VI SA/Wa 1986/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi "I." Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zezwolenia oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Minister Gospodarki działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) dalej k.p.a. po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez "[...]" sp. z o.o. (skarżąca) od decyzji Ministra Gospodarki Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności zezwolenia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej udzielonego przez Zarządzającego strefą, w części dotyczącej terminu obowiązywania określonego w pkt I, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Przedsiębiorca "[...]" sp. z o.o. w dniu [...] kwietnia 1998 r. uzyskał zezwolenie Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zostało ono udzielone do dnia [...] września 2016 r. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. pełnomocnik przedsiębiorcy zwrócił się do Ministra Gospodarki z wnioskiem o stwierdzenie nieważności zezwolenia w części dotyczącej terminu jego obowiązywania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu udzielania przedsiębiorcy zezwolenia, tj. [...] kwietnia 1998 r. brak było podstawy prawnej do określania w jego treści terminu obowiązywania zezwolenia. Wnioskodawca podkreślił, że na ten dzień żaden z przepisów regulujących funkcjonowanie specjalnych stref ekonomicznych nie uprawniał organu administracji do określenia końcowego terminu obowiązywania zezwolenia, a przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282), zwanej dalej "ustawą o sse", stanowi, że zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa. W związku z powyższym w ocenie wnioskodawcy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności zezwolenia w części dotyczącej terminu jego obowiązywania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Minister Gospodarki działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności zezwolenia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej, udzielonego przez Zarządzającego Strefą przedsiębiorcy "[...]" sp. z o.o. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności zezwolenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten ma zastosowanie, gdy decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem w trybie nadzwyczajnym, gdzie organ nie bada decyzji pod kątem merytorycznym, a jedynie rozpatruje sprawę w trybie nadzoru pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 156 k.p.a. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Brak ten musi mieć charakter obiektywny i może dotyczyć części decyzji (P. Gołaszewski, Sporządzanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym wraz z wzorami pism i kazusem, Warszawa 2013, s. 205-206). Brak podstawy prawnej rozumiany jest w orzecznictwie m.in. jako oparcie decyzji na przepisach aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 1993 r., sygn. akt I SA 1729/92, ONSA 1994, nr 3, poz. 100). Minister Gospodarki w niniejszym postępowaniu rozpoznawał prawidłowość wydania przedmiotowego zezwolenia pod kątem zaistnienia przesłanki braku podstawy prawnej w pkt I tego zezwolenia, tj. ustalał, czy termin jego obowiązywania został określony na podstawie przepisów rangi ustawowej, obowiązujących na dzień wydania decyzji, czy też bez podstawy prawnej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przepis art. 16 ust. 9 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2000 r. stanowił, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Nowelizacja ustawy o sse z dnia 16 listopada 2000 r. wprawdzie wprowadziła w tym względzie zmianę i uchyliła obowiązek wpisywania do zezwolenia terminu jego ważności, niemniej jednak w stosunku do przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie przed nowelizacją przepisu, stosuje się przepisy w brzmieniu pierwotnym, gdyż zmieniony przepis rozciąga się na stosunki prawne powstałe po wejściu w życie nowelizacji i nie wypowiada się co do zezwoleń wydanych wcześniej. Należy przy tym podkreślić, że oceniając prawa i obowiązki przedsiębiorcy działającego w strefie uwzględnia się przepisy prawa, w tym obowiązujące go zasady i warunki korzystania z pomocy publicznej, obowiązujące w dniu wydania zezwolenia, chyba że późniejszy przepis szczególny wyraźnie dopuszczałby odstępstwo od tej zasady. Słuszność ww. stanowiska potwierdza wyrok z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1019/10 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z powyższym organ orzekający, rozpatrując wniosek pełnomocnika przedsiębiorcy "[...]" sp. z o.o. z dnia [...] marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności zezwolenia w części dotyczącej terminu jego obowiązywania, stwierdził, że pkt I zezwolenia dotyczący terminu jego obowiązywania określony został w zgodzie z przepisami obowiązującymi w dniu wydania zezwolenia. Nie wystąpiła zatem przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Strona skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku skarżąca zarzuciła Ministrowi Gospodarki naruszenie art. 16 ust. 9 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 poz. 282), zwanej dalej ustawą o sse, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zezwolenia w związku z art. 19 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu nadanym nowelizacją ustawy o sse z dnia 16 listopada 2000 r., zwanej dalej ustawą nowelizującą z 2000 r., a w każdym przypadku w związku z art. 7 ustawy nowelizującej z 2000 r. poprzez przyjęcie, że wyznaczona powołanym art. 19 ust. 1 zasada obowiązywania zezwoleń na czas ustanowienia strefy ekonomicznej nie obowiązuje w odniesieniu do decyzji wydanych przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy nowelizującej z 2000 r., podczas gdy: • w orzecznictwie oraz doktrynie przesądzona jest kwestia, że na podstawie nowelizacji ustawodawca jednoznacznie odszedł od zasady, że zezwolenie jest wydawane na czas oznaczony wskazany w zezwoleniu na rzecz zasady, iż obowiązuje ona na czas ustanowienia strefy, • zasada racjonalności prawodawcy oraz zasady prawa intertemporalnego nakazują przyjąć, że nowa ustawa znajduje zastosowanie do określenia skutków prawnych decyzji wydanych pod rządem starej ustawy, w tym w szczególności w zakresie skutków niezależnych od istoty decyzji, • głównym założeniem zmian wprowadzanych w drodze nowelizacji było zharmonizowanie ustawodawstwa polskiego z ustawodawstwem europejskim, w szczególności poprzez zapewnienie zasad konkurencyjności, przy czym sposób interpretacji zastosowany przez organy administracji przewidujący możliwość nieuzasadnionej dywersyfikacji sytuacji podmiotów uzyskujących zezwolenie, zasadom tym przeczy. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Minister wskazał, że przepis art. 16 ust. 9 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2000 r. stanowił, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Nowelizacja ustawy o sse z dnia 16 listopada 2000 r. wprawdzie wprowadziła w tym względzie zmianę i uchyliła obowiązek wpisywania do zezwolenia terminu jego ważności, niemniej jednak na dzień wydania przedmiotowej decyzji administracyjnej, tj. [...] kwietnia 1997 r. istniała podstawa prawna do określenia w pkt I zezwolenia Nr [...] terminu jego obowiązywania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 136/13 stwierdził, iż w art. 156 § 1 kpa. zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie uznaje się, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne, tj. jej zgodności z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca "[...]" sp. z o.o. W skardze domagała się: I. uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2015 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 1998 r. o nr [...], II. przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w trybie art. 193 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co do zgodności art. 19 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych w związku z art. 1 ust 15. ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw z art. 32 Konstytucji RP w zakresie w jakim pozwala na nieuzasadnione różnicowanie takich samych podmiotów - członków strefy ekonomicznej odnośnie czasu trwania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, III. zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 16 ust. 9 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonego zezwolenia w zw. z art. 19 ust. 1 cytowanej ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz zmianie niektórych ustaw (dalej jako ustawa nowelizująca z 2000 roku), a w każdym przypadku w związku z art. 7 ustawy nowelizującej z 2000 roku poprzez przyjęcie, że wyznaczona powołanym art. 19 ust. 1 ustawy zasada obowiązywania zezwoleń na czas ustanowienia strefy ekonomicznej nie obowiązuje w odniesieniu do decyzji wydanych przez dniem wejścia przepisów ustawy nowelizującej z dnia 2000 roku, podczas gdy: ■ w orzecznictwie oraz doktrynie przesądzona jest kwestia, że na podstawie nowelizacji ustawodawca jednoznacznie odszedł od zasady, że zezwolenie jest wydawane na czas oznaczony wskazanych w zezwoleniu na rzecz zasady obowiązuje ona na czas ustanowienia strefy specjalnej, ■ zasada racjonalności prawodawcy oraz zasady prawa intertemporalnego nakazują przyjąć, że nowa ustawa znajduje zastosowanie do określenia skutków prawnych decyzji wydanych pod rządem starej ustawy, w tym w szczególności w zakresie skutków niezależnych od istoty decyzji, ■ głównym założeniem zmian wprowadzanych w drodze nowelizacji było zharmonizowanie ustawodawstwa polskiego z ustawodawstwem europejskich, w szczególności poprzez zapewnienie zasad konkurencyjności, przy czym sposób interpretacji zastosowany przez organy administracji przewidujący możliwość nieuzasadnionej dywersyfikacji sytuacji podmiotów uzyskujących zezwolenie, zasadom tym przeczy. W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo uzasadniła przedstawione powyżej zarzuty, a także wskazała uzasadnienie pytania do TK zawartego w skardze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych, służących wzruszaniu decyzji ostatecznych. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych (tych, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem jego treści. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji może zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdzi, że weryfikowana decyzja została podjęta w okolicznościach określonych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Istotą postępowania nieważnościowego jest bowiem ustalenie, czy decyzja podlegająca weryfikacji obarczona jest jedną z kwalifikowanych wad. W postępowaniu tym bada się więc, czy przy wydaniu weryfikowanej decyzji popełniono tak ewidentne i poważne błędy, które wykluczają możliwość pozostawienia jej w obrocie prawnym. W rozpoznawanej sprawie jej istota dotyczy oceny zasadności wniosku "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...], z jakim Spółka ta zwróciła się do Ministra Gospodarki o stwierdzenie nieważności zezwolenia Zarządzającego [...] Strefą Ekonomiczną z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej w części określającej czas, na jaki udzielono tego zezwolenia. Ze sprawy wynika, że w zezwoleniu Zarządzającego [...] Strefą Ekonomiczną z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...] w jego punkcie I określono, iż zezwolenia udziela się do dnia [...] września 2016 r. Oceniając zatem prawidłowość zezwolenia w tym zakresie, należy w pierwszej kolejności zbadać obowiązujący w dacie jego wydania stan prawny, jako że tylko on mógł stanowić podstawę do wydania kwestionowanego w tym zakresie rozstrzygnięcia. Ocena zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dokonywana jest bowiem na dzień jej podjęcia. W analizowanym przypadku jest to dzień [...] kwietnia 1998 r. Przedmiotem oceny nie mogą być natomiast przepisy, których naruszenie zarzuca we wniosku Spółka, w brzmieniu obowiązującym po dniu [...] kwietnia 1998 r., wszak na ocenę przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji nie może mieć wpływu późniejsza zmiana stanu prawnego. Innymi słowy, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji bierze się pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydawania decyzji. Obowiązująca w dacie wydania przedmiotowego zezwolenia ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, poz. 600 ze zm.) w art. 16 ust. 9 stanowiła, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Nie może zatem budzić wątpliwości, że organ podejmujący decyzję w tym zakresie miał podstawę prawną do określenia terminu obowiązywania zezwolenia. Wprawdzie późniejsza nowelizacja ww. ustawy wprowadziła w tym względzie zmianę i uchyliła obowiązek określania w zezwoleniu terminu jego ważności, niemniej jednak na dzień wydania kwestionowanego zezwolenia istniała wyraźna podstawa prawna do określenia terminu jego obowiązywania. Organ udzielający zezwolenia miał więc upoważnienie ustawowe do wydania takiego rozstrzygnięcia w jego kwestionowanym zakresie. Minister Gospodarki w pełni zasadnie wskazuje, że punkt I zezwolenia, dotyczący terminu jego obowiązywania, określony został w zgodzie z przepisami obowiązującymi w dniu wydania zezwolenia, co oznacza, że w sprawie nie wystąpiła podnoszona przez skarżącą Spółkę przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Istotne również jest, że konstytucyjność powyższego przepisu ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny ani na moment wydawania zezwolenia, ani później, toteż zarzuty skarżącej co do naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są nietrafne. Zastrzec bowiem należy, że art. 7 Konstytucji RP nakazuje organom administracji działanie na podstawie i w granicach prawa, a zatem określając termin ważności zezwolenia, organ wypełnił nie tylko dyspozycję art. 16 ust. 9 ww. ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, ale także zastosował się do obowiązku wynikającego z powyższej normy konstytucyjnej. Z art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (istota społecznej gospodarki rynkowej) wynika m.in. zasada wolności gospodarczej. Natomiast art. 22 Konstytucji RP przewiduje, że ograniczenie wolności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes społeczny. Prowadzenie działalności w strefie nie ma na celu reglamentowania działalności gospodarczej, lecz służy tylko określeniu przedsiębiorców, którzy mają prawo korzystać z pomocy publicznej, jeśli zrealizują warunki określone w zezwoleniu. Termin ważności zezwolenia determinuje jedynie okres korzystania z pomocy publicznej, która uprzywilejowuje przedsiębiorców strefowych wobec innych przedsiębiorców działających poza strefą lub w strefie bez zezwolenia, zobowiązanych do opodatkowania swoich dochodów na zasadach ogólnych. Sama konstrukcja instrumentu specjalnych stref ekonomicznych, opierająca się na wyznaczeniu końcowego terminu ich funkcjonowania, a nie maksymalnego okresu korzystania z pomocy publicznej, określonego np. w latach, prowadzi do sytuacji, w której poszczególni przedsiębiorcy mają rożny okres korzystania z pomocy. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zezwolenia w części określającej termin jego ważności, skarżąca Spółka oczekuje umożliwienia korzystania z pomocy publicznej do końca istnienia strefy (w obecnym stanie prawnym jest to 31 grudnia 2026 r.), a więc przez ponad 28 lat, licząc od daty wydania zezwolenia, a przedsiębiorca, który wejdzie do strefy w 2015 r. będzie mógł skorzystać z pomocy przez 11 lat. Co więcej, forma pomocy, a więc zwolnienie dochodów osiągniętych w strefie od podatku dochodowego także ma istotny wpływ na faktyczny czas korzystania z pomocy publicznej. Osiąganie straty z działalności gospodarczej, np. w wyniku wahań koniunktury czy niekorzystnych zmian w danej branży, powoduje brak możliwości skorzystania z pomocy i odpowiednie skrócenie okresu korzystania ze zwolnienia podatkowego. Nie oznacza to jednak, że zastosowanie takich rozwiązań w przypadku tego instrumentu wsparcia prowadzi do ograniczania przedsiębiorców i ich nierównego traktowania. Tak więc w ocenie Sądu w pełni wiążącym pozostał określony w punkcie I zezwolenia z dnia [...] kwietnia 1998 r. termin, na jaki zostało ono udzielone, zważywszy że na moment jego wydania istniał wyraźny przepis, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w tym względzie. Natomiast przepisy nowelizujące nie wprowadziły po stronie organu obowiązku działania z urzędu i dokonywania zmian w wydanych zezwoleniach w zakresie ich terminów obowiązywania. Nie można wobec tego zgodzić się, że w sprawie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Jeżeli chodzi o wniosek skarżącej o skierowanie pytania prawnego do TK to w ocenie Sądu brak jest elementu funkcjonalnego wpływu ewentualnego rozstrzygnięcia przedmiotowego pytania przez Trybunał na przedmiot niniejszego postępowania, gdy postępowanie to toczyło się w trybie nadzwyczajnym i ocenie podlega jedynie zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.