiego wygasło i dlatego też należało zmienić kwotę zobowiązania w stosunku do kwoty określonej w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Województwo Mazowieckie zaskarżyło powyższą decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1271/14, uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu Sąd ten, powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej: "TK") z dnia 4 marca 2014 r., sygn. K 13/11, w którym Trybunał stwierdził, że art. 25 i art. 31 ustawy o dochodach, w zakresie, w jakim nie gwarantują województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych są niezgodne z art. 167 ust. 1 i 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji RP. Jednocześnie na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, TK odroczył utratę mocy obowiązującej wymienionych przepisów w zakresie stwierdzonej niekonstytucyjności, na okres 18 miesięcy od daty ogłoszenia orzeczenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Pomimo odroczenia derogacji, kierując się treścią art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, Sąd uznał jednak, że rozstrzygając tę indywidualną sprawę ma kompetencję do zastosowania reguły kolizyjnej lex superior. Powołując się na treść art. 106 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", stwierdził, że dysponując wiedzą powszechną, wynikającą z Raportu Regionalnej Izby Obrachunkowej w Warszawie z dnia 25 lutego 2014 r., Sprawozdania rocznego z wykonania budżetu Województwa Mazowieckiego za rok 2013, jak również z danych finansowych zawartych w uzasadnieniu wyroku TK, był w stanie ocenić, że w 2013 r. sytuacja finansowa Województwa Mazowieckiego uprawniała do odstąpienia od stosowania, w okresie odroczonego skutku derogacyjnego, przepisu art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w zakresie jakim jest on niekonstytucyjny. Po oszacowaniu potrzeb finansowych uznał, że właściwą proporcją spełniającą te wymagania z punktu widzenia wymagań konstytucyjności omawianego przepisu będzie wielkość 70% do 30%. W konsekwencji uznał, że zaskarżona decyzja, w zakresie w jakim, określając wielkość zobowiązania z tytułu wpłat wyrównawczych za wskazany okres, nie uwzględnia potrzeby pozostawienia Województwu Mazowieckiemu 70% dochodów podatkowych w roku 2013, narusza art. 31 ustawy o dochodach. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 września 2015 r., w sprawie sygn. II GSK 62/15, uchylił powyższy wyrok. W punkcie wyjścia NSA podniósł, że podstawową kwestią, którą przesądził Sąd I instancji i która wymaga w związku z tym rozważenia w pierwszej kolejności jest kwestia dopuszczalności odstąpienia przez Sąd, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, od zastosowania art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, które TK w wyroku w sprawie K 13/11 uznał za niezgodne z konstytucją odraczając jednocześnie utratę ich mocy obowiązującej. Wskazując, że Sąd I instancji uznał za konieczne przeprowadzenie pewnego bilansu "strat i zysków" wynikających z przyjęcia w konkretnej sprawie jednego z tych dwóch rozwiązań, a mianowicie zastosowanie bądź odmowa zastosowania w tym okresie przepisu uznanego za niekonstytucyjny, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że WSA w Warszawie takiego całościowego rachunku nie przeprowadził, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest jednostronne i przez to niepełne. Nie uwzględnia przede wszystkim faktu, że przewidziany w ustawie o dochodach jednostek samorządu terytorialnego mechanizm ustalania wysokości wpłat i wypłat wyrównawczych działa na zasadzie naczyń połączonych. Przepis art. 25 ustawy stanowi, że część regionalną subwencji ogólnej dla województw uboższych ustala się w wysokości łącznej kwoty wpłat dokonanych przez województwa o wyższych dochodach. Należałoby w związku z tym rozważyć, w jakim stopniu ustalenie wpłat Województwa (...) na poziomie 30% jego dochodów własnych wpłynie na dochody województw uboższych, i czy to obniżenie nie będzie stanowiło zagrożenia dla wykonywania ich zadań samorządowych, a więc czy nie będzie prowadziło do naruszenia w stosunku do nich gwarancji konstytucyjnych, przewidzianych w art. 166 ust. 1 i 167 ust. 1 i 2 Konstytucji. Ze względu na ten związek wpłat i wypłat na część regionalną subwencji ogólnej dla województw przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego objęte zostały łącznie art. 31 oraz art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Według NSA, odpowiedź na pytanie, czy w rozpatrywanej sprawie dopuszczalne było odstąpienie od zastosowania zakwestionowanych przez TK przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wymagała zbadania jeszcze jednej, równie istotnej kwestii. Podniósł, że w uzasadnieniu wyroku TK podkreślił, że istnieje potrzeba zmiany przepisów prawnych w tym zakresie i ta zmiana musi być poprzedzona szeroką analizą sytuacji ekonomicznej wszystkich województw, w kontekście ich dochodów i potrzeb wydatkowych oraz opracowania wskaźników, które dawałyby gwarancję zmniejszenia dochodów własnych samorządów bogatszych wyłącznie w niezbędnym zakresie oraz opracowania wskaźników granicznych uwzględniających różne stany gospodarcze oraz stan finansów jednostek samorządu terytorialnego na datę dokonania wpłaty wyrównawczo - korekcyjnej. Wynika z tego, że Trybunał miał świadomość złożoności badanej materii i w związku z tym uznał, że dla rozwiązania tych problemów konieczna jest interwencja ustawodawcy, poprzedzona wspomnianą analizą ekonomiczną. Należało zatem rozważyć, czy wobec utrzymania samej instytucji wpłat i dopłat wyrównawczo - korekcyjnych, jako niebudzącej zastrzeżeń konstytucyjnych (wyrok TK z 25 lipca 2006 r., K 30/04), możliwe będzie jej stosowanie, do nadejścia terminu utraty mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne przepisy, z pominięciem regulacji zawartych w art. 25 i art. 31 ustawy o dochodach, w sposób, który zapewni wszystkim samorządom wojewódzkim istotną część ich dochodów dla realizacji zadań własnych, a więc zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że Sąd I instancji popełnił błąd w interpretacji i zastosowaniu art. 106 § 4 p.p.s.a. i w istocie przeprowadził we własnym zakresie postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia sytuacji finansowej Województwa Mazowieckiego. Tym samym wyszedł poza kompetencje sądu administracyjnego, który kontroluje jedynie akty i czynności organów administracji publicznej. Nie rozstrzyga natomiast merytorycznie indywidualnej sprawy administracyjnej. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Województwa Mazowieckiego. Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z przedłożonych dokumentów na okoliczność jej sytuacji finansowej uznając, że nie były one na obecnym etapie postępowania sądowego niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie oraz, że prowadziłoby to do powtórzenia błędu przeprowadzenia przez Sąd I instancji postępowania dowodowego. Nie uwzględnił także wniosku strony o zawieszenie postępowania sądowodaministarcyjnego w związku z zainicjowaniem przez Sejmik Województwa Mazowieckiego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie stwierdzenia zgodności z konstytucją art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1574). Sąd I instancji wyjaśnił, że istotą niniejszego postępowania jest rozstrzygnięcie czy dopuszczalne byłoby odstąpienie przez Ministra Finansów, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, od zastosowania art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniając treść wyroku TK z 4 marca 2014 r. w sprawie K 13/11 oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2015 r. w sprawie sygn. akt II GSK 62/15, Sąd I instancji podniósł, że ja wynika z przywołanego orzeczenia sądu konstytucyjnego, Trybunał dopuścił, co do zasady, istnienie mechanizmów korekcyjno -wyrównawczych, wyjaśniając, że proces wyposażania samorządów w dochody publiczne to proces ustrojowy określony przez art. 16, art. 166, art. 167 i art. 169 konstytucji. To, że wpłaty korekcyjno - wyrównawcze są wyjątkiem od reguł zawartych w art. 167 ust. 2 konstytucji, nie zwalnia ustawodawcy z poddania ich rygorom, o których mowa w art. 167 ust. 1, 3 i 4 konstytucji. Odraczając utratę mocy obowiązującej zaskarżonych i uznanych za niezgodne z konstytucją przepisów - art. 25 i 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - TK miał na względzie skomplikowaną materię ustrojową, jakiej dotyczyły i uznał, że dla rozwiązania tych problemów konieczna będzie interwencja ustawodawcy, poprzedzona analizą ekonomiczną wszystkich członków systemu korekcyjno - wyrównawczego. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej przepisów uznanych za niekonstytucyjne oznaczało, że do momentu wskazanego w sentencji wyroku TK przepisy te obowiązują, o ile wcześniej nie zostaną uchylone przez ustawodawcę. Zatem ich obowiązywanie jest równoznaczne z koniecznością ich przestrzegania i stosowania przez wszystkich ich adresatów. Powyższe oznacza, że sporne przepisy - jako obowiązujące - zostały prawidłowo zastosowane w sprawie. Minister Finansów z uwagi na niedokonanie w terminie przez Województwo Mazowieckie - w całości lub w części - wpłat określonych w art. 29 - 31, miał obowiązek wydania decyzji, w której określił wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych. Organ administracji pozbawiony był kompetencji do jakiegokolwiek miarkowania tej wpłaty, gdyż takiego mechanizmu nie przewidział ustawodawca. Za nieuprawniony Sąd I instancji uznał również zarzut skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Z treści zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że strona decyzji została określona prawidłowo i jest nią "Województwo Mazowieckie", a decyzje zostały doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Sąd za nieuzasadniony uznał także zarzut naruszenia przepisu art. 59 ustawy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), gdyż nie był stosowany w niniejszej sprawie. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Województwo Mazowieckie zaskarżając ten wyrok w całości, wniosło o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi Województwa Mazowieckiego poprzez jej uwzględnienie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów: 1) art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że na województwach, w których wskaźnik W jest większy od 110% wskaźnika Ww, spoczywa obowiązek dokonywania wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, w sytuacji gdy wysokość rocznych wpłat, określona na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, nie gwarantuje zachowania tym województwom, istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, a w efekcie wykładnię ww. przepisu niezgodną z art. 167 ust. 1 i 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. K 13/11 (Dz. U. z 2014 r. poz. 348), a w konsekwencji; 2) naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że na województwach, w których wskaźnik W jest większy od 110% wskaźnika Ww, spoczywa obowiązek dokonywania wpłat określonych na podstawie art. 31 tej ustawy na rachunek budżetu państwa w dwunastu równych ratach w terminie do 15 dnia każdego miesiąca, a od kwot niewpłaconych w tym terminie nalicza się odsetki ustalone jak dla zaległości podatkowych, w sytuacji, gdy wysokość tych wpłat, określona na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, nie gwarantuje tym województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, a wpłata tych należności wiązałaby się z koniecznością rezygnacji z realizacji części zadań własnych, względnie z koniecznością zadłużenia danego województwa celem uiszczenia wpłaty, a w konsekwencji wykładnię ww. przepisu niezgodną z art. 167 ust. 1 i 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. K 13/11; 3) naruszenie art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że minister właściwy do spraw finansów publicznych jest uprawniony do wydania decyzji, w której określa zobowiązanie z tytułu wpłat (wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych) w wysokości wynikającej z informacji przedstawionej województwom na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, w sytuacji, gdy wysokość wpłat, określona na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, nie gwarantuje województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, a w konsekwencji wykładnię ww. przepisu niezgodną z art. 167 ust. 1 i 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. K 13/11; 4) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 190 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 2015 r. w sprawie sygn. akt II GSK 62/15, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi na zaskarżoną decyzję; 5) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 232 Kpc i art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów przedłożonych przez Województwo Mazowieckie w toku postępowania administracyjnego oraz sądowo- administracyjnego, na okoliczność jego sytuacji finansowej, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi na zaskarżoną decyzję; 6) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organ, niezebranie przez niego w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie materiału dowodowego istotnego w sprawie, a w konsekwencji zupełnie dowolne, wykraczające poza ramy swobodnej oceny dowodów, przyjęcie za udowodnione, że określenie zobowiązania dla Województwa Mazowieckiego z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2013 r. - za listopad 2013 r. - w wysokości 53.272.120,35, gwarantuje i pozwala Województwu Mazowieckiemu na zachowanie istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, a w szczególności poprzez: a) ograniczenie ustaleń faktycznych w sprawie wyłącznie do treści pisma Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] oraz pisma z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], b) brak ustaleń faktycznych w zakresie wysokości dochodów własnych Województwa Mazowieckiego oraz wysokości wydatków na realizację zadań własnych, c) nieuprawnione pominięcie dowodów zgłoszonych przez Stronę skarżącą zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w toku postępowania sądowo-administracyjnego, a które dotyczyły istotnych dla sprawy okoliczności, tj. sytuacji finansowej Województwa Mazowieckiego, a w efekcie zachowania istotnej części dochodów własnych na realizację zadań własnych; 7) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku Województwa Mazowieckiego o zawieszenie postępowania sądowo- administracyjnego do czasu zakończenia przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy z wniosku Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2015 r. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1574), co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi na decyzję; 8) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 3 p.p.s.a oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny legalności zaskarżonej decyzji w następstwie zastosowania przez Sąd I instancji wykładni przepisów prawa materialnego niezgodnej z przepisami art. 167 ust. 1 i 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. K 13/11 i w konsekwencji oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2016 r., Minister Finansów wniósł o oddalanie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. W kontekście odnoszącym się do zasady związania granicami skargi kasacyjnej wskazanemu rozwiązaniu towarzyszy założenie, aby stan zarzutów kierowanych przeciwko wyrokowi sądu administracyjnego I instancji był wyraźnie określony i stabilny w czasie, zaś strona na poparcie tak zgłoszonych zarzutów mogła przedstawiać inne niż dotychczas argumenty. Muszą to być jednak nowe argumenty na rzecz przedstawionych zarzutów (konkretnych okoliczności prawnych), nie zaś nowe zarzuty, choćby dało się je ogólnie powiązać z przepisami prawa, na tle których zostały przedstawione. W przeciwnym razie granice skargi kasacyjnej byłyby płynne, zaś zainteresowane strony mogłyby podnosić zupełnie nowe okoliczności prawne nawet na rozprawie, co z pewnością nie byłoby zgodne z ustrojowym modelem sądowoadministracyjnego postępowania odwoławczego. Stąd też za uzasadniony uznać należy wniosek, że związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny może poruszać się tylko w ramach przytoczonych zarzutów, wyjaśnionych w uzasadnieniu, gdyż ten element skargi należy traktować jako całość (por. postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2011 r., sygn. akt II GPS 2/08). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności z przedstawionymi powyżej konsekwencjami tego stanu rzeczy i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W świetle przedstawionych uwag wprowadzających, stanowiska pełnomocnika strony skarżącej oraz prezentowanej w jego uzasadnieniu na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym argumentacji, nie można było uznać za "przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych", o którym mowa w art. 183 § 1 p.p.s.a. Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który ponownie kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Finansów w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 września 2015 r. (sygn. akt II GSK 62/15) uchylił bowiem pierwotnie wydane w sprawie orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1271/14, którym uchylono zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania - stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Sąd I instancji zaakcentował, że w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy ustalony przez organ na datę wydania kontrolowanej decyzji nie uległ zmianie - Województwo Mazowieckie nie dokonało w terminie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za listopad 2013 r. w prawidłowej wysokości w związku z czym, Minister Finansów, po uprzednim zaliczeniu wpłaty dokonanej w dniu 25 listopada 2014 r. na poczet przedmiotowego zobowiązania oraz odsetek, na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego określił w drodze decyzji wysokość należnego zobowiązania Województwa Mazowieckiego z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw - to zobowiązany był on, zgodnie z art. 190 p.p.s.a., uwzględnić ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 4 września 2015 r. W konsekwencji wniosków formułowanych na jej podstawie Sąd I instancji stwierdził brak dostatecznie uzasadnionych i usprawiedliwionych podstaw, aby odmówić zastosowania w rozpatrywanej sprawie - jako wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji - przepisów art. 31 ust. 1 oraz art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego pomimo tego, że w zakresie w jakim nie gwarantują one województwom zachowania istotnej części dochodów własnych w realizacji zadań własnych, TK wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r. w sprawie K 13/11 stwierdził, że są one niezgodne z art. 167 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji RP, odraczając jednocześnie utratę ich mocy obowiązującej na okres 18 miesięcy. Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika natomiast, że wadliwości zaskarżonego wyroku strona skarżąca upatruje w - stanowiącej konsekwencję naruszenia przez Sąd I instancji art. 190 p.p.s.a. - błędnej wykładni przepisów postępowania i niewłaściwym ich zastosowaniu oraz błędnej - bo nieuwzględniającej wyroku TK w sprawie K 13/11 - wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, co jak wynika z argumentacji prezentowanej w jej uzasadnieniu, nie mogło skutkować ich zastosowaniem w sprawie z pominięciem potrzeby uwzględnienia wymogu zagwarantowania województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych (por. s. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Wobec tak rysującej się istoty sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie, w pierwszej kolejności odnieść należy się do oceny zasadności zarzutu z pkt 4) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 190 p.p.s.a. Zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby twierdzić, że ponownie orzekając w sprawie Sąd I instancji naruszył wymieniony przepis ustawy procesowej w sposób, w jaki przedstawia to skarga kasacyjna. Ocena zasadności omawianego zarzutu kasacyjnego nie może pomijać tej istotnej z punktu widzenia oceny jego skuteczności kwestii, a mianowicie obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zasady dyspozycyjności, której konsekwencje przedstawione zostały już na wstępie. Konfrontując z tej (koniecznej) perspektywy zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie art. 190 p.p.s.a., zwłaszcza zaś sposób, w jaki - zdaniem strony skarżącej - Sąd I instancji przepis ten miał naruszyć z wyznaczonym zarzutami kasacyjnymi zakresem orzekania Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GSK 62/15, nie sposób zasadnie twierdzić, aby ponownie orzekając w sprawie wojewódzki sąd administracyjny I instancji "nie zastosował się do wykładni prawa dokonanej w wyroku z dnia 4 września 2015 r. w sprawie sygn. akt II GSK 62/15". Zwłaszcza gdy podkreślić, że w wymienionej sprawie kwestię sporną stanowiło - co nie budzi żadnych wątpliwości w świetle zarzutów kasacyjnych wywiedzionych przez Ministra Finansów od pierwotnie wydanego w sprawie wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 września 2014 r. - zagadnienie prawidłowości stosowania, jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, przepisów prawa materialnego, to jest przepisów art. 31 (w związku z art. 25), art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w związku z art. 190 ust. 3 konstytucji, a ponadto zagadnienie odnoszące się do prawidłowości stosowania przez Sąd I instancji przepisów postępowania, a mianowicie art. 106 § 4 p.p.s.a. To więc w uwzględnieniu zarzutów kasacyjnych niewłaściwego zastosowania wymienionych przepisów prawa materialnego - nie zaś co należy podkreślić, ich błędnej wykładni mającej stanowić konsekwencję nieuwzględnienia wyroku TK w sprawie K 13/11, o czym mowa będzie jeszcze dalej, w tym również błędnej wykładni art. 33 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy - oraz niewłaściwego zastosowania art. 106 § 4 p.p.s.a. - nie zaś, co znowu należy podkreślić, niewłaściwego zastosowania przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a - Naczelny Sąd Administracyjny uchylił przywołany wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego. W sytuacji więc, gdy co do zasady, wykładnia prawa dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny nie może wykraczać poza zakres kognicji i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej, to już z punktu widzenia przywołanych powyżej wniosków formułowanych w oparciu o jednoznaczne okoliczności natury procesowej wynikające z uzasadnienia wyroku NSA w sprawie sygn. akt II GSK 62/15, omawiany zarzut uznać należało za nieusprawiedliwiony. Niezależnie od powyższego podnieść należy również, że jakkolwiek faktem jest - gdy uwzględnić konsekwencje wynikające z art. 141 § 4 w związku z art. 190 p.p.s.a. - że Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu I instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez sąd I instancji stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości, to jednak nie sposób zasadnie twierdzić, że tego rodzaju sytuacja - a mianowicie narzucenie Sądowi I instancji ponownie orzekającemu w sprawie określonego (sugerowanego przez stronę skarżącą) sposobu postępowania - zaktualizowała się w rozpatrywanej sprawie. Zwłaszcza gdy podkreślić, że ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie pozostawiając jednocześnie w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana, zaś wskazania co do dalszego postępowania - stanowiąc z reguły konsekwencje oceny prawnej - to nic innego, jak tylko wskazania dotyczące sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy mające na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia już stwierdzonych wadliwości. Konfrontując przedstawione uwagi z uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II GSK 62/15, nie sposób zasadnie twierdzić, aby zawierało ono wymienione elementy, w tym zwłaszcza element w postaci wskazań co do dalszego postępowania, których konsekwencją miałoby być zdeterminowanie orzekania Sądu I instancji w kierunku i w sposób sugerowany i jednocześnie oczekiwany przez stronę skarżącą. W tym zwłaszcza w zakresie, w jakim miałoby się to wyrazić w konieczności określonego sposobu kontroli prawidłowości - w relacji do wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a, czy też art. 106 § 3 p.p.s.a. - ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego, a to z uwagi na jego deficyty odnoszące się do braku ustalenia okoliczności "zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych", a w konsekwencji w konieczności przeprowadzenia z tego właśnie punktu widzenia kontroli prawidłowości zastosowania przez organ przepisów art. 31 ust. 1 i ust. 2, art. 33 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, a także konieczności kontroli wykładni przepisów art. 31 (i art. 25) tej ustawy przy uwzględnieniu treści normatywnej w nich pominiętej w zakresie, w jakim wynika to z wyroku TK w sprawie K 13/11. Wbrew stanowisku strony skarżącej, w uzasadnieniu wyroku NSA w sprawie sygn. akt II GSK 62/15, tego rodzaju ocena i wykładnia prawa, ani też wskazania co do dalszego postępowania w sprawie nie zostały wyrażone. Zawiera ono natomiast - co jasno, jednoznacznie i wyraźnie wynika z jego treści - rozbudowaną argumentacyjnie krytykę pierwotnego podejścia WSA w Warszawie odnośnie do oceny konsekwencji prawnych negatywnego (zakresowego) wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. dla wyniku rozpatrywanej sprawy, które to konsekwencje sąd administracyjny I instancji powiązał z koniecznością odmowy zastosowania przepisów art. 31 oraz 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w sytuacji, gdy sąd konstytucyjny odroczył jednocześnie utratę ich mocy obowiązującej. Potwierdzeniem tego, w kontekście zarzutu "o jednostronnym, a przez to i niepełnym podejściu do omawianej kwestii" jest ten argument, którego doniosłość Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w wyroku w sprawie II GSK 62/15 odwołując się w tym względzie do przywołanego judykatu Trybunału Konstytucyjnego, a mianowicie, że "[...] istnieje potrzeba zmiany przepisów prawnych w tym zakresie i ta zmiana musi być poprzedzona szeroką analizą sytuacji ekonomicznej wszystkich województw, w kontekście ich dochodów i potrzeb wydatkowych oraz opracowania wskaźników, które dawałyby gwarancję zmniejszenia dochodów własnych samorządów bogatszych wyłącznie w niezbędnym zakresie oraz opracowania wskaźników granicznych uwzględniających różne stany gospodarcze oraz stan finansów jednostek samorządu terytorialnego na datę dokonania wpłaty wyrównawczo - korekcyjnej. Wynika z tego, że Trybunał miał świadomości złożoności badanej materii i w związku z tym uznał, że dla rozwiązania tych problemów konieczna jest interwencja ustawodawcy, poprzedzona wspomnianą analizą ekonomiczną." Wymieniony argument, w kontekście krytycznej oceny pierwotnego podejścia WSA w Warszawie do oceny skutków prawnych wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 13/11, wyraził się w przedstawionym w rekapitulacji stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosku - poprzedzonym na wstępie poczynionym stwierdzeniem, że "[...] kwestią, [...] która wymaga [...] rozważenia w pierwszej kolejności jest kwestia dopuszczalności odstąpienia przez Sąd, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, od zastosowania art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego." - że w sprawie rozważyć należało przede wszystkim to, "[...] czy wobec utrzymania samej instytucji wpłat i dopłat wyrównawczo - korekcyjnych, jako niebudzącej zastrzeżeń konstytucyjnych (wyrok TK z 25 lipca 2006 r., K 30/04), możliwe będzie jej stosowanie, do nadejścia terminu utraty mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne przepisy, z pominięciem regulacji zawartych w art. 25 i art. 31 ustawy o dochodach, w sposób, który zapewni wszystkim samorządom wojewódzkim istotną część ich dochodów dla realizacji zadań własnych, a więc zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego." To tego więc - nie zaś grup zagadnień eksponowanych przez stronę skarżącą na gruncie omawianego zarzutu kasacyjnego oraz stanowiących jego refleks zarzutów z pkt 1) - 3) i pkt 8) oraz z pkt 5) - 6) petitum skargi kasacyjnej, o czym przekonują wnioski formułowane w oparciu o analizę uzasadnienia wyroku NSA w sprawie II GSK 62/15, które nie potwierdzają, jak już to podkreślono, aby w wymienionym wyroku sąd kasacyjny formułował oceny prawne (w tym wykładnię prawa) oraz wskazania co do dalszego postępowania o konsekwencjach sugerowanych (i oczekiwanych) przez stronę - a mianowicie oceny dopuszczalności stosowania albo odstąpienia, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, od zastosowania, jako wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji, przywołanych przepisów art. 25 i art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, dotyczyła istota spornego w sprawie zagadnienia. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, w świetle wszystkich dotychczas przedstawionych uwag i argumentów stwierdzić należy więc, Sąd I instancji orzekał w rozpatrywanej sprawie bez naruszenia art. 190 p.p.s.a. Podejście Sądu I instancji do wskazanej spornej w sprawie kwestii ocenić należy jako prawidłowe. Niezależnie od argumentów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w świetle których za trafne uznać należało stanowisko o braku podstaw do odmowy zastosowania w rozpatrywanej sprawie, jako wzorców kontroli legalności decyzji Ministra Finansów w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem ma część regionalną subwencji ogólnej dla województw przepisów art. 25 i art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, podkreślenia wymaga, że ocena skutków prawnych przywołanego wyroku TK z dnia 4 marca 2014 r. dla wyniku rozpatrywanej sprawy, nie może nie uwzględniać tego, że wyrok ten jest wyrokiem zakresowym z klauzulą odroczenia. Istota wyroku zakresowego wyraża się w tym, że Trybunał stwierdza w nim zgodność lub niezgodność z konstytucją przepisu prawnego w określonym (podmiotowym, przedmiotowym, czasowym) zakresie jego zastosowania. Atrybut konstytucyjności albo niekonstytucyjności przypisywany jest więc tylko określonemu fragmentowi jednostki redakcyjnej tekstu prawnego (normie prawnej dekodowanej z przepisu). Co przy tym istotne, wyrok zakresowy odnosić się może zarówno do treści normatywnej wyrażonej w przepisie prawnym, jak i do treści, która została w nim pominięta, co gdy chodzi o drugą z tych sytuacji, odnosi się do negatywnego zakresu kontrolowanego przepisu. Przywołany wyrok TK jest wyrokiem negatywnym zakresowym, zdeterminowanym treścią wniosku Sejmiku Województwa Mazowieckiego oraz zasadą powściągliwości sędziowskiej zobowiązującej do pozbawienia mocy obowiązującej przepisu tylko w tym zakresie jego zastosowania, w jakim jest niezgodny z konstytucją. Jak wynika z jego sentencji, za niezgodny ze standardem konstytucyjnym Trybunał uznał pominięcie w kontrolowanych przepisach, gdy chodzi o przedmiotowy zakres ich zastosowania, wymogu zagwarantowania województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych. Odroczenie natomiast mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego na maksymalny, 18 miesięczny okres oznacza, że do momentu nadejścia wskazanego przez TK terminu, uznane za niezgodny z konstytucją przepisy zachowują moc obowiązującą przynależąc do systemu prawa, jakkolwiek tracą domniemanie swojej konstytucyjności, a uzasadnienia dalszego ich obowiązywania - jak podkreśla się w orzecznictwie samego sądu konstytucyjnego oraz w doktrynie prawa - poszukiwać należy w potrzebie zapewnienia ochrony określonych wartości i zasad oraz konieczności zapobieżenia skutkom powstania stanu prawnego jeszcze bardziej niekorespondującego ze standardem konstytucyjnym. Zastosowanie klauzuli odroczenia w wyroku w sprawie K 13/11, motywowane było - jak wynika z uzasadnienia tego wyroku - tzw. argumentem legislacyjnym. Mianowicie, w kontekście złożoności badanej materii - co zaakcentował również NSA w wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 62/15 - Trybunał podkreślił potrzebę podjęcia przez ustawodawcę działań legislacyjnych zmierzających do nowego, całościowego i systemowego ujęcia problematyki mechanizmu korekcyjno - wyrównawczego. W tym też względzie, zwłaszcza zaś w kontekście stanowiska TK odnośnie do powinności stosowania zakwestionowanych przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego przez wszystkich ich adresatów, za uzasadnione uznać należy również stanowisko, że intencją sądu konstytucyjnego, gdy chodzi zastosowanie klauzuli odroczenia, było również odwołanie się do tzw. argumentu z luki prawnej, na co nie sposób nie zwrócić uwagi, między innymi w kontekście art. 33 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 3 przywołanej ustawy - rok bazowy, w jej rozumieniu, to rok poprzedzający rok budżetowy. Uwzględniając powyższe, a w tym zakresie i to, że wyrok w sprawie K 13/11 zapadł w trybie tzw. kontroli abstrakcyjnej - a mianowicie w rezultacie rozpatrzenia wniosku, nie zaś skargi konstytucyjnej, czy pytania prawnego sądu orzekającego w zawisłej przed nim sprawie, co również wydaje się być nie bez znaczenia dla oceny istnienia obowiązku uwzględnienia negatywnego wyroku TK (i prospektywnie ukształtowanego nim stanu prawnego), a w konsekwencji bezwarunkowej odmowy zastosowania zakwestionowanych przepisów, mimo odroczenia utraty ich mocy obowiązującej - trzeba podkreślić, że w sytuacji wymagającej odpowiedzi na pytanie o konsekwencje prawne wyroku Trybunału z klauzulą odroczenia dla wyniku podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, należy przede wszystkim uwzględniać przedmiot regulacji objętej niekonstytucyjnym przepisem, przyczyny naruszenia i znaczenie wartości konstytucyjnych naruszonych zakwestionowanym przepisem, powody dla których Trybunał odroczył utratę mocy obwiązującej niekonstytucyjnego przepisu oraz konsekwencje stosowania albo odmowy zastosowania niekonstytucyjnego przepisu (por. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2008, s. 84 - 86 oraz przywołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego). W świetle powyższego oraz kierując się wymienionymi dyrektywami, za uzasadnione uznać należało stanowisko Sądu I instancji odnośnie do braku podstaw do odmowy zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisów art. 31 i art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w odniesieniu do których TK stwierdził ich niezgodność z konstytucją z równoczesnym odroczeniem utraty ich mocy obowiązującej. Podkreślając znaczenie oraz istotę, tak jak określił to TK, mechanizmu korekcyjno - wyrównawczego, za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że jego przebudowa w kierunku korespondującym ze standardem konstytucyjnym wymaga podjęcia interwencji ustawodawczej poprzedzonej szczegółową analizą kondycji wszystkich województw, w tym w zakresie uwzględniającym ich (zmienne przecież) dochody oraz potrzeby wydatkowe, a w tym kontekście potrzebę opracowania szczegółowych wskaźników oraz instrumentów (np. progi ograniczające), których stosowanie umożliwi identyfikowanie jednostek zobowiązanych do wpłat oraz określenie skali ich zobowiązań w relacji do własnych potrzeb w sposób gwarantujący zachowanie istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych oraz w relacji do uzasadnionych oczekiwań i potrzeb jednostek będących beneficjentami tego systemu. Jest to materia złożona i skomplikowana. Zasadność tej oceny potwierdził TK w przywoływanym powyżej wyroku. Odwołując się do stanowiska prezentowanego w sprawie K 30/04 podkreślił, że niewymienione w art. 167 ust. 2 konstytucji wpłaty korekcyjno - wyrównawcze, jako źródła dochodów niektórych samorządów, stanowią o wyjątkowości tej instytucji w systemie źródeł dochodów, co oczywiście nie oznacza, iż jej konstrukcja może odbiegać w sposób nieuzasadniony od standardów wyznaczonych przez art. 167 ust. 1 oraz 3 i 4 konstytucji. Co ważne, zarówno wpłaty jak i wypłaty wyrównawcze muszą służyć realizacji zasady adekwatności wyposażania samorządu w dochody w stosunku do zadań publicznych mu przypadających, a proces wyposażania samorządów w dochody publiczne, to proces ustrojowy określony przez art. 16, art. 166, art. 167 i art. 169 konstytucji. Funkcjonujące w jego ramach zasady i reguły stanowić zaś mają jeden, spójny i zbilansowany system. Brak odmowy zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisów art. 31 i art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego uzasadnia więc złożony charakter przedmiotu ich regulacji, który w celu jego konstytucyjnej optymalizacji wymaga nowych rozwiązań legislacyjnych, systemowo ujmujących zagadnienie mechanizmu korekcyjno - wyrównawczego. Ponadto w sytuacji, gdy stosowanie tego mechanizmu w praktycznym jego wymiarze oznacza źródło dochodów dla konkretnych beneficjentów tego systemu, to brak odmowy stosowania wymienionych powyżej przepisów ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. uzasadnić należy również istnieniem i ich uzasadnionego interesu. Ten aspekt omawianego zagadnienia - mimo istnienia z drugiej strony usprawiedliwionego oczekiwania zobowiązanego województwa, aby dokonywana przez nie wpłata uwzględniała pełną jego sytuacje finansową, w tym zwłaszcza zachowanie istotnej części dochodów w relacji do potrzeb wydatkowych - nie jest bowiem również bez znaczenia. Rekapitulując stwierdzić należy więc, że podjęcie stosownych działań w omawianym zakresie stanowi domenę ustawodawcy, a przyjęcie - w okolicznościach rozpatrywanej sprawy - tezy przeciwnej, skutkowałoby ryzykiem zaistnienia stanu polegającego na zakłóceniu, czy też wręcz zniweczeniu istoty i celu funkcjonowania omawianego mechanizmu do czasu jego zmiany w kierunku korespondującym w pełnym jego zakresie z wymogami konstytucyjnymi, w zdecydowanie większym jeszcze stopniu, niż stan stanowiący konsekwencję orzeczenia TK w sprawie K 13/11. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, Sąd I instancji zasadnie więc uznał, że nie ma dostatecznie usprawiedliwionych podstaw, aby odmówić zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisów art. 31 i art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. W konsekwencji, był zobowiązany do kontroli legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wzorca normatywnego określonego w art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, a w procesie wykładni tego przepisu - gdy uwzględnić argumenty przemawiające za brakiem podstaw do odmowy stosowania w sprawie przepisów uznanych przez TK w wyroku z dnia 4 marca 2014 r. za niezgodne z konstytucją - nie był zobowiązany do uwzględniania treści normatywnej pominiętej w art. 31 tej ustawy, do którego art. 35 ust. 2 odsyła, a mianowicie tego, że jak wynika z przywołanego wyroku sądu konstytucyjnego, nie uwzględnia on potrzeby gwarantowania województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych - prowadzi to do wniosku, że za nieusprawiedliwiony uznać należało również zarzut z pkt 8) petitum skarg kasacyjnej. W związku z tym, skoro zgodnie z art. 35 ust. 2 przywołanej ustawy, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego, mimo ciążącego na niej obowiązku, nie dokonała w terminie - w całości lub w części - wpłat określonych w art. 29 - 31, minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych, to zasadnie Sąd I instancji ocenił, że sytuacja opisana w hipotezie normy prawnej dekodowanej z wymienionego przepisu nie dawała podstaw do tego, aby zakresem kontroli prawidłowości jego zastosowania przez organ obejmować fakty, zjawiska, zdarzenia, czy też stany, które w sytuacji tej się nie mieszczą. W tym zwłaszcza zaś takie spośród tych faktów, zjawisk, zdarzeń, czy też stanów, które w relacji do treści rozstrzygnięcia określającego wysokość zobowiązania z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw miałyby świadczyć o braku uwzględnienia w nim wymogu zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, a przez to o jego wadliwości. Powyższe - podkreślając w tej mierze również znaczenie argumentów prezentowanych w kontekście stanowiska NSA wyrażonego w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 62/15 - uzasadnia twierdzenie, że za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należało zarzuty adresowane wobec ustaleń faktycznych wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a mianowicie zarzuty z pkt 5) - 6) petitum skargi kasacyjnej. Ustalenia, które Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania w sprawie wolne są bowiem od deficytów zarzucanych przez stronę skarżącą. Za nieskuteczne, a tym samym i za nieusprawiedliwione uznać należało również zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię wskazanych w pkt 1) - 3) petitum skargi kasacyjnej przepisów ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zarzuty te, nie dość, że nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą kasacyjnie z uwagi na argumenty, w świetle których za uzasadnione uznać należało stanowisko Sądu I instancji odnośnie do braku podstaw do odmowy zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisów uznanych przez TK w wyroku w sprawie K 13/11 za niezgodne z konstytucją, to również i z tego powodu, że jak potwierdza to analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wynika z niego, że sporne w sprawie przepisy Sąd I instancji jedynie przywoływał, a nie wynika z niego natomiast, aby przepisy prawa, których błąd wykładni zarzuca strona skarżąca kasacyjnie stanowiły przedmiot zabiegów interpretacyjnych tego Sądu, z których miałoby wynikać, że ich rezultat - przy odwołaniu się do konkretnych argumentów natury jurydycznej - wyraził się w wypracowaniu przez ten Sąd określonego poglądu prawnego, którego prawidłowość podważa skarga kasacyjna. Prowadzi to do wniosku, że strona skarżąca podjęła polemikę z poglądem (prawnym), którego Sąd I instancji nie wyraził. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a mianowicie zarzut podniesiony w pkt 7) petitum skargi kasacyjnej. Podjęta na gruncie tego zarzutu kasacyjnego próba wykazania istnienia w rozpatrywanej sprawie tzw. kwestii prejudycjalnej mającej wynikać z okoliczności orzekania przez TK w sprawie z wniosku Sejmiku Województwa Mazowieckiego o stwierdzenie niezgodności z konstytucją art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, nie może być uznana za skuteczną. Jakkolwiek z przywołanego przepisu ustawy procesowej wynika możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, to jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że ocena celowości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być dokonywana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a k.p.a., art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 ustawy Ordynacja podatkowa), jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym - już toczącym się - postępowaniu (art. 272 p.p.s.a.), a w tym kontekście tego, że kontrola legalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności), co oznacza, że zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności), zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. W sytuacji więc, gdy kontrolowana przez Sąd I instancji decyzji wydana została w dniu [...] marca 2014 r., a przepis art. 4 ustawy o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - jak wynika z art. 5 tej ustawy - uzyskał moc obowiązującą w dniu następnym po dniu jej ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP, to jest w dniu 14 listopada 2014 r., to nie sposób zarzucić Sądowi I instancji, że naruszył on art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie zawieszając postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie z uwagi na toczące przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie zainicjowane wymienionym powyżej wnioskiem Sejmiku Województwa Mazowieckiego. Przedmiot zawartego w nim żądania nie dotyczy bowiem przepisu prawa, który stanowiąc materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji, miałby stanowić również dla tego Sądu wzorzec kontroli jej legalności. Rezultat przeprowadzonej przez TK oceny konstytucyjności przywołanego przepisu ustawy z dnia 23 października 2014 r. nie ma więc związku z rozpatrywaną sprawą, w sensie determinowania jej rozstrzygnięcia wynikiem postępowania przed sądem konstytucyjnym, a w związku z tym również i w sensie jego uchylenia w sytuacji zaktualizowania się w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania, w którym rozstrzygnięcie to zostało wydane. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1oraz art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.