II SA/Wa 1402/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia kwatery tymczasowej - oddala skargę - Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 287), art. 97 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] zobowiązującą J. Z. wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa go reprezentującymi do opróżnienia zajmowanej tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w W. i przekazanie jej dysponentowi - Komendantowi Głównemu Policji. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że ww. będąc funkcjonariuszem Komendy Głównej Policji - na podstawie decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. otrzymał powyżej określoną kwaterę tymczasową. Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. J. Z. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2011 r. Pismem nr [...] z dnia [...] września 2011 r. ww. został poinformowany, że z chwilą zwolnienia ze służby zobowiązany jest opróżnić przedmiotową kwaterę tymczasową i przekazać ją dysponentowi. Obowiązku tego nie dopełnił. W myśl art. 96 ust. 6 ustawy o Policji, policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, można przydzielić tymczasową kwaterę (...). Zgodnie z § 13 przedmiotowego rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. Analogicznie do wskazanego przepisu należy uznać, że przydział tymczasowej kwatery może nastąpić tylko na okres pełnienia służby przez policjanta w tej jednostce. Ponadto z decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. o przydziale tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w W. również wyraźnie wynika, że przydział kwatery następuje tylko na czas pełnienia służby w danej jednostce. Ponadto w decyzji zawarty jest zapis wynikający z § 13 ust. 1 powołanego rozporządzenia, który mówi: "W przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji lub uzyskania przez niego tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub domu w obecnym miejscu pełnienia służby, zobowiązuje się policjanta do niezwłocznego protokolarnego przekazania przydzielonej tymczasowej kwatery". Z uwagi na niewywiązanie się z nałożonego obowiązku zasadnym było wydanie zaskarżonej decyzji. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem procedury postępowania administracyjnego, bowiem została wydana w przedmiocie opróżnienia lokalu, którego status prawny nie został rozstrzygnięty na skutek bezczynności organu (art. 37 § 1 kpa) polegającej na niewydaniu stosownej decyzji przez Komendanta Głównego Policji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do wydania w przedmiocie zamiany lub odmowy zamiany statusu prawnego lokalu usytuowanego w W. przy ul. [...], 3) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ podał, że postępowanie w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego jest odrębnym postępowaniem i nie ma wpływu na postępowanie w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery. Lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego ma status tymczasowej kwatery i nie ma prawnej możliwości zmiany statusu na lokal mieszkalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. przepisami prawa obowiązującego w dniu podjęcia zaskarżonego aktu lub czynności. Skarg jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687) Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału lokalu mieszkalnego i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany tego lokalu i tymczasowej kwatery, oraz organy właściwe do wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach, wysokość norm zaludnienia i sposób ich ustalania. Powyżej przytoczony przepis ma charakter delegacyjny, co oznacza, że na organie ciąży obowiązek wydania aktu wykonawczego, w którym ureguluje problematykę określoną w dyspozycji powołanego przepisu. Zgodnie natomiast z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wykonując delegację zawartą w art. 97 ust. 1 ustawy o Policji w dniu 18 maja 2005 r. wydał rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884). W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest § 13 ust. 1 pkt 1) przedmiotowego rozporządzenia, który stanowi, iż opróżnienie kwatery tymczasowej następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub innej jednostki organizacyjnej Policji. Zdaniem Sądu organ nie naruszył prawa uznając, że zaistniała przesłanka określona w powyżej przytoczonym przepisie, a jego zastosowanie nie było sprzeczne z uregulowaniami zawartymi w ustawie o Policji. Skarżący rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. z dniem [...] sierpnia 2011 r. został zwolniony ze służby w Policji. Tym samym w dniu wydania decyzji nakazującej opróżnienie kwatery tymczasowej skarżący nie był funkcjonariuszem Policji. Spełniona została zatem przesłanka określona w § 13 ust. 1 pkt 1) przedmiotowego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał je za całkowicie niezasadne, gdyż organ nie naruszył przepisów postępowania. Wyjaśnić należy skarżącemu, że Sąd kontrolował wyłącznie zaskarżoną decyzję, a nie kwestie związane z jego sytuacją "lokalową". Sąd nie posiada instrumentów prawnych zezwalających na nakazanie organowi zmiany statusu prawnego lokalu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że do wydania zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego i w związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.