II OSK 864/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1501/15 odrzucającego skargę A. C. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. C. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, wobec niewykonania przez zobowiązaną A. C. nałożonych ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2010 r. obowiązków oraz nie uiszczenia grzywny w celu przymuszenia łącznie z kosztami postępowania egzekucyjnego, tj. kwoty 28.803,86 zł – wierzyciel wystąpił na podstawie tytułu wykonawczego o wyegzekwowanie ww. kwoty do Naczelnika Urzędu Skarbowego – Kraków Nowa – Huta. Pismem z dnia 9 listopada 2012r. zobowiązana A. C. wniosła zarzuty do prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego. Następnie ww. Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się pismem z dnia 19 listopada 2012r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie jako wierzyciela celem wypowiedzenia się, co do wniesionych zarzutów. Postanowieniami z dnia [...] grudnia 2012 r. i z dnia [...] maja 2014 r. organ nadzoru budowlanego jako wierzyciel wyraził stanowisko w sprawie wniesionych zarzutów, jednakże następnie były one uchylane przez organ odwoławczy kolejno postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2013 r. i z dnia [...] sierpnia 2014 r. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie na podstawie art. 34 § 1 w zw. z art. 33 pkt 3, 4, 6 i 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) wyraził jako wierzyciel stanowisko w sprawie wniesionych przez A. C. zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, uznające zarzuty oparte na podstawach art. 33 § 1 pkt 3, 4 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, a w uzasadnieniu pouczył stronę, że jest ono ostateczne i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego w związku ze zmianami w obowiązującej regulacji prawnej, które weszły w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. Skargę na powyższe postanowienie wniosła A. C. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie. Odrzucając powyższą skargę, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w granicach aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). W związku z tym, Sąd postanowił, jak na wstępie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. C., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez niepełne uzasadnienie postanowienia, odniesienie się w jego treści do kwestii niezwiązanych z przedmiotową sprawą, nie rozpoznanie wszystkich zawartych wniosków, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia, 2. art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w jego zakresie przedmiotowym nie mieści się postanowienie MWINB będące przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co skutkowało niezasadnym odrzuceniem skargi i nierozpoznanie istoty sprawy. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Krakowie oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, w wysokości według norm prawem przewidzianych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Oceniając w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) wniesioną skargę kasacyjną, w związku z wnioskiem skarżącej o jej rozpoznanie na rozprawie, zauważyć na wstępie należało, iż zgodnie z art. 182 § 1 tej ustawy: "Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie". Ponieważ tego rodzaju postanowienie stanowi zaskarżone rozstrzygnięcie, a Sąd nie jest związany w tym zakresie wnioskiem strony, to uwzględniając zasadę szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania (art. 7 P.p.s.a.) oraz nieskomplikowany charakter niniejszej sprawy, Sąd rozpoznał niniejszą kasację na posiedzeniu niejawnym. Przechodząc do oceny okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, iż jedyny problem powstały na jej tle dotyczył dopuszczalności skargi na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Mówiąc wprost, jedyną kwestią, jaką zajmował się Sąd pierwszej instancji, a co w konsekwencji wyznacza również granice kontroli kasacyjnej prowadzonej w niniejszym postępowaniu, było ustalenie, czy (prawnie) możliwym było wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ww. postanowienie. Dochodząc do negatywnej odpowiedzi, Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, a więc podjął rozstrzygnięcie formalne, które wyłącza możliwość merytorycznej oceny niniejszej sprawy. Z tych też przyczyn wskazywanie przez autora kasacji, że Sąd ten nie rozpoznał wszystkich wniosków, jak i nie odniósł się do poszczególnych aspektów prawidłowości wydania postanowienia organu, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu kasacji, należało uznać za, co najmniej nie uprawnione. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia – w powyższych granicach – zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 w związku z art. 166 P.p.s.a. elementy, co czyniło bezzasadnym zarzut naruszenia art. 141 § 4 tej ustawy bezzasadnym. Na uwzględnienie nie zasługiwał również drugi zarzut kasacji – naruszenia art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Sygnalizując jedynie wątpliwość, czy autor kasacji poprzez stwierdzenie "w jego zakresie przedmiotowym nie mieści się postanowienie MWINB" podważa ocenę Sądu, czy ją akceptuje, przede wszystkim stanowisko Sądu pierwszej instancji należało uznać za prawidłowe. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu". Powyższe wyłączenie postanowień w przedmiocie stanowiska wierzyciela wprost przesądziło, iż kontrola takich aktów pozostaje poza zakresem kognicji sądów administracyjnych, zaś skarga złożona na takie postanowienie polega odrzuceniu. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny wobec nie stwierdzenia wystąpienia w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.