II SA/Gl 810/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym uchyla zaskarżoną decyzję. W dniach 12 lutego - 4 marca 2014 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. przeprowadził kontrolę w siedzibie "A", ul. [...] w K. W jej trakcie stwierdzono, że przedsiębiorca nie dopełnia obowiązku przechowywania danych cyfrowych. Stwierdzono również: - wielokrotne skrócenie czasu odpoczynku przez kierowców zatrudnionych w "A", - wielokrotne nierejestrowanie za pomocą urządzenia na karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu i aktywności kierowców, - okazanie wykresówek które nie zawierają wszystkich danych o aktywności kierowcy, - jednokrotne przekroczenie maksymalnego czasu pracy bez przerwy - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych z tachografu potwierdzających nieprowadzenie pojazdu – za każdy dzień, - wielokrotne udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy za każdy dzień. W wyniku powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nr [...] nałożył na "A" karę w wysokości 20 000 zł. Wysokość kary stanowi pochodną uchybień w zakresie lp. 5.2.1.; 5.2.2; 5.4.1.; 5.4.2.; 6.2.1; 6.3.8; 6.3.8 i 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podstawą wymierzenia kary był zaś art. 92a tego aktu. Na skutek odwołania "A" sprawę rozpatrywał Główny Inspektor Transportu Drogowego, który decyzją z dnia [...] r. nr [...]: - uchylił skarżoną decyzję, - orzekł o wymierzeniu "A" kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł. Przyczyną orzeczenia reformatoryjnego był, zdaniem organu odwoławczego, niezasadne nałożenie kary w sytuacji, gdy przewoźnik dokonywał przewozów okazjonalnych (lp. 5.4.1. i lp. 5.4.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika jednak, iż suma kar, przy uwzględnieniu maksymalnej sumy kar za tego typu przewinienia wynosi 20 000 zł. Wystąpiła zatem różnica pomiędzy sentencją decyzji a jej uzasadnieniem. Dlatego też postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] sprostował "oczywistą pomyłkę pisarską" w ten sposób, że w sentencji swej decyzji zmienił kwotę 15000 zł na 20000 zł. Skargę do tutejszego Sądu na tę decyzję złożył G. M. Domagając się uchylenia skarżonego aktu w zakresie okazania wykresówki która nie zawiera wszystkich danych o aktywności kierowcy, zarzucił organowi II instancji: - naruszenie art. 7 w związku z art. 75 § 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień strony, - naruszenie art. 107 ustawy kodeks postepowania administracyjnego poprzez brak właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia, - naruszenie art. 80 w związku z art. 77 § 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezgodne ze stanem rzeczywistym ustalenie naruszenia polegającego na okazaniu wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy oraz nieuwzględnienie ewidencji czasu pracy kierowcy wraz z wykazem zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu. Odpowiadając na skarg organ administracji wniósł o jej oddalenie – podtrzymując swą dotychczasowa argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie poza sporem jest, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, w swej decyzji z dnia [...] r. nr [...] błędnie określił wysokość kary wymierzonej "A". Występuje w niej oczywista sprzeczność pomiędzy osnową a uzasadnieniem. I dalsze działania organu administracji (wydanie postanowienie o sprostowaniu) nie zmieniają tego faktu. Zatem skład orzekający stwierdził, iż to powyższe uchybienie stanowi podstawę uchylenia decyzji organu II instancji. Zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm. – w dalszej części jako "K.p.a.") "organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach". Za taką omyłkę (podlegającą sprostowaniu) nie można jednak uznać zmiany wysokości sankcji określonej w osnowie decyzji. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych "sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Natomiast oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a. to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu" (por wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r. sygn. II OSK 777/13 – wszystkie orzeczenia za www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r.(sygn. II SA/Go 371/14).. Uznał on, że "sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. W tej formie nie jest zatem możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego". Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego wyda decyzję, której sentencja (w zakresie wysokości kary) będzie odpowiadała ustaleniom poczynionym w uzasadnieniu.