VI SA/Wa 1283/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r., 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej D. Sp. z o.o. z siedzibą w N. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 64 ust. 1 i 2, art. 140 aa ust. 1, ust. 3 pkt 2, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit a), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) zwanej dalej prd, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) zwanej dalej udp, art. 8 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1069 ze zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 951), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W dniu 24 czerwca 2014 r. w miejscowości L. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli czteroosiowy pojazd marki [...] o nr rej. [...] prowadzony przez J. S. Pojazdem tym wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy - betonu projektowanego (ładunek sypki, podzielny) w imieniu i na rzecz P. W trakcie kontroli stwierdzono, iż nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu wynosił 23,35 t i przekraczał dopuszczalną normę o 4,35 t, zaś rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosiła 35,66 t i przekraczała dopuszczalną normę o 3,66 t. Pojazd załadowano w przedsiębiorstwie D. Sp. z o.o. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Pismem z dnia 27 czerwca 2014 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych, od której strona złożyła odwołanie. W odwołaniu strona podniosła, iż w oparciu o art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd wskazywanie odpowiedzialności za powstałe naruszenie na załadowcę jest bezzasadne. W ocenie skarżącego spółka podjęła wszelkie wymagane prawem kroki, aby pojazd opuszczający jej siedzibę był normatywny w aspekcie danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym. Nadto strona zaznacza, że użycie w trakcie procedury kontrolnej wagi podmiotu prywatnego stanowi naruszenie obowiązujących norm prawnych. Skarżący wskazuje również na naruszenie zasady oficjalności postępowania z uwagi na brak poinformowania strony o rodzaju wagi użytej w trakcie kontroli. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania, wskazując że stosownie do art. 64 ust. 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: - pkt 1 uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy - pkt 2 przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Zgodnie z definicją pojazdu nienonnatywnego, zawartą w art. 2 ust. 35a prd jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie z uwagi na przekroczone parametry stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, należało ustalić w wysokości 15000 zł - za brak zezwolenia kategorii VII - w pozostałych przypadkach. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podkreślił, że kontrolę przeprowadzili inspektorzy ITD, zaś sam fakt wykonania ważenia pojazdem przez pracownika obsługującego wagi nie ma znaczenia dla sprawy. Organ wskazał, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 10 lutego 2011 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy wag do pomiarów statycznych [...] o numerach fabrycznych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminami ważności do dnia [...] lipca 2014 r. i [...] lipca 2015 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, a kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po zważeniu i dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., który kierowca podpisał bez uwag. Mając na uwadze powyższe przeprowadzenie pomiaru pojazdu wagą udostępnioną przez podmiot prywatny nie stanowi naruszenia przepisów. Organ odwoławczy rozważywszy argumenty skarżącego stwierdził, iż w świetle obecnie obowiązujących regulacji prawnych nie mogą one stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc do zarzutu odwołania, że w oparciu o art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd wskazywanie odpowiedzialności za powstałe naruszenie na załadowcę jest bezzasadne, albowiem spółka podjęła wszelkie wymagane prawem kroki, aby pojazd opuszczający jej siedzibę był normatywny w aspekcie danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 140aa ust.3 pkt 2 prd odpowiedzialność za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną także na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. W związku z powyższym ustawodawca uznał, iż nie tylko przewoźnicy poruszający się po drogach publicznych powinni być zainteresowani, aby ich pojazdy nie przekraczały dopuszczalnych nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej. W procesie załadunku uczestniczą bowiem nie tylko sami kierowcy pojazdów; co więcej - decydującą rolę w tych czynnościach, które wszak nie są obojętne dla kwestii wykonywania transportu drogowego, odgrywają zwykle właśnie załadowcy wydający ładunek do przewozu. Nie sposób zatem przyjąć, iż tylko jeden z elementów łańcucha załadowca (sprzedawca) - przewoźnik - odbiorca ładunku ma być odpowiedzialny za powstałe w wyniku określonej transakcji handlowej naruszenie norm dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu poruszającego się po drogach publicznych. Wszak to nie przewoźnik ustala warunki transakcji - ile i jaki rodzaj towaru ma być sprzedany/kupiony - o tym decydują przecież strony transakcji. Zdaniem organu odwoławczego, materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż D. Sp. z o.o. był załadowcą towaru, miał wpływ oraz godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. O powyższym świadczy dowód w postaci przesłuchania świadka - kierowcy J. S., który zeznał iż: ,,(...)Ładunek wziąłem z firmy D. w L. (...). Przed wjazdem, na pusto nie ważyli pojazdu. Po załadunku też nie ważyli. Nie mają żadnej wagi. Zapytali mnie ile waży pojazd i na tej podstawie wystawili ilość załadunku na 10 kubików. Nie prosili mnie o dowód rejestracyjny pojazdu. Powiedziałem, ze pojazd waży 14250 - tak, jak w dowodzie rejestracyjnym. Po wyjeździe od załadowcy nie dolewałem paliwa, a ni żadnych innych płynów oraz nie doładowywałem żadnego innego materiału. Załadowca nie ważył mnie osiowo, ani całościowo." Mimo powyższego załadowca umożliwił wyjazd takiego pojazdu na drogę publiczną. Zdaniem organu II instancji ta okoliczność jednoznacznie dowodzi, że strona miała wpływ, w dodatku znaczący, na powstanie naruszeń przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu wypuszczając na drogę pojazd nienormatywny. Dodać należy, iż w ten sposób załadowca pośrednio miał swój wkład w pogorszenie się nie tylko stanu technicznego dróg (w tym drogi prowadzącej do swego przedsiębiorstwa), ale też przyczynił się do pogorszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Pismem z dnia 29 marca 2015 r. D. sp. z o.o. z siedzibą w N. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 1137 z 2012 roku), - naruszenie treści art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia, - naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej, - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym. W konsekwencji powyższego spółka wniosła o uchylenie niniejszej decyzji oraz zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca spółka rozwinęła powyższe zarzuty. Strona skarżąca wyjaśniła, że Jak wynika z danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym, dopuszczalna ładowność pojazdu poddanego kontroli drogowej wynosi 17750 kg. Podmiot realizujący czynności załadunkowe w celu właściwego określenia masy towaru, która może zostać wydana na dany pojazd, może się posiłkować wyłącznie zapisami w dowodzie rejestracyjnym. Pozostaje bowiem niesporne, iż dowód rejestracyjny jako dokument urzędowy, tj. wydany przez organ administracji publicznej cechuje najwyższa, niemożliwa do przecenienia wartość dowodowa. Dowód dostawy betonu o nr [...] wskazuje, iż przedmiotem przewozu było 10m3 betonu sporządzonego wg receptury o nr [...]. Jak wynika z dokumentacji sprawy obecnej w aktach postępowania, w szczególności w oparciu o wydruk z systemu magazynowego spółki 1m3 betonu wyprodukowanego wg. receptury [...] ma wagę 1736 kg, zatem analogicznie 10m3 betonu powinno mieć wagę dokładnie 17360 kg. Reasumując na podstawie dokumentu państwowego jakim jest dowód rejestracyjny oraz dokumentacji produkcyjnej betonu łączna masa pojazdu powinna być niższa niż dopuszczalna masa całkowita pojazdu. Strona wyjaśniła, że nie są znane przyczyny, dlaczego wskazany pojazd miał większą masę w trakcie kontroli drogowej. Może to wynikać zarówno z przyczyn dotyczących nieprawidłowo ustalonej (urzędowo) masy własnej w dowodzie rejestracyjnym, nieprawidłowego przygotowania pojazdu do załadunku betonu przez przewoźnika, ale również nieprawidłowo wykonanej procedury ważenia przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Niezależnie od przyczyn wystąpienia powyższych niejasności spółka podjęła wszelkie wymagane prawem kroki, aby pojazd opuszczający jej siedzibę był normatywny w aspekcie danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym. W komentowanym przypadku skarżąca, jako załadowca uczyniła wszystko, co można było od niej rozsądnie wymagać, a mianowicie dokonała załadunku pojazdu zgodnie z okazanym przez kierowcę dowodem rejestracyjnym. Teza organu, jakoby pojazd przed wyjazdem powinien zostać w miejscu załadunku zważony nie ma prawnego uzasadnienia. Jest bowiem kwestią oczywistą, iż po to ustawodawca określając wzór dowodu rejestracyjnego umieścił w nim rubrykę określającą dopuszczalną ładowność, aby w razie planowania czy realizacji przewozu można było się nią posiłkować. Co istotne, dane zawarte w dowodzie nie mają jedynie funkcji czysto informacyjnej, ale również funkcję gwarancyjną dla podmiotu opierającego się na danych zawartych w dowodzie, iż są one zgodne z prawem i rzeczywistością. Strona zakwestionowała prawidłowość przeprowadzonych czynności pomiaru masy całkowitej kontrolowanego pojazdu na wadze stacjonarnej należącej do podmiotu prywatnego, tj. firmy E. sp. z o.o. przez pracownika przedsiębiorstwa E. W odpowiedzi na skargę GITD wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012. r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. Zdaniem Sądu należy na wstępie stanowczo podkreślić, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżoną decyzję administracyjną związany był rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Warto w tym miejscu przypomnieć treść zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjnym. Zgodnie z art.7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektor Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. W trakcie kontroli stwierdzono, iż nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu wynosił 23,35 t i przekraczał dopuszczalną normę o 4,35 t, zaś rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosiła 35,66 t i przekraczała dopuszczalną normę o 3,66 t. W tym miejscu podkreślić należy, że w sytuacji, kiedy wysokość kary pieniężnej za przeładowanie pojazdu jest wprost zależna od wyniku ważenia, obowiązkiem organu jest zapewnić niebudzącą wątpliwości rzetelność ważenia, a następnie w decyzji wykazać prawidłowość poczynionych w tym względzie ustaleń przy pomocy dostępnych środków dowodowych. Z akt sprawy wynika, że ważenia kontrolowanego pojazdu dokonywano w dwóch etapach. Pojazd zatrzymano w L. na drodze krajowej nr [...] i nakazano kierowcy przejazd na ul. Z. w L., gdzie w firmie E. sp. z o.o. dokonano pomiaru rzeczywistej masy całkowitej korzystając z wagi stacjonarnej należącej do podmiotu prywatnego, tj. firmy E. sp. z o.o. Jak wynika z akt sprawy ważenia dokonano na wadze nieuatomatycznej posiadającej deklarację zgodność i oraz świadectwo wzorcowania. Ważenia dokonał pracownik firmy. Kolejny etap kontroli przeprowadzony został w punkcie kontrolnym [...], gdzie za pomocą wag LP600 o numerach fabrycznych [...] i [...] dokonano pomiaru nacisku na osie. Wagi LP600 legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminami ważności do dnia [...] lipca 2014 r. i [...] lipca 2015 r. W toku postępowania administracyjnego jak i w skierowanej do sądu skardze, strona skarżąca wielokrotnie zwracała uwagę na popełnione w jej ocenie przez organ instancji nieprawidłowości w takcie czynności pomiaru masy całkowitej niezgodnie z obowiązującymi normami prawnymi. W toku kontroli m.in. dokonano pomiaru masy całkowitej korzystając z wagi stacjonarnej należącej do podmiotu prywatnego, tj. firmy E. sp. z o.o. Ponadto pomiaru masy całkowitej dokonał nie organ kontroli drogowej, lecz pracownik przedsiębiorstwa E. Strona wnioskowała zatem na podstawie art. 9 i 10 k.p.a. o wyczerpujące wyjaśnienie kwestii dotyczącej podstawy prawnej przekazywania przez kontrolującego inspektora uprawnienia do wykonywania pomiaru osobie trzeciej. Ponadto wnoszono o określenie, czy osoba trzecia wykonująca pomiar na żądanie inspektora miała obowiązek stosowania się do jego poleceń, a jeśli tak, to na jakiej podstawie. Strona wnioskowała również o przekazanie wyczerpującego wyjaśnienia, na jakiej podstawie prawnej inspektorzy zażądali przejazdu kontrolowanego środka transportu poza teren drogi publicznej, na obszar należący do podmiotu prywatnego, oraz jaki akt normatywny zezwala na wykonywanie czynności kontrolnych na terenie prywatnym, nie należącym do Skarbu Państwa. Strona skarżąca podnosi, że ani ona ani kierowca nie mieli możliwości zapoznania się z instrukcją ważenia, zasadami ważenia, ryzykiem wystąpienia błędów pomiarowych itp. Zatem strona nie została w jakikolwiek sposób poinformowana o istotnych kwestiach związanych z ważeniem. Zgodzić zatem należy się ze stroną skarżącą, że istotą problemu w niniejszej sprawie jest kwestia ustalenia, czy procedury przedsięwzięte w toku kontroli noszą znamiona legalności i mogą być podstawą do nałożenia kary administracyjnej. Stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych brak jest podstawowych dokumentów, mających zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia kwestii poprawności przeprowadzonych w toku kontroli pomiarów. Chodzi tu o opracowane przez producenta instrukcje użytkowania wag użytych do pomiarów w tej sprawie. Sąd stoi bowiem na stanowisku, iż każdy przyrząd kontrolny, aby jego wskazania mogły być uznane za rzeczywiste i prawdziwe, powinien być używany zgodnie ze wskazaniami producenta tych przyrządów kontrolnych, tj. instrukcją obsługi konkretnej wagi. W analizowanej zaś sprawie nie wiadomo, czy dochowano warunków ważenia przewidzianych w instrukcji obsługi wag [...] nr fabryczny [...] oraz LP 600. Nie może tego ocenić strona, ani zweryfikować Sąd. Organ w decyzji nie poświęcił bowiem kwestii ważenia należytej uwagi. Nie opisał szczegółowo przeprowadzonej procedury i nie wykazał jej poprawności poprzez odniesienie do zapisów instrukcji użytkowania wag, którymi się posłużył. Powyższa okoliczność oraz brak w aktach instrukcji uniemożliwia więc skontrolowanie prawidłowości warunków ważenia, a zarazem ocenę legalności uzyskanych w ten sposób jego wyników. Ponadto w aktach sprawy powinno znaleźć się świadectwo homologacji wag użytych do pomiarów. Dopiero wówczas możliwe będzie przesądzenie, czy przy użyciu tych wag (w konfiguracji dwóch wag) i w jaki dokładnie sposób można wyznaczać parametry pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika oraz trzyosiowej naczepy, tj. mierzyć naciski osi, tak jak uczyniono to w niniejszej sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że protokół kontroli ma walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Niewątpliwie nie jest to jednak jedyny dowód, który należy przeprowadzić w postępowaniu w sprawie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Okoliczności wynikających z protokołu nie można przyjmować bezkrytycznie, bez odwoływania się do sposobu dokonania ustaleń z protokołu tego wynikających. W aktach sprawy nie ma również protokołu z pomiaru pochylenia terenu na którym znajduje się nieautomatyczna waga [...] nr fabryczny [...]. Jak słusznie zauważa strona skarżąca nie wyjaśniono także, na jakiej podstawie przekazano pracownikowi prywatnej firmy uprawnienia inspektora transportu drogowego do dokonywania pomiarów rzeczywista masa całkowita pojazdu w trakcie kontroli. W tych okolicznościach należało uznać, że zachodzi potrzeba ponownej oceny wyników ważenia uzyskanych przy użyciu wag do pomiarów statycznych opisanych w protokole kontroli. Organ nie wyjaśnił więc sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie ww. przepisów postępowania mogło zaś mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenia zwłaszcza w zakresie prawidłowości pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu mają istotne znaczenie, w świetle brzmienia art. 140aa ust.4 pkt 2 zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Mając na uwadze, że kontrolowanym pojazdem przewożono materiał sypki ustalenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu będzie miało decydujący wpływ na podstawę prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Na tym etapie sprawy badanie przez Sąd prawidłowości zastosowania przez organy prawa materialnego byłoby przedwczesne. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.