I FZ 76/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, , , po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. H. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1705/15 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. postanawia oddalić zażalenie. I FZ 76/16 UZASADNIENIE W zaskarżonym zarządzeniu z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1705/15, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej: Przewodniczący Wydziału), działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie) wezwał A. H. (dalej: skarżąca) do uiszczenia wpisu sądowego od jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 lipca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2012 r. w kwocie 100.000 zł, w terminu 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W zażaleniu na to zarządzenie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując, że nie wie, z czego wynika wysokość wpisu, gdyż nie zostało to należycie uzasadnione, a ona działa bez profesjonalnego pełnomocnika. Nadto skarżąca wskazała, że nie jest w stanie uiścić wpisu, a już na pewno nie w takiej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 września 2015 r. skarżąca podała wartość przedmiotu zaskarżenia w przedmiotowej sprawie, wskazując, że jest nią suma wskazanych w decyzji należności, tj. 29.631.513 zł. Przewodniczący Wydziału nie skorzystał z możliwości uruchomienia trybu z art. 218 p.p.s.a., tj. nie sprawdzał podanej przez skarżącą wartości przedmiotu zaskarżenia i nie zarządził w tym celu dochodzenia, lecz przyjął tę wartość jako podstawę do ustalenia wysokości wpisu stosunkowego. Z zarządzenia wynika w sposób jednoznaczny, że kwota wpisu została ustalona "stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia". Przepis ten stanowi, że "Wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: (...) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł". Nie ulega wątpliwości, że 1 % podanej przez skarżącą wartości przedmiotu zaskarżenia przekracza 100.000 zł, a więc zastosowanie znajduje część przepisu przewidująca właśnie tę kwotę jako maksymalny możliwy do określenia wpis. Skarżąca podnosi w zażaleniu, że stanowisko Przewodniczącego Wydziału nie zostało w sposób wystarczający uzasadnione, jednak należy uznać, sam przepis rozporządzenia – który w zarządzeniu został powołany – w sposób dostateczny (wymagający jedynie mało skomplikowanych działań matematycznych, tj. wyliczenia 1 % z wartości przedmiotu zaskarżenia i porównania wyniku z kwotą 100 000 zł) wyjaśnia, dlaczego skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie 100 000 zł. Kwestia stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej pozostaje poza rozważaniami Sądu, nie ma bowiem wpływu na prawidłowość ustalania wpisu sądowego od skargi. Ze wskazanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.