I SAB/Wa 593/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu A.R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. A.R. pismem z 4 lutego 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], hip. "[...]", stanowiącej działkę nr [...]. Jednocześnie wskazał, że została ona poprzedzona złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażaleniem z 7 lipca 2014 r. na niezałatwienie sprawy w terminie. Stwierdził, że organ nie rozpoznał merytorycznie wniosku z 31 stycznia 1949 r., ponowionego wnioskiem z 21 stycznia 2014 r., czym naruszył zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. oraz podważył wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej odrzucenie. Poinformował, że skarżący nie wyczerpał środków odwoławczych jakie przysługują mu zgodnie z art. 37 k.p.a., gdyż nie wniósł zażalenia do Wojewody [...], który w przypadku spraw o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, jest organem wyższego stopnia. Podniósł, że zażalenie skarżącego z 7 lipca 2014 r. skierowane było do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] uznało je za nieuzasadnione. Wskazał również, że w związku z powyższym pismem z 25 sierpnia 2015 r. Prezydent wystąpił z prośbą do SKO o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia, gdyż zgodnie z brzmieniem art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. dotknięte jest ono wadą nieważności, jako wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy nieruchomość położona w W. przy ul. [...], hip. "[...]", została objęta działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Na mocy art. 1 tego dekretu ww. grunt przeszedł na własność gminy W., a następnie na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy Państwowej (Dz.U. z 1950 r., Nr 14, poz. 130), stał się własnością Skarbu Państwa. Przedmiotowa sprawa dotyczy prowadzonego przed Prezydentem W., z wniosku spadkobierców dawnego właściciela A.B. z 31 stycznia 1948 r., postępowania administracyjnego o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu ww. nieruchomości, który stanowi obecnie własność Skarbu Państwa. W związku z powyższym organem wyższego stopnia zgodnie z art. 37 k.p.a. jest wojewoda. Skoro skarżącemu przed wniesieniem skargi do Sądu przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Wojewody [...], z czego – jak wynika z akt sprawy - nie skorzystał (vide: zażalenie z 7 kwietnia 2014 r.), to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.