II SA/Rz 863/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka SO del. Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej A. S.A. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi "A" S. A. Oddział [...] w S., zwanej dalej także "Spółką" jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej WINB z dnia [...] lipca 2013r., nr [...], wydana w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzją powyższą organ II instancji uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla A.B. prowadzącej działalność gospodarczą pn.: "[...]" A.B. w P. przy budowie dwóch wiat na grila usytuowanych na działce nr 186 w miejscowości S. i nakładającą na Inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie i zatwierdził projekt budowlany dwóch wiat na grila zlokalizowanych na działce nr 186 położonej w P., obręb: [...] S., jedn. ewid. [...] w nici S. i udzielił A.B., prowadzącej działalność gospodarczą pn.: "[...]" w P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy ww. obiektach oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. dwóch wiat na grila. W podstawie prawnej WINB powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. Nr 243 z 20r. poz. 1623 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2011r. kontroli budowy budynku zaplecza sanitarnego, dwóch wiat na grila wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę Starosty [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. znak: [...] stwierdzono, że budowa budynku zaplecza sanitarnego nie została zakończona i jest prowadzona zgodnie z projektem budowlanym, natomiast przy budowie dwóch wiat na grila stwierdzono, że inwestor istotnie odstąpił od warunków udzielonego pozwolenia i zatwierdzonego projektu budowlanego. W dniu kontroli stwierdzono, że wiaty są użytkowane do celów małej gastronomii, pomimo nie uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy, wstrzymał roboty budowlane przy budowie ww. wiat na grila oraz jednocześnie ustalił wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń poprzez zabezpieczenie terenu budowy i obiektów przed dostępem osób postronnych. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy nałożył na inwestorkę obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do [...] listopada 2011r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych robót budowlanych przy budowie dwóch wiat na grila wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r., która w części dotyczącej budowy dwóch wiat na grila została uchylona decyzją tegoż organu z dnia [...] października 2011r. znak: [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. znak: [...] zmienił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2011r. znak: [...] w zakresie terminu i ustalił nowy termin wykonania nakazu do dnia [...] lutego 2012r., a następnie po przedłożeniu przez inwestorkę 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego i jego uzupełnieniu decyzją z dnia [...] maja 2012r. znak: [...], w oparciu o art. 51 ust. 4 ustawy zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i jednocześnie nałożył na Inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Powyższa decyzja została decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2012r. znak: [...] uchylona w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpatrując ponownie sprawę po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013r. znak: [...] orzekł jak wskazano na wstępie. W odwołaniu od powyższej decyzji "A" Spółka Akcyjna z/s w W. skarżąca spółka jako użytkownik wieczysty działki nr 186 w miejscowości P. wskazała, że decyzja mogła zostać wydana niezgodnie z przepisami prawa, bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz może naruszać jej prawa. Poinformowała, że z Panią A.B. rozwiązano umowę dotyczącą dzierżawy części działki nr 186, na której zlokalizowane są przedmiotowe wiaty, a obecnie przed Sądem Rejonowym w [...] toczy się postępowania mające na celu wydanie na rzecz "A" S.A. dzierżawionego terenu. Zatem zdaniem skarżącej spółki inwestor nie mógł wykazać się prawem do dysponowania terenu w przedmiotowym postępowaniu. W ocenie skarżącej spółki przedłożony projekt budowlany zamienny obrazuje obiekty budowlane przystosowane do użytkowania jako obiekty gastronomiczne co w konsekwencji może doprowadzić do naruszania przepisów obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008r. Podniosła, że przedstawione w projekcie zamiennym obiekty posiadające ściany zewnętrzne o konstrukcji murowanej wraz z zamykanymi roletami stanowią budynki, a nie wiaty. W projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. zaprojektowano 2 wiaty, które posiadały po jednej ścianie częściowo zamurowanej, nie posiadające żadnych instalacji oraz urządzeń sanitarnych. Powyższe ustalenia stanowić mogą o naruszeniu art. 107 § 1 k.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2013r. wskazaną na wstępie WINB uchylił decyzję organu I instancji i orzekł jak wskazano na wstępie. W uzasadnieniu podał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przypadkiem istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków udzielonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...].04.2010r. znak: [...] pozwolenia na budowę. Odstępstwo, o którym mowa polega na zmianie zamierzonego sposobu użytkowania obiektów budowlanych, gdyż inwestor posiadał pozwolenie na budowę m. in. dwóch wiat na grila, a w dniu kontroli stwierdzono, że wiaty te były użytkowane do celów gastronomicznych. Odstępstwo dotyczy także zakresu objętego projektem zagospodarowania terenu polegającego na zmianie lokalizacji chodników - utwardzenia powierzchni gruntu oraz zmianie lokalizacji przedmiotowych wiat na części działki nr 186. Zmiany te stanowią istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36a ust. 5 ustawy. Następstwem powyższych była konieczność przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, zgodnie z art. 50 – 51 ustawy. Analizując prawidłowość decyzji wydanej przez organ I instancji zbadano czy przedłożony projekt budowlany zamienny odpowiada przepisom ustawy i może stanowić podstawę do przeprowadzenia dalszego etapu procedury legalizacyjnej polegającego na wydaniu decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy. WINB stwierdził, że przedłożony przez A.B. projekt budowlany zamienny przedmiotowych dwóch wiat na grila został sporządzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami oraz został sporządzony zgodnie z wymogami ustawy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.) Projekt budowlany zamienny nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2008r. nr [...] pod poz. [...]. Z uwagi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobligowany był do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy, która zastępuje uchylone pozwolenie na budowę i jest podstawą do kontynuowania robót budowlanych. Art. 51. ust. 4 ustawy stanowi, jak wyżej podano, że organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W rozpatrywanym przypadku budowa nie została zakończona, gdyż w projekcie budowlanym zamiennym wyszczególniono roboty pozostałe do wykonania, zatem zreformowano sentencję zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzut, że przedstawione w projekcie zamiennym obiekty posiadające ściany zewnętrzne o konstrukcji murowanej wraz z zamykanymi roletami stanowią budynki, a nie wiaty organ II instancji wyjaśnił, iż wiata jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy. Prawo budowlane nie zawiera definicji wiaty i związku z tym w zakresie interpretacji pojęcia wiaty należy odwołać się do jego potocznego znaczenia. Wiata jest budowlą składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupach (według Encyklopedii PWN), przy czym w orzecznictwie sądowo- administracyjnym przyjmuje się, że cechą charakterystyczną wiaty jest brak obudowania ścianami ze wszystkich stron. Konstrukcje tego typu są całkowicie pozbawione ścian albo mają jedną, dwie lub trzy ściany (wyrok WSA w Krakowie z dnia 15.07.2009r. sygn. akt II SA/Kr 448/09). Zatem wiata nie zmieni swojego charakteru w przypadku wykonania ścian z zastrzeżeniem by, co najmniej jedna strona wiaty pozostawała bez ściany. Przepisy ustawy oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zakazują wykonania wewnętrznych instalacji: elektrycznej, wodnokanalizacyjnej czy zamontowania urządzeń sanitarnych we wiacie grillowej. W nawiązaniu do zarzutów wyjaśnił, że decyzje wydawane w postępowaniu naprawczym prowadzonym w oparciu o art. 51 ustawy nie są związane z uprzednim żądaniem od inwestora złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. "A" S.A. z/s w W. złożyła skargę decyzję WINB z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz decyzji jej poprzedzającej, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarżący streścił przebieg postępowania administracyjnego. Podtrzymał stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji I instancji. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie powinna mieć wykładnia prawa zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2005 r sygn. OSK 1554/2004, w którym orzeczono, że jeżeli inwestor prowadził roboty budowlane niezgodnie z prawem, niezgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę wydaje się decyzję w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z wydanym pozwoleniem na budowę. Użyte w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy sformułowanie "dostosowanie robót do stanu zgodnego z prawem" musi polegać na robotach budowlanych takich, które będą zgodne z dokumentacją a nie na dostosowaniu dokumentacji do istniejącego stanu robót. Podał, że według opinii z dnia [...] kwietnia 2012 r. Biura Urbanistycznego – M.M. w N. tj. autora Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiotowej sprawie opracowanie projektu budowlanego zamiennego dla dwóch wiat na grila sprowadziło się do zinwentaryzowania tych wiat wraz z wykonanymi istotnymi odstępstwami od warunków udzielonego pozwolenia tj. dodatkowymi ścianami, przyłączami zewnętrznymi i wewnętrznymi instalacjami: wodnymi, kanalizacyjnymi, elektrycznymi oraz wyposażeniem w postaci zlewozmywaków i lad konsumpcyjnych. Zatwierdzenie przez organy nadzoru budowlanego przedłożonego projektu budowlanego zamiennego dwóch "wiat na grila", zawierającego inwentaryzację istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę, rozumieć należy jako przyzwolenie na użytkowanie tych wiat jako obiektów gastronomicznych. Biorąc pod uwagę opinię Biura Urbanistycznego – M.M. oraz analizując dokładnie zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" stwierdzić należy, że przedmiotowe wiaty na grila przystosowane do użytkowania jako obiekty gastronomiczne naruszają przepisy tego planu. Powyższe stanowisko potwierdza również informacja zawarta w cytowanej powyżej opinii z dnia [...] kwietnia 2012 r. Biuro Urbanistyczne – M.M., z której wynika, że "Zespół Elektrowni Wodnych [...] S.A. we wniosku skierowanym [...] czerwca 2007 r. do projektu planu po otrzymaniu zawiadomienia o przystąpieniu do jego opracowania napisał m.in., iż: " lokalizację obiektów dopuszcza się jedynie poza strefą "bez prawa zabudowy", 1j. poza geodezyjną granicą własności terenów ZEW [...] SA wyznaczającą grunty stanowiące wody zbiornika oraz strefę bezpieczeństwa, wewnątrz której może odbywać się prawidłowa eksploatacja zbiornika". W związku z powyższym konstruując zapisy projektu planu dla terenów wód zbiornika S. dopuszczono jedynie takie zagospodarowanie brzegów jeziora, które nie byłyby sprzeczne z wnioskiem i późniejszym uzgodnieniem projektu planu przez Zespól Elektrowni Wodnych [...] S.A." Skarżący zwrócił uwagę na treść § 6 ust. 1 pkt. 1 cytowanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym wprowadzono obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska jak dla stref ochrony uzdrowiskowej "A", "B" i "C". Zgodnie ze Statutem Uzdrowiska [...]., wprowadzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., część działki nr 186 w miejscowości S., na której usytuowane są przedmiotowe wiaty znajduje się w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej. Zgodnie z zapisami zawartymi w § 8 pkt. 5 lit. e Statutu Uzdrowiska [...] w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych i realizowanych na podstawie zgłoszenia w rozumieniu ustawy. Ponadto zgodnie z § 4 ust. 4 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" w strefie ochrony uzdrowiskowej "A" dopuszcza się jedynie wykonanie obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, czyli zgodnie z definicją ujętą w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarcze nieruchomościami "nic innego jak drogi, podziemne i nadziemne przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne". Z powyższego zapisu wysnuć można wniosek, że skoro nie można we wskazanym obszarze sytuować obiektów tymczasowych, to tym bardziej nie można lokować tam obiektów stałych. Oznacza to, że budowa przedmiotowych wiat narusza przepisy obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]". Sugerowanie się przez organy nadzoru budowlanego, że na przedmiotowe wiaty na grila zostało wydane pozwolenie na budowę przez Starostę [...], jest również nieuzasadnione. Skarżący poinformował, że prowadzone jest przez [...] Urząd Wojewódzki w [...] - Delegatura w [...], postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" – A.B., [...] P., ul. [...] [...] pozwolenia na budowę zaplecza sanitarnego, dwóch wiat na grila wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ewid. 186 położonej w S. W trakcie tego postępowania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. znak: [...]. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona przez A.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Korespondencja w tej sprawie była kierowana do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący nie zgodził się ponadto ze stanowiskiem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż w przedmiotowej sprawie bez znaczenia jest, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący podkreślił, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na budowę chodników i miejsc postojowych było udzielone dzierżawcy (Inwestorowi) na podstawie zaakceptowanego projektu budowlanego stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...].04.2010 r. Przedstawienie projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego istniejący stan inwestycji (z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego), może doprowadzić do sytuacji, w której Inwestor posiadając prawo dysponowania nieruchomością do wybudowania wiat wybuduje obiekty handlowe o zupełnie innych parametrach i innym sposobie użytkowania niż uzyskał przedmiotowe prawo. Skarżący stoi na stanowisku, że Inwestor może co najwyżej doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z pierwotnie udzielonym prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący podnosi, że dodatkowe utwardzenia terenu dzierżawionej przez Inwestora części działki nr 186 oraz dodatkowe ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi jak i wewnętrzne instalacje wodne, kanalizacyjne oraz elektryczne zostały wykonane bez zgody właściciela terenu, a więc niezgodnie z udzielonym prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zatem w myśl art. 51 ust. 1, pkt. 3 ustawy przed wydaniem pozwolenia na wznowienie robót organy nadzoru budowlanego powinny zażądać od Inwestora wykazania prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane uwzględniającego wykonane odstępstwa od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego. Zgodnie z § 5 ust 7 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" wprowadzono obowiązek ujęcia i oczyszczenia wód opadowych, zgodnie z przepisami odrębnymi. Przedłożony projekt budowlany zamienny nie zawiera sposobu ujęcia i oczyszczenia wód opadowych pochodzących z utwardzonych terenów. Ponadto Skarżący wskazał, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie określa obowiązków spoczywających na Inwestorze a określonych w art. 41 ust. 4 oraz w art. 42 ust. 1 ustawy tzn. nie wiadomo czy Inwestor ma obowiązek zgłosić rozpoczęcie budowy właściwemu organowi oraz czy Inwestor jest obowiązany zapewnić objęcie kierownictwa budowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta nie może opierać się na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uwzględnić skargę można tylko wówczas gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, że nie odpowiada ona prawu a zarzuty skargi są uzasadnione. Ustalenia stanu faktycznego są bezsporne. A.B. prowadząca działalność gospodarczą uzyskała pozwolenie na budowę dwóch wiat na grila zlokalizowanych na działce nr 186 w P. W wyniku kontroli ustalono istotne odstępstwa od ustaleń zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie uznano, iż wybudowane dwie wiaty na grila ze ścianami zamurowanymi, oknami i drzwiami są istotnym odstępstwem od projektu. Nałożenie przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego w związku z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego, oznacza, że niezależnie od zakresu odstąpienia inwestor musi przedłożyć kompletny projekt zamienny spełniający wymogi art. 34 ust. 3 prawa budowlanego i rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 34 ust. 6 prawa budowlanego. Projekt budowlany zamienny powinien spełniać wymagania, o których mowa w art. 34 prawa budowlanego z uwzględnieniem tego, co już zostało wybudowane. Zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego poddane jest takim samym rygorom jak projekt pierwotny, ponieważ ze względu na brzmienie art. 36a ust. 2 prawa budowlanego musi on spełniać wszystkie wymogi, albowiem projekt pierwotny zostaje uchylony. Organ administracji architektoniczno – budowlanej powinien sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy jeżeli planu takiego nie ma a brak zgodności przesądza o braku możliwości wydania pozytywnej decyzji (patrz: Prawo budowlane Z. Niewiadomski, s. 419). Jak ustalono część działki nr 186 w P., na której zlokalizowane są przedmiotowe wiaty na grila leży w terenie oznaczonym 1.WS – tereny wód zbiornika S. oraz teren oznaczony poziomymi szarfami planu gdzie obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym również tymczasowych, za wyjątkiem terenów oznaczonych na rysunku planu poziomymi szarfami, w których dopuszcza się realizację obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji, w tym urządzone miejsca na ogniska i miejsca do grillowania. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" przyjęty został uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Z jego zapisów wynika, że na tym terenie nie jest dopuszczalne lokalizowanie usług gastronomicznych czy handlowych w terenie przeznaczonym dla potrzeb sportu i rekreacji. W zaskarżonej decyzji organu I instancji brakuje odniesienia się organu do kwestii zgodności z planem przestrzennego zagospodarowania uchwalonego uchwałą Rady Gminy w [...] Konieczność odniesienia się do tego była obowiązkiem organu wynikającym nie tylko z potrzeby rozpatrzenia podniesionych zarzutów ale wynikała także z treści art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Weryfikowana decyzja zatwierdzała projekt budowlany zamienny. Zatem istotnym jej elementem było ustalenie czy projekt ten jest zgodny z prawem, w tym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jako prawem miejscowym, w myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Następnie ustalenia organu winny znaleźć się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie I instancji poza przytoczeniem przebiegu postępowania nie zawiera żadnego uzasadnienia. W uzasadnieniu natomiast organu odwoławczego uznano, iż skoro przedłożono wymagane dokumenty należy zatwierdzić projekt planu. Organy prowadząc ponownie postępowanie w pierwszej kolejności udzielą odpowiedzi na pytanie, na jaką inwestycję na terenie działki nr 186 w P. pozwalają zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Następnie dokonają oceny czy przedstawiony projekt zamienny pozostaje w zgodzie z planem miejscowym. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 k.p.a. Sąd orzekł również o tymczasowej ochronie rozstrzygnięcia na podstawie art. 152 P.p.s.a.