III SA/Kr 1015/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego skargę oddala. Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o., decyzją z dnia 25 czerwca 2015 r znak [...] utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. znak: [...]. Ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 2 września 2011r., firma B Sp. z o.o., w K, korzystając z pozwolenia na stosowanie procedur uproszczonych, zgłosiła na rzecz firmy A Sp. z o.o. w K, towar "Śruby ze stali węglowej, ocynkowane" do procedury dopuszczenia do obrotu, poprzez dokonanie wpisu do ewidencji zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. c) WKC. Zgłoszenie celne uzupełniające SAD OGL [...] zostało złożone w dniu [...] 2011 r. W polu 14 zgłoszenia celnego przedstawiciel, firma B Sp. z o.o. zgłosiła działanie w formie przedstawicielstwa bezpośredniego na rzecz firmy A Sp. z o.o. Towar został zaklasyfikowany do kodu 7318159098 Wspólnej Taryfy Celnej. Na podstawie załączonego do zgłoszenia świadectwa pochodzenia FORM A nr [...] z dnia 27.07.2011 roku zgłaszający zastosował stawkę celną preferencyjną w wysokości 0% dla towarów pochodzących z Indonezji, przyjętą jednostronnie przez Wspólnotę wobec niektórych państw, grup państw lub terytoriów, w ramach Generalnego Systemu Preferencji (GSP). Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. wystąpił do upoważnionych władz Indonezji o weryfikację wyrywkową świadectwa pochodzenia, w tym świadectwa FORM A nr [...] celem sprawdzenia ich autentyczności i zgodności z regułami pochodzenia określonymi w GSP. Władze Indonezji pismem z dnia 18 czerwca 2014 r., udzieliły odpowiedzi, załączając Uzgodniony Protokół z dnia 22 lutego 2013r. "Misja współpracy administracyjnej UE celem ustalenia pochodzenia artykułów złącznych innych niż wykonane ze stali nierdzewnej eksportowanych z Indonezji do UE" Protokół ten został sporządzony po przeprowadzonych kontrolach: między innymi w firmie P and T International, J. K no [...], B A – B, Indonezja i podpisany przez przedstawiciela Indonezji Dyrektora ds. Wspierania Eksportu i Importu (Director for Export and Import Facilitation) oraz przedstawicieli UE, w tym osoby z OLAF (Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych). Stwierdzono, że świadectwo pochodzenia FORM A nr [...]- wystawione przez P and T International nie jest zgodne z regułami pochodzenia GSP i jako nieprawidłowe i zostało cofnięte przez Dyrekcje Ułatwień Importowych i Eksportowych. W tych okolicznościach Naczelnik Urzędu Celnego mając na uwadze wynikające z przekazanych dokumentów ustalenia w kwestii weryfikacji świadectw pochodzenia FORM A oraz dochodzenie OLAF na okoliczność ujawnionego procederu omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych, nałożonych na elementy złączne z żeliwa i stali, w dniu 15 kwietnia 2015 roku wydał decyzje znak: [...], w której nie wyraził zgody na stosowanie preferencji taryfowych dla towarów objętych zgłoszeniem celnym SAD [...] i solidarnie firmie A Sp. z o.o. w K i firmie B Sp. z o.o. w K określił kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (Typ opłaty: AOO) w wysokości 3.482 zł i cła antydumpingowego- podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (Typ opłaty: A30) w wysokości 79.993 zł. i poinformował o obowiązku odpowiednio zapłaty odsetek (typ-DOO) od kwoty 83.475 zł. Organ I instancji stwierdził dodatkowo, że przedmiotem importu były śruby sześciokątne z łbem (z łbem sześciokątnym), inne niż ze stali nierdzewnej, o wytrzymałości na rozciąganie 800 MPa lub większej, które należało klasyfikować do kodu CN 7318 15 89 i kodu Taric 7318 15 89 98. Od tej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego A Sp. z o.o. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie towarów objętych zgłoszeniem celnym nr SAD [...] z dnia [...] 2011 r zarzucając, iż decyzja została wydana z naruszeniem zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego: Zarzucono organowi obrazę art. 221 ust.3 WKC gdyż dług celny powstał w dniu 08.09.2011r. a decyzja będąca powiadomieniem o jego zaksięgowaniu został doręczona pełnomocnikowi dłużnika w dniu 20.04.2015 r. po upływie trzyletniego terminu przedawnienia. Zarzuciła także naruszenie art. 122 w związku z art. 155, art. 181 i art. 194 ordynacji podatkowe. Zdaniem odwołującej się Organ l Instancji ustalając stan faktyczny oparł się wyłącznie na Raporcie z Misji OLAF nr [...] sporządzonym w dniu 11 września 2013 r. Organ ustalając stan faktyczny nie dał wiary żadnemu z innych przedstawionych dowodów. Jednak moc dowodową tego dokumentu, należy wziąć pod uwagę, iż przytoczone w Raporcie zestawienia i twierdzenia osób niebędących funkcjonariuszami OLAF nie są objęte domniemaniem prawdziwości. Zawarte w Raporcie twierdzenia są wypowiedziami nieznanych z nazwiska osób, nieuczestniczącymi w wydarzeniach na temat, których się wypowiadają. Wypowiedziami złożonymi poza przesłuchaniami prowadzonymi pod rygorem odpowiedzialności. Organ oparł więc decyzję nie na dokumencie urzędowym, ale na dołączonych do tego dokumentu zestawieniach, do których nie ma zastosowania domniemanie zawarte w art. 194 § 1 ordynacji podatkowej. Oceniając zgromadzone dowody pominięto zawarte w dokumencie urzędowym sprzeczności i stwierdzenia, że zwarte w zestawieniach dane są niemożliwe do zweryfikowania. Zawarte w uzasadnieniu decyzji twierdzenie, iż nieścisłości wynikają z błędnego tłumaczenia stawiają pod znakiem zapytanie wiarygodność całego tłumaczenia i rzetelność przedstawionych danych przez Indonezyjskie służby celne jak też, rzetelność Raportu OLAF opartego na tych danych. W dokumentach OLAF znajdują się stwierdzenia, że "podejrzewa się, że YTFI importowała elementy złączne z Chin, a następnie eksportowało je bezpośrednio do Unii Europejskiej" Z treści raportu wynika, podejrzenie a nie stwierdzenie. Podejrzenie nie stanowi dowodu, może natomiast stanowić podstawę do przeprowadzenia postępowania dowodowego, a nie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. W aktach nie ma jakiegokolwiek dokumentu, potwierdzającego, że zakupiony przez Stronę towar objęty świadectwem pochodzenia Form A [...] był wyprodukowany w Chinach i następnie po przywiezieniu do Tajlandii przez P & T International i po przeładowaniu wysłany do Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 122 ordynacji podatkowej, to Organ ma obowiązek podjąć wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wbrew temu obowiązkowi nie podjęto żadnych starań aby wyjaśnić, jakie kroki poczyniła strona przed importem wyrobów, aby upewnić się czy zostały spełnione wszystkie warunki do korzystania z preferencji. Odwołująca dla wykazania, że importer podjął wszelkie możliwe kroki dla upewnienia się, że zostaną spełnione wszelkie możliwe warunki do korzystania z preferencji o przesłuchanie świadków. Wskazała także, że zgodnie z treścią jednego z Załączników do Raportu wykonawczego na temat "Monitoringu oraz Rozpatrywania Zarzutów Handlowych DATA 16-18-wrzesnia 2012r" po przeprowadzeniu w dniu 26 września 2011 r. przez Władze Strefy Wolnocłowej w Batman przy współpracy Generalnego Dyrektoriatu Handlu Zagranicznego "Minister Handlu oświadczył, że zakłady P and T Internnational działają w B (Indonezja) prawidłowo, a przedmiotowe towary były przetworzone /wyprodukowane w Indonezji zgodnie z zasadami pochodzenia dla preferencyjnych stawek EEG-GSP. Surowce lub półprodukty wykorzystywane w procesie produkcji przez wymienione wyżej dwa przedsiębiorstwa są zgodne z rozporządzeniem (JE dotyczącym GSP." Skoro w niniejszej sprawie świadectwo pochodzenia zostało wydane przed dniem 26 września 2011 r. oświadczenie Ministra Handlu potwierdzające prawidłowe działanie zakładów P and T dotyczy niniejszej sprawy. Organ natomiast w całości daje wiarę twierdzeniom zawartym w raporcie OLAF z dnia 11 września 2013r. Strona zarzuciła także naruszenie art. 201 ust. 1 lit. a) i ust. 2 w związku z art. 214, art. 222 ust. 1 lit. a) i art. 232 ust. 1 lit. b) WKC w związku z art. 65 ustawy prawo celne . Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, stwierdził że odnośnie ustalenia stanu faktycznego sprawy to upoważnione władze Indonezji udzieliły odpowiedzi, załączając Uzgodniony Protokół z dnia 22 lutego 2013r. "Misja współpracy administracyjnej UE celem ustalenia pochodzenia artykułów złącznych innych niż wykonane ze stali nierdzewnej eksportowanych z Indonezji do UE" . Protokół ten został sporządzony po przeprowadzonych kontrolach: między innymi w firmie P and T International, J. K no [...], B A - B, Indonezja i podpisany przez przedstawiciela Indonezji Dyrektora ds. Wspierania Eksportu i Importu (Director for Export and Import Facilitation) oraz przedstawicieli UE, w tym osoby z OLAF (Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych). Natomiast wynik weryfikacji świadectwa został przekazany przez upoważnione indonezyjskie organy w oryginale, a to on był podstawa prowadzonego postępowania. Do oryginału pisma dołączono kopię pisma administracji celnej Indonezji oraz kopię Uzgodnionego Protokołu z dnia 22 lutego 2013 roku. Udzielona przez władze Indonezji odpowiedź w sprawie weryfikacji świadectwa pochodzenia FORM A, jako dokument urzędowy stanowi całość, łącznie z załączonymi dokumentami. Wnioski wynikające z załączonych dokumentów, m.in. dotyczące chińskiego pochodzenia towarów, stanowiły podstawę dla władz Indonezji do stwierdzenia, że świadectwo pochodzenia FORM A [...] z dnia 27.07.2011 r.- wystawione przez P and T International nie jest zgodne z regułami pochodzenia GSP. jest nieprawidłowe i dlatego zostało cofnięte przez Dyrekcję Ułatwień Importowych i Eksportowych. Odnosząc się do się do zarzutu naruszenia art. 221 ust. 3 i 4 WKC, poprzez wydanie decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego, organ odwoławczy stwierdził, że ze stanu faktycznego i prawnego sprawy wynika, iż kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia sporu jest właściwa interpretacja tych przepisów. Jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego wszczęciu postępowania karnego, to można dłużnika powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat określonych w ust. 3 (art. 221 ust. 4 WKC). Termin ten jest ograniczony przepisem art. 56 ustawy prawo celne, zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Organ odwoławczy wskazał, że przepisy prawa celnego nie definiują pojęcia czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, jednakże problematyka ta była przedmiotem rozważań Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Stanowisko ETS, jak również wykładnia językowa przepisu art. 221 ust. 4 WKC, wskazują, że do zastosowania tego przepisu nie jest konieczne ani stwierdzenie prawomocnym wyrokiem popełnienie czynu zabronionego, ani nawet wszczęcie postępowania karnego, lecz stwierdzenie wystąpienia czynu, który zaledwie podlega wszczęciu postępowania karnego. Kwalifikacji danego czynu organy celne dokonują we własnym zakresie oceniając, czy miał miejsce czyn podlegający w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego. Dokonywana przez organy celne kwalifikacja danego czynu, jako "czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego" jest realizowana wyłącznie na użytek postępowania celnego zmierzającego do ustalenia prawidłowej kwoty należności celnych przywozowych. Sprawa dotyczy zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu, poprzez dokonanie wpisu do ewidencji zgodnie z art.76 ust.1 lit.c) WKC towaru na rzecz firmy A Sp. z o.o. Zgodnie z art. 201 ust. 2 WKC, dług celny powstał z chwilą wpisu do ewidencji z dniem 02.09.2011r (wpis ma tę samą moc co przyjęcie zgłoszenia celnego - art. 76 ust. 3 WKC). Zgodnie z art. 65 ust. 7 ustawy prawo celne, kwot należności można dochodzić w terminie 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zaksięgowane. Oznacza to, że w niniejszej sprawie decyzje określające kwoty należności wynikających z długu celnego, podlegających retrospektywnemu zaksięgowaniu, zostały wydana po upływie trzech lat od powstania długu celnego, zgodnie z brzmieniem przepisów, o których mowa powyżej. Wskazano, iż organ I instancji, w dniu 16.09.2014 roku wszczął postępowanie karne skarbowe o przestępstwo skarbowe określone w art. 87 § 1kks, pod pozycją RKS 990/2014/351000. Towary eksportowane przez Przedsiębiorstwo P and T International J. K no [...], B A - B, Indonezja, nie posiadały preferencyjnego ani niepreferencyjnego indonezyjskiego pochodzenia. Przedsiębiorstwo P and T International nigdy nie produkowało stalowych artykułów złacznych w B w Indonezji, ale eksportowało bezprawnie do UE chińskie produkty końcowe objęte świadectwami pochodzenia GSP Form A. Świadectwo to było wydane przez Władze Strefy Wolnego Handlu B w Indonezji na podstawie fałszywej i mylnej informacji dostarczonej przez firmę P and T International dla wysyłki stalowych artykułów złacznych do UE. Organ odwoławczy wskazał, iż negatywna weryfikacja świadectwa pochodzenia Form A oraz ustalenia śledztwa Urzędu OLAF przy współpracy właściwych Władz Indonezji obciążają osobę odpowiedzialna za uiszczenie należności celnych. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, nieprawidłowe przedstawienie faktów przez eksportera, nie zwalnia importera z obowiązku uiszczenia prawidłowych należności celnych. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego wynika, że skarżący nie zabezpieczył się stosownymi umowami handlowymi, z których w jasny i czytelny sposób wynikałoby pochodzenie importowanego towaru. Obszerna korespondencja handlowa, załączone notatki ze spotkań z kontrahentami również nie zawierają treści, które zabezpieczałyby Importera przed niezgodnymi z rzeczywistością praktykami eksportera, również w obszarze dotyczącym pochodzenia towarów. Natomiast przedstawione przez Stronę wyjaśnienia i oświadczenia: m.in. z dnia 12 września 2014r. chińskiej firmy N J F P Co. Ltd., która była właścicielem P and T International, wyjaśnienia z dnia 9 grudnia 2014 r. L. Q., który w rozpatrywanym okresie był menagerem firmy P and T International, sporządzone zostały już po dokonaniu przedmiotowej operacji handlowej. Poza tym oświadczenia te zostały sporządzone przez osoby, co do których OLAF ustalił, że były zaangażowane w obchodzenie ceł antydumpingowych i naruszenie zasad preferencyjnego pochodzenia towarów. Zatem organ celny I instancji słusznie nie dał wiary takim dowodom. Przedstawione przez A Sp. z o.o dowody mające na celu udowodnienie, iż w zakładzie B firma P and T International wytwarzano elementy złączne stoją w oczywistej sprzeczności z urzędowymi dokumentami, będącymi w niniejszej sprawie wiążącym, urzędowym potwierdzeniem tego, co zostało w tych dokumentach stwierdzone. Potwierdzeniem tego faktu jest m.in. Wizyta BIFZA (Urzędu Strefy Wolnego Handlu B Indonezja), która odbyła się w dniu 17 września 2012r., kiedy firma P and T International jeszcze prowadziła działalność, a byłe kierownictwo firmy P and T International miało możliwość wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, iż Uzgodniony Protokół z 22 lutego 2013 roku, "Misja współpracy administracyjnej UE celem ustalenia pochodzenia artykułów złącznych innych niż wykonane ze stali nierdzewnej eksportowanych z Indonezji do UE" będący załącznikiem do Raportu z Misji OLAF nr [...] z dnia 11 września 2013r. (THOR (2013) [...]), dotyczący weryfikacji świadectw pochodzenia przez upoważnione indonezyjskie organy oraz wniosków z inspekcji i kontroli dokonanej przez członków Urzędu OLAF i przedstawicieli krajów członkowskich Unii Europejskiej wraz z zespołem indonezyjskiego Ministerstwa Handlu Raport OLAF, na którym organ pierwszej instancji oparł częściowo swoje rozstrzygnięcie, ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej i jako taki, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ odwoławczy stwierdził, iż to co zostało ustalone w trakcie misji OLAF zostało potwierdzone również przez władze Indonezji. Żadna ze stron dokonująca kontroli nie miała wątpliwości, że przedmiotem tej kontroli są działania P and T International. Same władze Indonezji ustaliły, że uprzednie wnioski były nieprawidłowe, a przedsiębiorstwo P and T International działające w B nigdy nie produkowało stalowych artykułów złącznych, ale eksportowało bezprawnie do UE chińskie produkty końcowe. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż na podstawie zgromadzonych dokumentów udowodniono, iż w Wolnej Strefie B chińskie elementy złączne nie zostały poddane żadnej obróbce, przetworzeniu ani innym operacjom nadającym im wartość. W związku z powyższym przedmiotowe świadectwo nie jest zgodne z regułami pochodzenia GSP, jest nieprawidłowe, zostało wystawione w wyniku podania fałszywej i mylnej informacji. Zostało cofnięte przez Dyrekcję Ułatwień Importowych i Eksportowych. Odnosząc się do zgłoszonych dowodów organ prowadzący postępowanie stwierdził, że nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich złożonych wniosków dowodowych. Zadaniem organu jest ocena, czy wniosek dowodowy Strony należy uwzględnić czy też odrzucić. Odmienne stanowisko oznaczałoby możliwość całkowitego paraliżu postępowań administracyjnych (w tym celnych i podatkowych). Okoliczności, które miałyby być przedmiotem dołączenia do akt sprawy nowych dowodów dotyczą, urzędowo potwierdzonych faktów, stwierdzonych po przeprowadzeniu stosownych dochodzeń, prowadzonych w celu zidentyfikowania podejrzanych nieprawidłowości oraz w celu uniemożliwienia naruszeń w tym zakresie w przyszłości. Również przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, która miałyby potwierdzać zdolności produkcyjne zakładu z Indonezji, w sytuacji urzędowego stwierdzenia, że taka produkcja nie miała miejsca w przedmiotowym Zakładzie, jest zbędne i przyczyniłoby się do nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tak wiec stwierdzić należy, iż wobec ustalonego urzędowo chińskiego pochodzenia towarów organ celny nie naruszył przepisu art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 i we właściwy sposób obliczył cło antydumpingowe. Brak jest podstaw do odmowy wartości dowodowej zgromadzonego materiału dowodowego. Ustalenia w Uzgodnionym Protokole podpisanym m.in. przez pracowników Urzędu OLAF, działających z up. Dyrektora Biura OLAF zdaniem organu odwoławczego, nie pozostają ze sobą w żadnej sprzeczności. Raport OLAF jako dokument urzędowy jest "produktem finalnym", wynikiem końcowym, odzwierciedlającym przeprowadzone dochodzenie, który powstał na podstawie dokumentów zebranych w trakcie tego dochodzenia i został sporządzony na podstawie danych wynikających z tych dokumentów. Stąd też kwestionowanie i podważanie przez skarżącą prawdziwości, wiarygodności dokumentów zawierających dane na podstawie, których w raporcie końcowym, dla jasności wniosków podsumowuje się zebrane fakty, nie oznacza nic innego jak tylko podważanie wiarygodności ustaleń Urzędu OLAF, przedstawicieli państw członkowskich i władz Indonezji. Raport, który przekazuje zalecenia, w tym przypadku nie został przekazany do akt sprawy, ponieważ celem działań polskich organów celnych nie miały być działania zapobiegające, ale działania mające na celu uregulowanie prawidłowych środków celnych dla towarów już bezprawnie, bez właściwych opłat, sprowadzonych na obszar Unii Europejskiej. Raport OLAF nie jest dokumentem samoistnym, ale sporządzonym na podstawie konkretnych dokumentów, w rozpatrywanej sprawie. Należy zauważyć należy, że Strona, mimo posiadania wiedzy na temat ryzyka związanego z importem towarów, co do których istniało ryzyko obciążenia ich cłem anty dumpingowym nie podjęła, zdaniem organu, wystarczających kroków chroniących go przed negatywnymi skutkami importu towaru obciążonego cłami konwencyjnymi i cłem anty dumpingowym. Podmiot zajmujący się zawodowo importem towaru, mając do czynienia z wrażliwym kierunkiem importu towarów, mógł przed dokonaniem zgłoszenia zabezpieczyć się m.in. Umową handlową, z której w jasny i czytelny sposób wynikałoby pochodzenie importowanego towaru. Obszerna korespondencja handlowa, załączone notatki ze spotkań z kontrahentami również nie zawierają treści, które zabezpieczałyby Importera przed niezgodnymi z rzeczywistością praktykami Eksportera, również w obszarze dotyczącym pochodzenia towarów. Działania skarżącego wskazywały więc albo na niedbałość (pomimo przedstawionej obszernej dokumentacji handlowej- notatki ze spotkań, oświadczenia kontrahenta brak w dokumentach m.in. Umowy z kontrahentem zagranicznym), albo na celowe działanie w celu obchodzenia przepisów lub wprowadzenia organów celnych w błąd. Osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się, czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. Pozyskanie od eksportera świadectwa pochodzenia Form A jest niewystarczające, aby uznać że został zachowany warunek należytej staranności. Zatem nie zostały spełnione warunki dopuszczające możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, określone w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, wobec czego zarzut naruszenia postanowień tego przepisu jest bezzasadny. A Sp. z o.o. w K wniosła skargi na powyższe decyzje Dyrektora Izby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się ich uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła tym decyzjom naruszenie przepisów postępowania określonych w art. 122, 188, 194 § 3 i 210 § 4 ordynacji podatkowej. Przepisów prawa materialnego określonych w: a) art. 20 ust. 4 WKC; b) art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009; c) art. 220 ust. 2 WKC; d) art. 221 ust. 3 i 4 WKC; e) art. 214 ust. 3, art. 222 ust. 1 lit. a) i art. 232 ust. 2 lit. WKC w związku z art. 65 ustawy prawo celne. W uzasadnieniu skarg wskazano, że zgodnie z art. 122 ordynacji podatkowej organ ma obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności zgodnie z art. 188 ordynacji podatkowej ma obowiązek uwzględnić wniosek dowodowy strony, jeżeli przedmiotem wniosku są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Skarżąca wskazała, iż zwróciła się w wnioskiem o odebranie od R. N. oświadczenia na temat działań, jakie podejmował w celu upewnienia się, że kupowane przez A Sp. z o.o. wyroby spełniają warunki korzystania z preferencji. Dyrektor Izby Celnej odmówił przeprowadzenia tego i innych wnioskowanych dowodów uniemożliwiając importerowi wykazanie należytej staranności, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. Skarżąca wskazała, że wszystkie zawarte w aktach materiały będące podstawą ustaleń stanowią kserokopie niepotwierdzanych za zgodność z oryginałem dokumentów anglojęzycznych. Wiele stron z tych dokumentów jest nieczytelnych. Część odpisów dokumentów została sporządzona w formie dokumentu elektronicznego. Nie zawierają poświadczenia ich zgodności z oryginałem dokonanego przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zgodność z oryginałami zawartych w aktach dokumentów ma tym istotniejsze znaczenie, że Organy nie kwestionują, że dokumenty te zawierają szereg istotnych błędów. Zgodnie z danymi zawartymi w "Raporcie wykonawczym" (karta 291 akt) w dniu 17 września 2012 r. przedstawiciele OLAF złożyli wizytę w firmie Y&T Indonesia Ltd Co. zajmującej się produkcją wyrobów ze stali nierdzewnej. Wnioski z tej wizyty rozciągnięto na kontrahenta skarżącego, którą była firma P and T Internnational. Ten oraz inne błędy i rozbieżności zawarte w otrzymanych dokumentach, na które zwracano uwagę trakcie postępowania zobowiązywały Organ do zwrócenia się do autorów otrzymanych dokumentów o potwierdzenie zgodności otrzymanych kopii z oryginałami i wyjaśnienie czy mamy do czynienia z oczywistymi omyłkami czy też chodzi o różne firmy. Zdaniem skarżącej ustalenia stanu faktycznego Organ II Instancji powinien dokonać tłumaczenia przez biegłego tłumacza kopi dokumentów sporządzonych w językach obcych. Mimo wewnętrznej sprzeczności i oczywistym braku logiczności w tłumaczonym tekście. Stanowisko Organu l Instancji zdaniem skarżącej jest sprzeczne wyrokami ETS-u iż organy Państw członkowskich związane są ustaleniami wynikającymi z Raportów OLAF. W niniejszej sprawie Organy Celne nie dysponują Raportem sporządzonym na zakończenie dochodzenia. Z treści raportów cząstkowych wynika, że na zakończenie dochodzenia zostanie sporządzony raport końcowy. Przepis art. 194 § 3 ordynacji podatkowej jednoznacznie dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodów przeciwko dokumentom urzędowym. Odmowa przeprowadzenia dowodów wyłącznie z tego powodu, że wnioskowany dowód ma na celu podważenie wiarygodności dokumentu urzędowego stanowi rażące naruszenie zasady określonej w art. 122 ordynacji podatkowej. Zarówno doktryna jak i sądy administracyjne stoją jednoznacznie na stanowisku, że w postępowaniu podatkowym nie ma niepodważalnych dowodów. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 210 § 4 ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie dowodów, którym organ dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wskazał przyczyn, dla których oceniając dowody nie dał wiary dokumentom zawartym w Załącznikach do Raportu z Misji. Zgodnie z treścią jednego z załączników Raportu wykonawczego na temat "Monitoringu oraz Rozpatrywania Zarzutów Handlowych DATA 16-18-wrzesnia 2012r" po przeprowadzeniu w dniu 26 września 2011 r. przez Władze Strefy Wolnocłowej w Batman przy współpracy Generalnego Dyrektoriatu Handlu Zagranicznego "Minister Handlu oświadczył, że zakłady P and T Internnational działają w B (Indonezja) prawidłowo, a przedmiotowe towary były przetworzone /wyprodukowane w Indonezji zgodnie z zasadami pochodzenia dla preferencyjnych stawek EEG-GSP. Surowce lub półprodukty wykorzystywane w procesie produkcji przez wymienione wyżej dwa przedsiębiorstwa są zgodne z rozporządzeniem UE dotyczącym GSP." Wyżej wskazane naruszenia prawa procesowego zdaniem skarżącej uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji. Odnośnie do naruszenie przepisów prawa materialnego skarżąca wskazała, naruszenie art. 20 ust. 4 WKC, bowiem towary wyprodukowane przed dniem 26 września 2011 r. przez firmę P and T Internnational spełniają kryterium pochodzenia w ramach GSP.. Podstawowym dowodem, na którym oparł się Organ II Instancji jest Raport OLAF z dnia 11 września 2013r. Zgodnie z zawartą w części 3. d) 2. Raportu Misji konkluzją: "....stwierdza się, że partie towaru dotyczące P T, wymienione w Euromaster list, podlegają konwencjonalnym opłatom celnym". Skoro Organ uznał, iż ten Raport jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód tego, co w nim zostało urzędowo stwierdzone, to nakładając na wymienione w nim towary cło antydumpingowe naruszył przepis art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Następnie skarżąca wskazała na obrazę art. 220 ust. 2 WKC. Zgodnie z przepisem art. 220 ust. 2 lit. b zdanie, 2 "Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu. Jednakże, wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji" Tak sytuacją, zdaniem skarżącej jest w niniejszej sprawie. W trakcie wizytacji w dniu 26 września 2011 r. przez Władze Strefy Wolnocłowej w B przy współpracy Generalnego Dyrektoriatu Handlu Zagranicznego "Minister Handlu oświadczył, że zakłady P and T Internnational działają w B (Indonezja) prawidłowo, a przedmiotowe towary byty przetworzone /wyprodukowane w Indonezji zgodnie z zasadami pochodzenia dla preferencyjnych stawek EEG-GSP. Surowce lub półprodukty wykorzystywane w procesie produkcji przez wymienione wyżej dwa przedsiębiorstwa są zgodne z rozporządzeniem UE dotyczącym GSP." Jeżeli nawet świadectwa pochodzenia FORM A zostały wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera to po przeprowadzonej w dniu 26 września 2011 r. wizytacji organy wydające to świadectwo co najmniej powinny wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Z powyższego wynika, że dłużnik w żaden sposób błędu tego nie mógł wykryć. Zgodnie z art. 220 ust. 2 zdanie 4 osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może powołać się na dobrą wiarę. Wykazując dobrą wiarę dłużnik przedłożył kilkadziesiąt dokumentów i wniósł o przesłuchanie świadków. Organ II Instancji w żaden sposób nie wskazał, na jakich przesłankach oparł swoje twierdzenie o braku dobrej wiary. Umowy handlowe zawierane są telefonicznie lub drogą wymiany maili. Przedstawiciel importera wybierając kontrahenta podjął dużym nakładem kosztów, daleko wykraczające poza normalne zwyczaje handlowe, kroki mające na celu upewnienie się, że kupowany towar spełnia kryteria pochodzenia. W świetle powyższego dokonanie retrospektywnego zarejestrowania długu celnego stanowi naruszenie przepisu art. 220 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu celnego. Skarżąca wskazała także na naruszenie art 221 ust. 3 i 4 WKC. Decyzja będąca powiadomieniem o zaksięgowaniu została doręczona skarżącej po upływie trzyletniego terminu. Organ, poza ogólnikowym przytoczeniem dyspozycji art. 87 kks, nie wskazał, na czym polegało wprowadzenie organu celnego w błąd ani też, kiedy i przez kogo ten czyn został popełniony. Brak w czynie zawinienia umyślnego, a co najmniej nieumyślnego, gdy ustawa karna dopuszcza taką możliwość, powoduje, że czyn taki nie może być uznany za przestępstwo, a jego sprawca nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej. Ewentualne wprowadzenie w błąd indonezyjskich organów celnych przez pracownika firmy indonezyjskiej, nie może zostać zakwalifikowane, jako przestępstwo ścigane w Polsce na podstawie art. 87 Kodeksu karnego skarbowego. W tej sytuacji uznanie, że w niniejszej sprawie nastąpiło przedłużenie terminu przedawnienia długu celnego do 5 lat od dnia jego powstania, oznaczałoby, że art. 56 ustawy prawo celne jest interpretowany w sposób niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej nastąpiła obraza art. 65 ust. ustawy prawo celne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Kwestia pobierania odsetek za okres od przyjęcia zgłoszenia celnego do upływu terminu wpłaty należności celnych wskazanego w później wydanej decyzji organów celnych była przedmiotem rozważań ETS. W wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie C-546/09 Trybunał stwierdził: " 33. W sytuacji gdy dług celny powstaje na podstawie art. 202-205, art. 210 i 211 oraz art. 220 kodeksu celnego, które dotyczą sytuacji obejmujących naruszenie przez dany podmiot przepisów celnych Unii, ani kodeks celny ani rozporządzenie wykonawcze nie przewidują szczególnych środków, takich jak podwyższenie należności celnych, którego kwota odpowiada odsetkom za zwłokę jakie byłyby należne za okres pomiędzy powstaniem długu celnego i jego zaksięgowaniem lub pomiędzy dniem wymagalności rzeczonego długu zaksięgowanego pierwotnie i retrospektywnym zaksięgowaniem tego długu (zob. podobnie wyrok z dnia 16 października 2003 r. w sprawie C-91/02 Hannl-Hofstetter, Rec. s. 1-12077, pkt 19 i 23). 34. W rezultacie w świetle powyższych uwag na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 232 ust 1 lit. b) kodeksu celnego należy interpretować w taki sposób, że odsetki za zwłokę od kwoty należności celnych pozostającej do pokrycia mogą być pobrane, na mocy tego przepisu, wyłącznie za okres po upływie terminu zapłaty rzeczonej kwoty. " Wyroku, który jako wydany w trybie prejudycjalnym jest wiążący dla wszystkich organów państw członkowskich, nałożenie na skarżącego obowiązku zapłaty odsetek za okres od przyjęcia zgłoszenia do dnia wpłacenia kwoty długu celnego jest sprzeczne z Wspólnotowym Kodeksem Celnym. Wyrok ten obowiązujący wszystkie Organy Krajów Unii może nasuwać wątpliwości, co do zgodności z prawem unijnym art. 65 ust. 5 prawa celnego, powołany przepis prawa celnego został uchwalony przed wydaniem przez ETS wyroku w sprawie C-546/09. Ustawodawca powinien zmienić jego treść art. 65 ust. 5 prawa celnego uwzględniając w jego nowym brzmieniu powołany wyżej wyrok. Wątpliwości te jednak nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dłużnik przedkładając kilkadziesiąt dokumentów udowodnił, że w zgłoszeniu zostały podane prawidłowe dane. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga rozpoznane w tak zakreślonych ramach prawnych, nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja ustalająca, że krajem pochodzenia importowanego przez skarżącą spółkę towaru nie jest Indonezja, a Chiny oraz - na skutek tego ustalenia – nakładająca na spółkę należności celne, w tym cło antydumpingowe, wraz z odsetkami. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.) postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o stosowane odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako o.p.), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Podstawą prawną do dokonania przez organ celny kontroli zgłoszenia celnego jest art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE.L.92.302.1 ze zm.), zwanego dalej "WKC", zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Przedmiotem importu w niniejszej sprawie był towar "Śruby ze stali węglowej, ocynkowane" Dla towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia przedmiotowych zgłoszeń celnych towaru pochodzącego z Indonezji, zaklasyfikowanego do kodu 7318159098 obowiązywała preferencyjna stawka celna 0 % i taką stawkę zastosowano wobec przedmiotowego towaru na podstawie przedłożonego przez importera świadectwa pochodzenia Form A, potwierdzającego indonezyjskie pochodzenie towaru. Należy jednak wskazać, że dla takiego samego towaru, ale pochodzącego z Chin, obowiązywało rozporządzenie Rady (WE) Nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 29/1 z dnia 31.01.2009 r.). Na jego mocy na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innej niż stal nierdzewna, w tym "Śruby ze stali węglowej, ocynkowane" pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, nałożono obowiązek poboru ostatecznego cła antydumpingowego. Zarzuty skarżącej dotyczą głównie, jej zdaniem, błędnego ustalenia przez organy celne stanu faktycznego sprawy miedzy innymi poprzez błędną interpretacje organów ustaleń zwartych w Raporcie z Misji Biura OLAF oraz w Uzgodnionym Protokole, będącym załącznikiem do przekazanego przez władze Indonezji negatywnego wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia FORM A wystawionych przez P and T International, a także naruszenie przez organy art. 221 ust. 3 WKC poprzez powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego po upływie terminu przedawnienia. Poza tym nie przeprowadzenie przez organy stosownego postępowania dowodowego w celu stwierdzenie prawidłowości zachowania skarżącej i jej należytej staranności, w zakresie spełniania przesłanek do korzystania z preferencji celnych. W ocenie sądu wszystkie zarzuty skarżącej są chybione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 194 § 1 i 3 i art. 210 § 4 o.p. przez oddalenie wniosków dowodowych Spółki z uwagi na to, że organ celny uznał, że dokumenty zgromadzone przez OLAF mają moc dokumentu urzędowego, to należy stwierdzić, że zawarta w tym zakresie argumentacja organu w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji przekonująco wykazała, iż zebrane przez OLAF dowody zostały omówione i ocenione wbrew twierdzeniu skarżącej i w sposób jednoznaczny potwierdziły, iż towary objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi zostały wyprodukowane w Chinach. Należy przyznać rację skarżącej, że przepisy Ordynacji podatkowej przewidują możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, a związane z dokumentem urzędowym domniemania mają charakter wzruszalny, jednak zasadnie organ odwoławczy wskazując na przepis art. 188 § 1 o.p. stwierdził, że konieczność przeprowadzenia określonego dowodu, uzależniona jest od tego aby okoliczność jaka ma zostać udowodniona wnioskowanym środkiem dowodowym miała znaczenie dla sprawy, a ponadto nie może być to okoliczność udowodniona innym dowodem. Nieuwzględnienie przez organ celny wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodów na okoliczność produkcji przez eksportera "Śrub ze stali węglowej, ocynkowanej nie może więc być uznane za naruszenie ww. przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, gdy fakt wyprodukowania przedmiotowych towarów w Chinach został w sposób jednoznaczny udowodniony dowodami zebranymi w postępowaniu prowadzonym przez OLAF. Tak więc przedstawione przez skarżącą stronę postępowania dowody mające na celu udowodnienie, iż w zakładzie B firma P and T International wytwarzano elementy złączne stoją w oczywistej sprzeczności z urzędowymi dokumentami, będącymi w niniejszej sprawie wiążącym, urzędowym potwierdzeniem tego, co zostało w tych dokumentach stwierdzone. Potwierdzeniem tego faktu była wizyta Urzędu Strefy Wolnego Handlu B Indonezja, która odbyła się w dniu 17 września 2012r., kiedy firma P and T International jeszcze prowadziła działalność, a byłe kierownictwo firmy P and T International miało możliwość wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnienia oraz przestawione dokumenty znane były OLAF i władzom Indonezji zarówno przy sporządzeniu Protokołu Uzgodnień jak i Raportu z Misji. Natomiast przedstawione przez skarżącą wyjaśnienia i oświadczenia, w tym z dnia 12 września 2014r. chińskiej firmy N J F P Co. Ltd., która była właścicielem P and T International i oświadczenie L. Q. z dnia 9 grudnia 2014 r który w rozpatrywanym okresie był menagerem firmy P and T International, sporządzone zostały już po dokonaniu przedmiotowej transakcji handlowej. Nadto oświadczenia te zostały sporządzone przez osoby, co do których OLAF ustalił, że były zaangażowane w obchodzenie ceł antydumpingowych i naruszenie zasad preferencyjnego pochodzenia towarów. Mając na uwadze ustalenia OLAF przy współpracy władz indonezyjskich pozwoliły organom celnym właściwie ocenić dowody i nie dać wiary tym dowodom o indonezyjskim pochodzeniu towaru. Pozyskanie od eksportera świadectwa pochodzenia Form A jest niewystarczające, aby uznać że został zachowany warunek należytej staranności. Na podmiotach gospodarczych ciąży obowiązek podjęcia działań niezbędnych do uchronienia się przed zagrożeniem dochodzenia retrospektywnego pokrycia należności celnych. Podmiot gospodarczy przy dokonywaniu oceny korzyści, jakie może przynieść handel towarami ewentualnie podlegającymi preferencjom taryfowym musi wziąć pod uwagę ryzyko związane z rynkiem, na którym działa i zaakceptować je w kategorii zwykłych niedogodności związanych z działalnością handlową. Ma rację organ odwoławczy, że przeprowadzenie dodatkowych dowodów na okoliczności, o które wnioskowała Skarżąca było nieuzasadnione z uwagi na to, że fakty dotyczące pochodzenia towarów zostały już udokumentowane w sposób wystarczający innymi dowodami. Okoliczności, które miałyby być przedmiotem wnioskowanych dowodów, dotyczą, urzędowo potwierdzonych faktów, stwierdzonych po przeprowadzeniu stosownych dochodzeń przez uprawnione organy. Natomiast przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, która miałyby potwierdzać zdolności produkcyjne zakładu z Indonezji, w sytuacji urzędowego stwierdzenia, że taka produkcja nie miała miejsca było zbędne i przyczyniłoby się wyłącznie do nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Odnośnie do dowodów na okoliczność podejmowanych działań, sprawdzenia wiarygodności firmami w celu upewnienia się, że kupowane przez A Sp. z o.o., wyroby spełniają warunki do korzystania z preferencji, to należy zaznaczyć, że organy celne włączyły do materiału dowodowego dowody dokumentujące czynności dłużnika dokonywane w trakcie operacji handlowych, a ocena tych dowodów pod kątem zachowania należytej staranności polegała, jak każdy dowód w sprawie ocenie pod względem jego wiarygodności i przydatności dowodowej. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zgromadził w sposób wystarczający dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, udostępnił je stronie, przed zakończeniem postępowania wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wydał postanowienia o odmowie przeprowadzenia wskazanych dowodów. Organ nie naruszył przepisów proceduralnych. Nie można się również zgodzić ze skarżącą, że materiały będące podstawą ustaleń stanowią kserokopie niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentów anglojęzycznych. W aktach znajduje się pismo z dnia 18 czerwca 2014 r., którym upoważnione władze Indonezji udzieliły odpowiedzi, załączając uzgodniony protokół z dnia 22 lutego 2013r. "Misja współpracy administracyjnej UE celem ustalenia pochodzenia artykułów złącznych innych niż wykonane ze stali nierdzewnej eksportowanych z Indonezji do UE" Protokół ten został sporządzony po przeprowadzonych kontrolach: między innymi w firmie P and T International, J. K no [...], B A - B, Indonezja i podpisany przez przedstawiciela Indonezji Dyrektora ds. Wspierania Eksportu i Importu (Director for Export and Import Facilitation) oraz przedstawicieli UE, w tym osoby z OLAF ( Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych). Do oryginału pisma dołączono kopię pisma administracji celnej Indonezji oraz kopię Protokołu z dnia 22 lutego 2013 roku. Udzielona przez władze Indonezji odpowiedź w sprawie weryfikacji świadectwa pochodzenia FORM A, jako dokument urzędowy stanowi całość, łącznie z załączonymi dokumentami. Wnioski wynikające z załączonych dokumentów, m.in. dotyczące chińskiego pochodzenia towarów, stanowiły podstawę dla władz Indonezji do stwierdzenia, że świadectwo pochodzenia FORM A- wystawione przez P and T International nie było zgodne z regułami pochodzenia GSP i zostało cofnięte przez Dyrekcję Ułatwień Importowych i Eksportowych. W aktach brak jest wniosków skarżącej o udostępnienie oryginalnych materiałów zgromadzonych w aktach sprawy. Odnośnie zarzutu skarżącej braku raportu końcowego OLAF" to należy podzielić stanowisko organu odwoławczego wskazać, że Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych jest odpowiedzialny za prowadzenie dochodzeń administracyjnych w sprawach nadużyć finansowych. Jak wynika z art. 3 Rozporządzenia nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych to urząd ten wykonuje uprawnienia, przyznane Komisji Rozporządzeniem Rady (Euroatom WE) nr 2185/96, do przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu w Państwach Członkowskich i zgodnie z umowami o współpracy, w państwach trzecich. Raporty sporządzane na takiej podstawie stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzane przez krajowych kontrolerów. Podlegają one takim samym zasadom oceny, jak raporty sporządzone przez krajowych kontrolerów i mają taką samą wartość dowodową. Należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej wydane rozstrzygnięcie nie opierało się jedynie na dokumentach zebranych w trakcie dochodzenia OLAF. Zebrany materiał, to przede wszystkim urzędowy wynik weryfikacji świadectwa FORM A z załącznikami -m.in. Uzgodnionym Protokole, który jest wystarczający aby ustalić stan faktyczny sprawy, a więc ustalić pochodzenie towaru. Podważanie wartości dowodowej, przede wszystkim Uzgodnionego Protokołu z 22 lutego 2013 roku oraz podważanie wiarygodności dokumentacji przekazanej przez władze Indonezji jest w ocenie sądu bezpodstawne. Raport końcowy, co prawda zbiera wnioski z Protokołów częściowych, Raportów z Misji, wyników dochodzenia itp., ale jego ustalenia, opierają się właśnie na analizie tych częściowych materiałów. W tym przypadku ustalenia zostały zebrane w Uzgodnionym Protokole z dnia 22 lutego 2013 roku, podpisanym m.in. przez pracowników Urzędu OLAF, działających z up. Dyrektora Biura OLAF, wynik weryfikacji świadectwa FORM A, a także Raport z Misji THOR ( 2013) [...], nie pozostają ze sobą w żadnej sprzeczności i stanowią wiarygodne dowody w sprawie. Ponadto Komisja nie miała także żadnych wątpliwości co do indonezyjskiego kontrahenta jakim była firma P and T International. Przestawienie liter PT, z początku do końca nazwy firmy, nie wzbudziło wątpliwości organów kontrolujących a tożsamość indonezyjskiej firmy wielokrotnie została potwierdzona w urzędowych dokumentach z kontroli. Na wielu dokumentach znajdujących się w aktach sprawy nazwa firmy z Indonezji-kontrahenta polskiego podmiotu- występuje jako " Y and T INTERNATIONAL, PT". W "Raporcie wykonawczym" w dniu 17 września 2012r., o którym wspomina Skarżąca, kwestionując czy kontrolę przeprowadzono we właściwym zakładzie w Indonezji, w to przecież właśnie w Uwagach końcowych, przeprowadzający kontrolę potwierdzili tożsamość podmiotu z Indonezji stwierdzając, iż należy " Wezwać BP B COO Publisher Institution (IPSKA) aby nie wystawiano certyfikatu pochodzenia dla Y & T International Ltd.Co (...)"- Zatem organ odwoławczy prawidłowo ocenił te dowody i wyprowadził z nich prawidłowe wnioski. Znakiem firmy są litery YT. Tak więc podana w raporcie wykonawczym nazwa Y& T Indonesia Ud Co w świetle posiadanych materiałów dowodowych nie jest sprzeczna z nazwą wymieniona na dokumentach OLAF i władz Indonezji P nad T International. Należy tym podkreślić, ze to co zostało ustalone w trakcie misji OLAF zostało potwierdzone również przez władze Indonezji. Ma rację organ odwoławczy, że zarzut skarżącej dotyczący kwestionowania wniosków z wizyt w przedsiębiorstwie będącym przedmiotem kontroli przedstawicieli OLAF oraz przedstawicieli państw UE i organów Indonezji jest bezpodstawny. Żaden podmiot dokonujący kontroli nie miał wątpliwości, że przedmiotem tej kontroli są działania P and T International. Stanowisko organów celnych, zdaniem sądu, w zakresie oceny tych dowodów jest prawidłowe. Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich złożonych wniosków dowodowych. Organ ma pełną swobodę w kształtowaniu zakresu postępowania wyjaśniającego, mając jednak na względzie, że zebrany materiał ma doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy. Ustawodawca zagwarantował w przepisach Ordynacji podatkowej organom zasadę swobodnej oceny dowodów, która, z jednej strony, nakazuje analizę wszystkich możliwych dowodów oraz wniosków dowodowych i dokonanie ich oceny w świetle obowiązujących regulacji prawnych, z drugiej zaś - nie obciąża organu prowadzącego postępowanie obowiązkiem dopuszczania wszystkich dowodów wskazywanych przez stronę. Nie ma przepisu, który określałby taki obowiązek. Art. 122 Ordynacji podatkowej stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W świetle zaś art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej organy prowadzące postępowanie maja obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Obowiązek zebrania i rozpatrzenia przez organ celny całokształtu materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) oznacza, że organ ten nie jest związany w jego gromadzeniu wnioskami strony, lecz sam określa granice postępowania wyjaśniającego, kierując się własnym rozeznaniem i przekonaniem, co do konieczności udowodnienia mających znaczenie dla sprawy faktów. Sąd podziela stanowisko Organu odwoławczego, że okoliczności, które miałyby być przedmiotem wnioskowanego przez skarżącą dodatkowego postępowania dowodowego dotyczą, urzędowo potwierdzonych faktów, już ustalonych po przeprowadzeniu stosownych dochodzeń. Okoliczności te zostały ustalone w sposób niewątpliwy, potwierdzone wiarygodnymi dowodami. Zgodnie z treścią art. 188 o.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami, a taka sytuacja, wystarczających dowodów, miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca powołując się na treść jednego z załączników Raportu wykonawczego na temat "Monitoringu oraz Rozpatrywania Zarzutów Handlowych DATA 16-18wrzesnia 2012r", w którym stwierdzono, iż po przeprowadzeniu wizytacji w dniu 26 września 2011r. przez Władze Strefy Wolnocłowej w B przy współpracy Generalnego Dyrektoriatu Handlu Zagranicznego "Minister Handlu oświadczył, że zakłady P and T International działają w B (Indonezja) prawidłowo, a przedmiotowe towary były przetworzone/ wyprodukowane w Indonezji zgodnie z zasadami pochodzenia dla preferencyjnych stawek EEG-GSP. Jednak skarżąca pomija fakt, że późniejsze dochodzenia uprawnionych władz Indonezji ustaliły, że uprzednie wnioski były nieprawidłowe, a przedsiębiorstwo P and T International działające w B nigdy nie produkowało stalowych artykułów złącznych, ale eksportowało bezprawnie do UE chińskie produkty końcowe, co zawarto w Uzgodnionym Protokole z 22 lutego 2013r. Z dokumentów tych wynika, że przeprowadzając wspólną z OLAF i przedstawicielami UE kontrolę, władze Indonezji, negatywnie weryfikując wystawione przez siebie świadectwa pochodzenia (wystawione uprzednio na podstawie błędnych, niezgodnych ze stanem faktycznym informacji uzyskanych od kontrahenta indonezyjskiego), wycofały się z poprzednich ustaleń, co do rzeczywistego pochodzenia przedmiotowych towarów. Z materiału dowodowego wynika, że, czynności śledcze wzmocniły jeszcze materiały dowodowe zebrane w trakcie misji i potwierdziły w oczywisty sposób proceder omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej ceł antydumpingowych. Mając na uwadze powyższe ustalenia sąd podziela stanowisko Organu odwoławczego, że towary objęte dołączonym do zgłoszenia świadectwem FORM A FORM A nr [...] nie spełniają kryteriów reguł pochodzenia w ramach GSP, tym samym organ celny, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie naruszył przepisu art. 20 ust. 4 WKC. W ocenie sądu organy celne również nie dopuściły się obrazy art. 220 ust. 2 lit.b WKC. Skarżąca twierdzi, że w żaden sposób błędu nie mogła wykryć, a zgodnie z art. 220 ust. 2 lit.b in fine osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może powołać się na dobrą wiarę. Istotnie zgodnie z art. 220 ust. 2 pkt b) WKC, organ celny nie dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, gdy kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegając przepisy obowiązujące w zakresie zgłoszenia celnego. Możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wymaga spełnienia wskazanych przesłanek w sposób kumulatywny. Możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wymaga spełnienia wskazanych przesłanek w sposób kumulatywny. W niniejszej sprawie przy formalnym wypełnieniu właściwych pozycji dokumentu SAD, bez względu na ich poprawność, organ celny ma obowiązek przyjąć taki dokument, jeżeli wraz z nim następuje przedstawienie towaru. Zgodnie, bowiem z art. 63 WKC pod warunkiem przedstawienia organom celnym zgłoszenia, które spełnia warunki określone w art. 62 WKC, jest ono natychmiast przyjmowane przez te organy. Taka konstrukcja zgłoszenia celnego i wynikającego z niego długu celnego rozumianego, jako obowiązek uiszczenia należności celnych wyklucza możliwość ingerowania na etapie przyjęcia zgłoszenia celnego w treść tego dokumentu przez funkcjonariusza celnego. Dopiero w wyniku kontroli postimportowej, zgodnie z przekazanym wynikiem weryfikacji przedmiotowe świadectwo pochodzenia FORM A - wystawione przez P and T International okazało się wadliwe i zostało cofnięte przez Dyrekcję Ułatwień Importowych i Eksportowych, a więc na etapie przyjęcia zgłoszenia celnego, w spornej sprawie nie można mówić o potencjalnym błędzie popełnionym przez organ celny w zakresie ustalenia prawidłowych danych. Kolejną konieczną przesłanką do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania należności jest wykazanie, że błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Sąd podziela stanowisko Organu odwoławczego, że skarżąca, mimo posiadania wiedzy na temat ryzyka związanego z importem towarów, co do których istniało ryzyko obciążenia ich cłem anty dumpingowym nie podjęła, wystarczających kroków chroniących go przed negatywnymi skutkami importu towaru obciążonego cłami konwencyjnymi i cłem anty dumpingowym. Sąd zwraca uwagę, że za błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w powyższym rozumieniu, uważa się także wydanie nieprawidłowego świadectwa przez organy kraju trzeciego dla potwierdzenia - w ramach systemu współpracy administracyjnej - preferencyjnego statusu towaru, nie ma to wszakże zastosowania w sytuacji, gdy wystawienie takiego nieprawidłowego świadectwa nastąpiło na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, chyba że jest oczywistym, w szczególności, iż wydające świadectwo organy kraju trzeciego wiedziały lub powinny wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Stanowisko skarżącej, że wystawienie przedmiotowych świadectw pochodzenia FORM A , nie było skutkiem błędnego przedstawienia faktów przez eksportera, tylko błędem organów z Indonezji, przeczy oczywistym ustaleniom zarówno odpowiednich władz Indonezji jaki przedstawicieli UE i Urzędu OLAF. Podmiot zajmujący się zawodowo importem towaru, mając do czynienia z wrażliwym kierunkiem importu towarów, mógł przed dokonaniem zgłoszenia zabezpieczyć się stosowną Umową handlową, z której wynikałoby jasno, jakie ma być państwo pochodzenia importowanego towaru, właśnie z uwagi na cła anty dumpingowe. Skarżąca nie wykazała, że zachowała należytą staranność przy zawieraniu transakcji handlowej. Obszerna korespondencja handlowa, załączone notatki ze spotkań z kontrahentami nie zawierają treści, które zabezpieczałyby ją przed niezgodnymi z rzeczywistością praktykami Eksportera, również w obszarze dotyczącym pochodzenia towarów. Działania skarżącej wskazują co najmniej na niedbałość. Importer decydując się na taki handel winien ocenić stopień ryzyka handlowego, mając w perspektywie ewentualną korzyść płynącą z zastosowania preferencyjnych stawek celnych. Importer winien być świadomy konsekwencji podjęcia tego ryzyka. Unia Europejska nie może ponosić konsekwencji bezprawnych czynności dostawców z krajów trzecich, którzy dostarczali towary jej obywatelom. Niezasadny jest także zarzut obrazy art. 221 WKC. Wykładnia językowa przepisu art. 221 ust. 4 WKC, wskazuje, że do zastosowania tego przepisu nie jest konieczne: ani stwierdzenie prawomocnym wyrokiem popełnienie czynu zabronionego, ani nawet wszczęcie postępowania karnego, lecz stwierdzenie wystąpienia czynu, który jedynie zaledwie uzasadnia wszczęcie postępowania karnego. Stwierdzenie wystąpienia czynu, który zaledwie podlega wszczęciu postępowania karnego wywiera skutek w postaci możliwości powiadomienia dłużnika o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych po upływie trzech lat od daty powstania długu celnego. Kwalifikacji danego czynu organy celne dokonują we własnym zakresie oceniając, czy miał miejsce czyn podlegający w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego. Dokonywana przez organy celne kwalifikacja danego czynu jako "czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego" jest realizowana wyłącznie na użytek postępowania celnego zmierzającego do ustalenia prawidłowej kwoty należności celnych przywozowych. Nie stanowi, więc stwierdzenia, że rzeczywiście popełnione zostało przestępstwo. W razie zaistnienia tej przesłanki organ celny może zawiadomić dłużnika o kwocie długu celnego, po upływie trzech lat, nie później jednak niż przed upływem lat pięciu co wynika wprost z art. 221 ust. 4 WKC w związku z art. 56 prawa celnego. Zgodnie z art. 201 ust. 2 WKC dług celny powstał z chwilą wpisu do ewidencji, tj. z dniem 02.09.2011r. (wpis ma te samą moc, co przyjęcie zgłoszenia celnego - art. 76 ust. 3 WKC). Należy podkreślić, iż zarówno powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych jak i okres przedawnienia należności celnych określają przepisy w sprawach celnych. Zgodnie z art. 65 ust. 7 ustawy prawo celne, kwot należności można dochodzić w terminie 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zaksięgowane. Sąd podziela stanowisko organów celnych, iż w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 221 ust. 4 WKC. W sprawie istnieje związek pomiędzy powstaniem długu celnego, a czynem polegającym na wprowadzeniu w błąd organu celnego. Czyn ten uzasadniał, bowiem w momencie popełnienia wszczęcie postępowania karnego. Reasumując zgodnie z art. 67 WKC jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Data naniesiona w zgłoszeniu celnym wyznacza, zatem nie tylko moment przyjęcia tego zgłoszenia do procedury celnej ale również moment objęcia z mocy prawa zgłaszanego towaru wnioskowana procedurą celną. Data ta oznacza też chwile powstania długu celnego, zgodnie z art. 201 ust. 2 WKC. Prawidłowo postąpiły organy celne przyjmując za miarodajne obowiązujące dla towarów zgłoszonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z 4 października 2012 r., zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, opublikowane w Dz. Urz. UE.L.2012.275.1 w dniu 10 października 2012 r. Przyjęte na podstawie tego rozporządzenia zmiany dotychczas stosowanych środków antydumpingowych stają się skuteczne od daty jego wejścia w życie, co wynika z treści art. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia, tj. po 11 października 2012 r. Potwierdza to też rozporządzenie Rady nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych, opublikowane w Dz. Urz. Nr 201 26 lipca 2001 r., że data zgłoszenia celnego jest tą datą właściwą. W myśl art. 65 ust. 5 Prawa celnego organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w toku postępowania w żaden sposób nie udowodniła, że niewłaściwe zadeklarowanie kraju i statusu pochodzenia towarów spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że art. 214 ust 3 art. i 232 ust. 1 lit. b ) WKC nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a ich treść nie odnosi się do zagadnień podlegających rozstrzygnięciu w sprawie. Przepis art. 214 ust. 3 WKC dotyczy, bowiem sytuacji, gdy następuje przesunięcie momentu powstania lub zaksięgowania długu celnego wskutek zastosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego i pobrania w związku z tym odsetek wyrównawczych. W niniejszej sprawie w ogóle nie mamy do czynienia z przesunięciem momentu powstania długu celnego. Dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, zgodnie z art. 201 ust. 2 WKC. Podobnie nie miał zastosowania w sprawie art. 232 ust. 1 lit. b) WKC, stanowiący: jeżeli kwota należności nie została uiszczona w wyznaczonym terminie oprócz kwoty należności pobiera się odsetki za zwłokę. Art. 65 ust. 3 Prawa celnego stanowi, że od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki i treść tego przepisu stanowi odzwierciedlenie treści art. 232 ust. 1 lit. b) WKC. Organ pierwszej instancji w decyzji wezwał Skarżącą do zapłaty cła wraz z odsetkami wynikającymi z art. 65 ust. 5 prawa celnego w terminie 10 dni od daty doręczenia decyzji. Decyzja została doręczona Skarżącej, zatem dopiero gdyby Strona nie uiściła wskazanej kwoty w terminie 10 dni od daty doręczenia, rozpoczęłoby się naliczanie odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 232 ust. 1 lit. b) WKC i art. 65 ust. 3 prawa celnego. Powyższą sytuację należy, zatem odróżnić od sytuacji uregulowanej w art. 65 ust. 5 prawa celnego. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa powołanych w tym zarzucie. Mając na uwadze powyższe sąd, nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego czy przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.