IV SA/Wa 1119/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania K. M. (K. M., dalej "skarżący") od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymał decyzję Wojewody w mocy. II. Zaskarżona do Sądu decyzja Szefa Urzędu zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. W dniu 14 marca 2012 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając go wykonywaniem pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. 2. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], Wojewoda odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia wskazując, że prowadzona przez niego działalność nie jest korzystna dla gospodarki narodowej, a także, że nie wykazał on posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu. 3. Skarżący wniósł do Szefa Urzędu, za pośrednictwem Wojewody, odwołanie od decyzji tego organu zarzucając wydanej decyzji, że nie uwzględnia faktu, że prowadzona przez niego spółka popadła w przejściowe kłopoty organizacyjne w związku z osadzeniem skarżącego (prezesa spółki) w ośrodku detencyjnym, do czego doszło na skutek błędów proceduralnych po stronie organu administracji. III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody, Szef Urzędu utrzymał decyzję Wojewody w mocy: Uzasadniając własne rozstrzygnięcie, Szef Urzędu wskazał w szczególności, co następuje: 1. Skarżący jest założycielem oraz jedynym z udziałowców firmy W. Sp. z o.o. (dalej "spółka"). Spółka działa na rynku polskim w sposób ciągły. Cudzoziemiec posiada w spółce 80 udziałów o wartości 40.000 zł, pełni w niej funkcję prezesa zarządu na podstawie umowy o pracę, zgodnie z zezwoleniem na pracę ważnym od dnia 24 maja 2012 r. do dnia 18 maja 2015 r. 2. Dokonując analizy prowadzonej działalności gospodarczej Szef Urzędu wskazał, że w 2009 r. spółka wygenerowała zysk, który po opodatkowaniu wyniósł 29 633 zł. Kolejno w latach 2010 i 2011 r. spółka odnotowała stratę w wysokości 155 999,15 zł za 2010 r. oraz 8 433,25 zł za 2011 r. Z przedłożonego rachunku zysków i strat wynika, iż w 2012 r. spółka ponownie wykazała zysk w wysokości ok. 34202 zł. Działalność spółki skupia się na prowadzeniu punktu gastronomicznego - baru kuchni ormiańskiej. Równolegle spółka stara się reaktywować działalność budowlaną, która miała zostać zaniechana na skutek umieszczenia skarżącego w ośrodku strzeżonym dla uchodźców: W spółce poza skarżącym pozostają zatrudnione dwie cudzoziemki - obywatelki [...]. 3. W odpowiedzi na wezwanie organu II instancji dotyczące udokumentowania przez stronę, iż działalność prowadzona przez spółkę jest korzystna dla gospodarki krajowej, skarżący oświadczył, iż w związku z załamaniem na rynku usług budowlanych spółka zmuszona została do szukania nowych rozwiązań, w tym do zawarcia w czerwcu 2012 r. umowy usługi pośrednictwa, co miało pozytywnie wpłynąć na jej kondycję. Cudzoziemiec przekazał informację, iż w 2012 r. Spółka nie płaciła podatku dochodowego w związku z odliczeniami start z lat poprzednich. 4. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Szef Urzędu, podzielając w tym względzie stanowisko organu pierwszej instancji uznał, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego nie jest korzystna dla gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu poziom dochodów generowanych przez Spółkę, historia jej rozwoju, zakres zatrudnienia oraz poczynionych inwestycji świadczą, iż działalność spółki nie jest korzystna dla gospodarki narodowej. W ocenie organu, działalność spółki nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii oraz nie wprowadza korzystnych innowacji na terytorium Polski. 5. Powołując się na oświadczenia złożone przez skarżącego złożone na etapie postępowania odwoławczego Szef Urzędu wskazał, że spółka utraciła swoją pozycję na rynku. Spółka znajduje się obecnie w fazie reorganizacji, a jej wynik uzależniony od sytuacji na rynku lokalnym. W tej sytuacji zdaniem organu udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżącemu należałoby uznać za przedwczesne. 6. Szef Urzędu podniósł, że dokonując oceny, czy dana działalność przynosi korzyści, zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym należy brać pod uwagę wynikające z tej działalności korzyści, istniejące w momencie ubiegania się cudzoziemca o zezwolenie na zamieszkanie, a nie hipotetyczne korzyści, które działalność ta może przynieść w przyszłości. Udzielenie przedmiotowego zezwolenia uzależnione jest od faktycznych korzyści jakie ta działalność przynosi w chwili wydania decyzji przez organ administracji rozpatrujący sprawę. Mając na uwadze całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Szef Urzędu stwierdził, że cudzoziemiec nie udokumentował, że prowadzona przez niego działalność jest korzystna dla polskiej gospodarki, charakteryzuje się stabilnością ekonomiczną, a w związku z tym daje obecnie rękojmię generowania korzyści w przyszłości. 7. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku uwzględnienia przy ocenie kondycji spółki faktu pozostawania przez skarżącego w ośrodku detencyjnym, Szef Urzędu stwierdził, że zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem nie sposób stwierdzić, iż kondycja firmy jest stabilna i daje rękojmię generowania zysków w sytuacji, gdy wobec czasowego wyłączenia jednego z udziałowców z jej działalności (utrudnienia w bezpośrednim sterowaniu firmą przez tę osobę) firma doprowadzona jest do skraju bankructwa (w 2010 r.- ok. 156 tys. zł straty). Wskazał jednocześnie, że ustawodawca nie przewidział możliwości udzielenia przedmiotowego zezwolenia w sytuacji, gdy kondycja firmy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie korzystności prowadzonej działalności gospodarczej, niezależnie od przyczyn, jakie doprowadziły firmę do tej kondycji. 8. Powyższe ustalenia uzasadniają w ocenie organu odwoławczego stwierdzenie, iż wobec skarżącego zachodzą przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), co obliguje do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji orzekającej o odmowie udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu, zarzucając jej naruszenie zarówno przepisów postępowania administracyjnego, jak o prawa materialnego, tj.: 1. art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieuprawnione przyjęcie, że nie posiada on zezwolenia na pracę i/lub nie prowadzi działalności korzystnej dla gospodarki narodowej w sytuacji, gdy skarżący świadczy pracę w charakterze prezesa zarządu Spółki z.o.o. na podstawie zezwolenia na pracę od 11 maja 2005 r. 2. art. 8 k.p.a. statuującego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz art. 6 i 10 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazał, między innymi, co następuje: 1. Spółka, w której skarżący zatrudniony jest na stanowisku prezesa zarządu, od 2005 r. rozwija się i zatrudnia pracowników. Jej działalność dotyczy branży budowlanej, gastronomicznej i ochrony środowiska. W ramach prowadzonej działalności spółka płaci relatywnie duże podatki. Te okoliczności w ocenie skarżącego potwierdzają, że ma ona korzystny wpływ na rozwój gospodarki narodowej, a odmienne ustalenia organu w tej kwestii są wadliwe. 2. Skarżący podniósł, że od wielu lat uzyskiwał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP na podstawie zezwolenia na pracę dotyczącego pełnienia funkcji prezesa zarządu w tej samej spółce. Działalność spółki była do tej pory oceniana korzystnie z punktu widzenia wpływu na gospodarkę narodową. Na podstawie tego samego stanu faktycznego i prawnego tym razem odmówiono skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP uznając, że działalność spółki nie jest korzystna dla polskiej gospodarki. Takie działanie organów zdaniem skarżącego wskazuje na nierówne traktowanie wobec prawa, narusza również zasadę pewności prawa. 3. Orzekające w niniejszej sprawie organy nie wzięły również pod uwagę istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących przeszkód, które pojawiły się w ostatnim okresie prowadzenia spółki, a które były wynikiem zawinionego działania organów. Skarżący podniósł, że przez wiele miesięcy był bezprawnie przetrzymywany w ośrodku detencyjnym, co miało istotny wpływ kondycję jego Spółki. Okoliczności tych nie wzięto pod uwagę dokonując oceny zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. V. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. VI. Na rozprawie przed Sądem w dniu 5 grudnia 2013 r. skarżący wskazał, co następuje: 1. Skarżący przebywał w Ośrodku dla Cudzoziemców w okresie od 28 października 2008 roku do 7 czerwca 2010 roku. Następnie skarżący został ponownie zatrzymany w dniu 30 kwietnia 2011 roku na jeden dzień. Bezpośrednio po tym zdarzeniu skarżący wyjechał na U. w celu nawiązaniu kontaktów handlowych. Przez następnie przez dwa i pół miesiąca skarżący bezpodstawnie nie był wpuszczany do Polski przez Straż Graniczną. Od czerwca 2011 roku skarżący nieprzerwanie przebywa w Polsce. 2. Skarżący prowadził i jest w stanie prowadzić nadal dobrze prosperującą działalność gospodarczą, która będzie korzystna dla gospodarki narodowej tj. taką, która daje mu podstawy do ubiegania się o pobyt tymczasowy. Przejściowe problemy w tym zakresie wyniknęły tylko i wyłącznie z tego, że w ostatnim czasie skarżący był poddawany licznym, dolegliwym procedurom administracyjnym, które uniemożliwiły skarżącemu pracę z pełnym zaangażowaniem i dodatkowo podważyły jego wiarygodność u potencjalnych kontrahentów. Skarżący prowadził działalność budowlaną, obejmującą realizację dużych inwestycji na terenie całego kraju. 3. Ponadto skarżący podjął studia w 2013 r. w Społecznej Akademii Nauk w L. na kierunku bezpieczeństwo narodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało uwzględnić, albowiem w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono, z naruszeniem art.7 i 77 § 1 k.p.a., elementów stanu faktycznego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. VII. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją Szefa Urzędu, było rozstrzygnięcie, czy skarżący spełnia warunki niezbędne do uzyskania pozwolenia na pobyt czasowy na podstawie art.53 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy. Stan prawny przedstawia się w tej kwestii następująco: Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane (art.53 ust.1 pkt 1 ustawy). Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy (art.53 ust.1 pkt 2 ustawy). W art. 53 ust.1 in fine ustawy zastrzeżono w sposób ogólny, że zezwolenia udziela się, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się przez cudzoziemca o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Cudzoziemiec, o którym mowa w art.53 ust.1 pkt 1 ustawy, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2 (art.53 ust.4 ustawy). W przepisie art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zastrzeżono, że cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 jest obowiązany posiadać: - ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz - stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, 3b i 4 Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 - 53b ustawy (art.57 ust.1 pkt 1 ustawy). Jednocześnie w orzecznictwie sądowym podkreśla się konsekwentnie, że ubieganie się przez cudzoziemca o zezwolenie na pobyt czasowy na podstawie art.53 ust.1 pkt 2 ustawy, tj. w związku z prowadzeniem przez cudzoziemca działalności gospodarczej wymaga jednoznacznego wykazania, że działalność ta jest korzystna dla gospodarki narodowej. Kryterium to winno być interpretowane w sposób rygorystyczny, w konsekwencji czego przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącego nie można upatrywać automatycznie w samym fakcie prowadzenia przez skarżącego jakiejkolwiek, nawet dochodowej działalności gospodarczej na terytorium RP. Tytułem przykładu warto powołać w tym miejscu wyrok NSA z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1162/06, pub. LEX, w którym stwierdzono, co następuje: 1. Zwrot "w szczególności" art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2003 r. o cudzoziemcach przesądza jedynie o przykładowym wyliczeniu cech działalności gospodarczej prowadzonej przez cudzoziemca, ale nie zmienia to wymogu, iż taka działalność ma być korzystna dla gospodarki narodowej, a nie tylko dla podmiotu, który ją prowadzi. Takie przykładowe wyliczenie cech działalności gospodarczej wskazuje, iż nie jest wystarczające prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, ale chodzi o prowadzenie działalności gospodarczej w taki sposób lub w takim rozmiarze, że ma to znaczenie dla gospodarki narodowej. 2. Nie sposób uznać, że utworzenie okresowo zaledwie jednego miejsca pracy przyczynia się do spadku bezrobocia i dlatego wpływa korzystnie na gospodarkę narodową, w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. 3. Jednym z kryteriów oceny wpływu prowadzonej działalności na gospodarkę narodową może być wysokość dochodów uzyskiwanych przez skarżącego i związana z nią wysokość wpłacanych do budżetu państwa podatków. Należności uiszczane do budżetu państwa z tytułu podatku od dochodu osiąganego przez cudzoziemca prowadzącego działalność gospodarczą wskazują na rozmiary prowadzonej działalności, a więc nie chodzi tu o wykazanie korzyści, jakie Państwo osiąga z tytułu uiszczania podatków. Sam fakt wywiązywania się z obowiązków podatkowych, czy nienaruszania innych przepisów regulujących prowadzoną działalność gospodarczą jest niewystarczający do uznania, że została spełniona przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. VIII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych wyżej uregulowań prawnych prowadzi do następujących wniosków: W toku postępowania administracyjnego ustalono, ż skarżący jest założycielem oraz jednym z udziałowców spółki, powołanej na mocy aktu notarialnego z dnia 11 maja 2005 r. i wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 7 czerwca 2005 r. Od 2005 r. spółka działa na rynku polskim w sposób ciągły, tj. nie występowały okresy zawieszenia jej działalności. W spółce skarżący pełni funkcję prezesa zarządu na podstawie umowy o pracę, zgodnie z zezwoleniem na pracę, ważnym od dnia 24 maja 2012 r. do dnia 18 maja 2015 r. W 2009 roku spółka wygenerowała zysk, który po opodatkowaniu wyniósł 29633 zł, natomiast w latach 2010 i 2011 spółka odnotowała stratę w wysokości 155.999, 15 zł za 2010 r. oraz 8.433,25 zł za 2011 r. Podkreślenia wymaga przy tym, że ubiegając się w nieodległej przeszłości o uzyskanie pozwolenia na zamieszkania na czas oznaczony na tej samej podstawie prawnej, co obecnie (tj. na podstawie art.53 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach) skarżący uzyskał rozstrzygnięcie dla siebie korzystne - decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] Wojewoda [...] udzielił bowiem skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 30 kwietnia 2012 r. Skarżący, nie negując faktu, że zarządzana przez niego spółka odnotowała w ostatnim okresie niezadowalające wyniki finansowe, konsekwentnie podtrzymuje stanowisko, że stan ten ma charakter jedynie przejściowy, a jego wyłączną przyczyną był okresowy brak możliwości należytego kierowania przez cudzoziemca działalnością spółki, spowodowany stosowaniem wobec skarżącego przez różnego rodzaju organy administracji publicznej dolegliwych procedur administracyjnych, w tym w szczególności wielomiesięcznym przetrzymywaniem skarżącego w ośrodku detencyjnym. Skarżący podkreśla, że procedury te, zastosowane w ocenie skarżącego całkowicie bezzasadnie, spowodowały znaczne komplikacje w sytuacji życiowej skarżącego, nie tylko uniemożliwiając skarżącemu bezpośrednie prowadzenie działalności gospodarczej, ale również podważając jego wiarygodność wśród kontrahentów. Skarżący podnosi, że prowadził działalność budowlaną na dużą skalę, realizując na terenie kraju szereg dużych inwestycji i że jest w stanie taki stan wkrótce odtworzyć. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że generalne stanowisko Szefa Urzędu na temat zasad stosowania art.53 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach zasługuje na pełną aprobatę. Całkowicie trafnie wskazał bowiem organ, że: (-) cudzoziemiec ubiegający się zezwolenie na pobyt czasowy w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej zobowiązany jest wykazać, że działalność ta wpływa korzystnie na gospodarkę narodową w rygorystycznym rozumieniu tego sformułowania, przesądzonym konsekwentną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, (-) co do zasady ziszczenie się warunku przysparzania korzyści gospodarce narodowej narodowy musi mieć charakter aktualny, nie zaś hipotetyczny, (-) organ orzekający w przedmiocie udzielenia przedmiotowego zezwolenia na kolejny okres nie jest związany faktem wydania poprzednio decyzji korzystnej dla cudzoziemca, tj. sam fakt wydania takiej decyzji, któremu nie towarzyszy wykazanie przez cudzoziemca, że w dalszym ciągu spełnia on warunki do kontynuowania zezwolenia, nie uprawnia cudzoziemca do żądania wydania zezwolenia na okresy następne (-) poza zakresem rozpatrywania niniejszej sprawy było ocenianie przez Szefa Urzędu, czy w szczególności umieszczenie skarżącego w ośrodku detencyjnym, podobnie jak objęcie go innymi instrumentami prawnymi było uzasadnione, czy też nie. Nie negując trafności tych konkluzji należy stwierdzić, że w sytuacji, w której cudzoziemiec występuje o kolejne zezwolenie na pobyt czasowy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (poprzedni wniosek w tym przedmiocie został załatwiony pozytywnie), a w okresie pomiędzy wydaniem poprzedniego zezwolenia, a orzekaniem przez organ w przedmiocie zezwolenia na następny okres dojedzie do pogorszenia się wyników prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej, niezbędnym elementem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy winno być ustalenie, czy istnieją uzasadnione przesłanki do uznania wskazanego wyżej pogorszenia się wyników gospodarczych za okoliczność o charakterze przejściowym i co najważniejsze, do sformułowania pozytywnej prognozy odnośnie wyników tej działalności w najbliższym okresie (chodzi o uprawdopodobnienie, że działalność ta ma realne szanse na to, aby spełniać kryteria wskazane w przepisie). Odnosząc powyższe uwarunkowania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że elementem postępowania wyjaśniającego w postępowaniu administracyjnym winno było być zweryfikowanie twierdzeń skarżącego, że w niedalekiej przeszłości prowadził on szeroko zakrojoną, korzystną dla gospodarki narodowej działalność w zakresie budownictwa, w ramach której realizował duże inwestycje na terenie kraju i czy istnieją realne, wiarygodne przesłanki, uprawdopodabniające wniosek, że po przejściowym pogorszeniu się sytuacji spółki (abstrahując od przyczyn tego pogorszenia), skarżący jest w stanie w dającej się przewidzieć, skonkretyzowanej, niedalekiej przyszłości odtworzyć działalność korzystną dla gospodarki narodowej (w szczególności, czy skarżący jest w stanie uprawdopodobnić powyższe np. zawartymi, wiarygodnymi kontraktami). Wprawdzie organ odwoławczy zajął stanowisko, że sytuacja spółki nie daje rękojmi generowania w przyszłości zysków, niemniej w ocenie Sądu organ winien był rozważyć wezwanie skarżącego do ostatecznego przedstawienia jednoznacznych wyjaśnień i dowodów w zakresie planowanych na przyszłość działań, mających w ocenie skarżącego spowodować spełnianie przez prowadzoną przez niego działalność kryteriów ustalonych w art.53 ust.1 pkt 2 ustawy. W ocenie Sądu wskazany wyżej aspekt sprawy nie został dostatecznie wyczerpująco wyjaśniony w postępowaniu odwoławczym, w konsekwencji czego decyzję Szefa Urzędu należy uznać za wydaną z naruszeniem art.7 i 77 § 1 k.p.a. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego. Podniesiona przez skarżącego na rozprawie kwestia podjęcia w Polsce nauki nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, albowiem dotyczy innej przesłanki ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy, aniżeli wskazana przez skarżącego we wniosku, który wszczął postępowanie w niniejszej sprawie. Ubieganie się przez skarżącego o zezwolenie na pobyt czasowy w związku z podjęciem nauki (art.53 ust.1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach) wymagałoby złożenia przez skarżącego osobnego wniosku do właściwego organu. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Szef Urzędu ponownie rozpozna odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody z uwzględnieniem ocen sformułowanych powyżej. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.