II GSK 2341/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Piotr Przybysz (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 234/15 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 grudnia 2015r., sygn. akt VI SA/Wa 234/15, w sprawie ze skargi M. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. B. T. c. (nazywanego dalej: "Skarżącym"), na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2014r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2014r. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] maja 2014r. na drodze powiatowej - ul. N. w B., zatrzymano do kontroli 5-osiowy pojazd członowy, składający się z 2-osiowego ciągnika siodłowego marki MAN o nr rej. [...] oraz 3-osiowej naczepy ciężarowej marki GOLDHOFER o nr rej. [...], którym kierował P. K., wykonując transport drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci elementów metalowych po B. z ul. S. na ul. P., w imieniu i na rzecz Skarżącego. Załadowcą ładunku było P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. Kierowca przesłuchany w trakcie kontroli w charakterze świadka zeznał, że pojazd nie został zmierzony ani zważony pod względem rzeczywistych nacisków na osie przed wyjazdem na drogę publiczną z uwagi na brak takiej możliwości. Zeznał również, że był obecny przy załadunku i kontrolował sposób rozmieszczenia ładunku, po drodze nie rozładowywał ani nie doładowywał pojazdu. Przesłuchiwany wyjaśnił, że nie analizował dokumentu przewozowego, Od pracowników dowiedział się, ile waży ładunek - ok. 11 t. Wiedział również, że ładunek ma długość ok. 17 m. Ponadto zeznał, że wybrał tę drogę, bowiem z ekonomicznego punktu widzenia była ona najkrótsza i najlepsza. Dokonano pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, jego wymiarów zewnętrznych oraz ważenia na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, położonym w B., przy drodze powiatowej, wyposażonym we wnękę o głębokości dostosowanej do wysokości użytych do pomiarów wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II. W wyniku przeprowadzonej kontroli parametrów wagowych oraz wymiarów przedmiotowego pojazdu stwierdzono (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych): 1) rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego 9,15 t, zatem przekroczenie wartości dopuszczalnej przewidzianej dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t, o wartość 1,15 t - przekroczenie o 14,37 %, 2) rzeczywistą długość pojazdu członowego wraz z ładunkiem 20,25 m, zatem przekraczającą dopuszczalną długość pojazdu o 3,75 m - przekroczenie o 22,72%, 3) rzeczywistą szerokość pojazdu członowego wraz z ładunkiem 2,99 m, zatem przekraczającą dopuszczalną szerokość pojazdu o 0,44m - przekroczenie o 17,25%, 4) normatywność w zakresie rzeczywistej wysokości pojazdu członowego. Kierowca w toku kontroli okazał zezwolenie na przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym kat. III. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] sierpnia 2014r., na podstawie art. 64 oraz art.140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.), - dalej p.r.d., i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 t. j.) - dalej: k.p.a., nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach zewnętrznych, masie całkowitej i naciskach osi odpowiadających zezwoleniu kat. VIII, z naruszeniem zakazu przewozu ładunku innego niż ładunek niepodzielny. Główny Inspektor Transportu Drogowego (nazywany dalej: GITD) decyzją z [...] grudnia 2014r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i pkt 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.) - dalej: p.r.d., art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 260 ze zm.,) - dalej u.d.p.), § 2 ust. 1 pkt 3, § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013r. poz. 951), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał w całości w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2014r. nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 15000 złotych. Zdaniem GITD w sprawie prawidłowo ustalono stronę postępowania, wskazując na Skarżącego jako podmiot wykonujący przejazd, na który zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. nałożono karę. GITD uznał, że w sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo, zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a., zgromadził materiał dowodowy. Organ wskazał, że kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii III na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 6 miesięcy w terminie od 1 kwietnia 2014r. do 30 września 2014r. Okazane zezwolenie było jednak niewystarczające, gdyż przedmiotem przewozu był ładunek podzielny - elementy stalowe. Poza tym podczas kontroli ujawniono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Organ dodał, że Skarżący nie dostarczył takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d. Nadto w trakcie kontroli Skarżący przewoził ładunek podzielny - elementy stalowe, które nie stanowią materiału sypkiego ani drewna w rozumieniu p.r.d., co wykluczało zastosowanie w sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. GITD podkreślił, że stosownie do treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 (zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II), za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III -VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. GITD uznał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć w wysokości wynikającej z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d., jak za brak zezwolenia kategorii VII. GITD wskazał, że stosownie do art. 41 ust. 3 u.d.p. drogi wojewódzkie inne, niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone w rozporządzeniu wykonawczym), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Ul. N. w B. została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t. W skardze do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GITD z [...] grudnia 2014r. Skarżący wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 89b ust 3 ustawy o transporcie drogowym, a pośrednio także art. 6 k.p.a., wobec powierzenia wykonywania czynności kontrolnych osobom trzecim, wbrew brzmieniu ww. przepisu, wskutek czego zostały poczynione w sprawie błędne ustalenia stanu faktycznego co do nacisku osi, co doprowadziło do nałożenia zaskarżoną decyzją kary na Skarżącego; 2. art. 6, art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedokonanie wszechstronnego badania materiału dowodowego, zebranego w sprawie i ustalenie, iż nacisk osi wynosił 9,15 t., pomimo iż kierowca pomylił się odczytując wyniki pomiarów, na co wskazuje jednoznacznie rozbieżność w wartościach nacisków osi, a czego nie sprawdził organ I i II instancji, co miało oczywisty, istotny wpływ na wynik postępowania; 3. art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 140ab ust. 2 oraz z art. 64 ust 2 p.r.d., dotyczącego wysokości kary nakładanej na przewoźnika w przypadku przejazdu pojazdu, nieposiadającego pozwolenia kategorii VII, poprzez jego zastosowanie, pomimo iż wniosek organów obu instancji jakoby przejazd pojazdu Skarżącego w dniu [...] maja 2014r. wymagał zezwolenia kat. VII, oparty był na błędnych ustaleniach stanu faktycznego sprawy co do nacisku osi; 4. art. 355 § 2 K.c. w zw. z art. 140aa ust. 4 p.r.d., poprzez błędną wykładnię pojęcia "należytej staranności" na tle stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, iż Skarżący nie dochował należytej staranności podczas dokonywanego przejazdu podczas, gdy jak wynika z protokołu przesłuchania kierowcy, u załadowcy nie było możliwości zważenia towaru, zaś pracownicy załadowcy zapewniali o prawidłowej wadze przewożonego ładunku w stosunku do zamierzonego przewozu, a w dodatku wobec inwestowania przez Skarżącego w szkolenia swojej kadry; 5. art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w zw. z art. 140ab ust. 2 oraz z art. 64 ust 2 p.r.d., poprzez jego zastosowanie i wymierzenie Skarżącemu kary jak za brak zezwolenia kat. VII, podczas gdy Skarżący - przewożąc ładunek podzielny - nie ma możliwości uzyskania zezwolenia kat. VII (art. 64d ust. 2 ustawy), więc posiadał kategorię III, która wchodzi w zakres przewożonego ładunku, zaś ewentualne naruszenie przepisu art. 64 ust. 2 p.r.d., w przedmiotowej sprawie sprowadza się wyłącznie do okoliczności, iż Skarżący nie posiadał zezwolenia kategorii I, gdzie stawki kar określone są na mocy przepisu art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit a, na kwotę 1.500 zł, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji, obarczonej uchybieniami proceduralnymi i merytorycznymi, wskazanymi w punkcie 1-5 niniejszych zarzutów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014r. Sąd I instancji wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów, niż podniesione w skardze. Wątpliwości Sądu wzbudziły ustalenia faktyczne, na których organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia, a dotyczące stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej spornego zespołu pojazdów. Ustaleń tych, jak wynika z protokołu kontroli, dokonano za pomocą dwóch wag typu SAW 10C/II. Sąd podkreślił, że zgodnie z instrukcją obsługi wag typu SAW 10C, którymi dokonano ważenia spornego zespołu pojazdów, jedyny wiarygodny pomiar osi pojazdów, czyli wykonanie pomiaru nacisku dwóch kół jednej osi jednocześnie, odbywa się nie poprzez użycie dwóch odrębnych wag, ale przy zastosowaniu pomostu, czyli połączonych ze sobą wag do pomiaru obciążenia osi, czyli układu wspólnie połączonych wag składowych. Zapis instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II w pkt 1.2 stanowi, że istnieje możliwość połączenia dwóch wag SAW przy pomocy przewodu w celu utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi. Z analizy materiałów dowodowych znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika natomiast, że ważenia nacisku poszczególnych osi na drogę dokonano za pomocą dwóch odrębnych niepołączonych ze sobą wag. Z dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych, zatytułowanego: "Arkusz Pomiarowy" wynika, że nacisk poszczególnych osi został otrzymany poprzez zsumowanie wyników ważenia poszczególnych kół danej osi, co świadczy rzeczywiście o tym, że para wag użyta do ważenia nie została połączona pomostem. Istotną wątpliwością jest wobec tego kwestia, czy ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a więc wyniki pomiarów nacisku pojedynczej osi napędowej, zostały uzyskane poprzez właściwe, w tym przypadku, zgodne z instrukcją obsługi użycie zastosowanej w sprawie pary wag. W konsekwencji Sąd I instancji stwierdził, że niejasności w ustaleniu stanu faktycznego powodują, że zaskarżona decyzja GITD została wydana z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających przede wszystkim z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, k.p.a. Organ, wydając zaskarżoną decyzję, w sposób niewystarczający wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a w szczególności nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości prawidłowości przeprowadzonego ważenia i wiarygodności uzyskanych wyników. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wniósł GITD. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a, przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy przeprowadziły pomiary w sposób sprzeczny z zapisami Świadectwa Homologacji, jak i Instrukcji Obsługi wag typu SAW 10C/II, ponieważ para wag użytych do ważenia nie została połączona kablem celem stworzenia jednej wagi na pomiaru nacisku osi, podczas gdy pomiar nacisku osi jest dopuszczalny przy użyciu dwóch wag bez konieczności ich połączenia przewodem, natomiast zarówno Świadectwo Homologacji, jaki i Instrukcja Obsługi wag typu SAW 10C/II, przewidują tylko możliwość - a nie obowiązek - połączenia wag w pomost wagowy celem ułatwienia pracy ich użytkownikom przy pomiarze nacisku osi pojazdu, albowiem przy połączeniu wag przewodem nie jest już konieczne odczytywanie wyników ważenia z każdej z wag z osobna i ich sumowanie, a wystarczy tylko odczyt wyniku na wyświetlaczu dowolnej wagi, który to wynik jest już automatycznie zsumowany, natomiast ich połączenie nie jest obligatoryjne do uzyskania wyników nacisku ważonej osi, co wymaga tylko od kontrolujących dokonania odczytu wskazań obydwu wag użytych do pomiaru. Wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę kasacyjną wskazano, że nieuprawnione jest stanowisko Sądu I instancji, jakoby jedyny wiarygodny pomiar osi pojazdów odbywał się nie przez użycie dwóch odrębnych wag, ale przy zastosowaniu pomostu, czyli połączonych ze sobą wag do pomiaru obciążenia. Utworzenie pomostu wagowego z pary wag przy użyciu przewodu ma na celu wyłącznie ułatwienie pracy przy ich użytkowaniu. Strona przeciwna nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpoznanej sprawie w skardze kasacyjnej sformułowano jedynie zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Dokonując oceny ww. zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jest on nieusprawiedliwiony. Sąd I instancji wskazał na istnienie w sprawie istotnej wątpliwości co do kwestii, czy ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a więc wyniki pomiarów nacisku pojedynczej osi napędowej, zostały uzyskane poprzez właściwe, w tym przypadku, zgodne z instrukcją obsługi użycie zastosowanej w sprawie pary wag. W sprawie niespornym jest użycie dwóch wag typu SAW 10C/II do pomiaru rzeczywistego nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego. Wagi w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej i ustawione były w miejscu specjalnie przystosowanym do ustawienia jednej pary wag. Przedmiotem sporu natomiast w niniejszej sprawie jest kwestia przyjętego przez organ sposobu ważenia przy użyciu wag typu SAW 10C/II. W ocenie skarżącej kasacyjnie, nieuprawnione jest stanowisko Sądu I instancji, jakoby jedyny wiarygodny pomiar osi pojazdów odbywał się nie przez użycie dwóch odrębnych wag, ale przy zastosowaniu pomostu, czyli połączonych ze sobą wag do pomiaru obciążenia. Sąd I instancji całkowicie bezzasadnie stwierdził, że tylko taki sposób pomiaru nacisku osi dopuszcza producent wag typu SAW 10C/II. Skarżący kasacyjnie przywołuje pkt 1.2 instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II, którymi dokonano ważenia spornego zespołu pojazdów, w którym podano, że "istnieje możliwość połączenia dwóch wag SAW przy pomocy przewodu w celu utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi". W ocenie Sądu powyższe stwierdzenie oznacza, że poprzez połączenie dwóch wag przy pomocy przewodu dochodzi do stworzenia możliwości pomiaru obciążenia osi. Dwie wagi niepołączone przewodem nie mogą być zatem wykorzystywane do pomiaru obciążenia osi. Stwierdzenie "istnieje możliwość" oznacza zatem możność połączenia przewodem dwóch wag i przekształcenia ich w ten sposób w jedno urządzenie. Pojedyncze wagi są przeznaczone do pomiaru obciążenia koła, natomiast dopiero po połączeniu ich przewodem waga wyświetli wartość obciążenia osi. Tak więc, jeżeli pomiar zostaje dokonany przy pomocy dwóch wag niepołączonych ze sobą przewodem, to każda z wag wyświetli wartość obciążenia jednego koła (znajdującego się na tej wadze), a nie obciążenia osi. Wskazać w tym miejscu należy, że powyższy pogląd o konieczności połączenia przewodem dwóch wag typu SAW 10C/II w celu pomiaru wartości obciążenia osi jest wypowiadany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z 8 lutego 2018r., sygn. akt II GSK 1088/16). Skoro z akt sprawy nie wynika w sposób bezsporny, że para wag użyta do ważenia została połączona pomostem, zaś połączenie takie jest warunkiem uznania pomiaru za prawidłowy, to zasadnie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja GITD została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Brak jest wobec tego podstaw do stwierdzenia, aby w sprawie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów wymienionych w skardze kasacyjnej. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.