I OZ 1290/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 20 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 303/15 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie. 2 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na opisaną w sentencji decyzję K. D. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że poruszanie się pojazdami mechanicznymi jest mu niezbędne do normalnego funkcjonowania, zwłaszcza że w jego miejscu zamieszkania komunikacja publiczna nie działa dobrze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazał bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wskazał jedynie w ogólnikowy sposób, że prawo jazdy jest mu niezbędne do normalnego funkcjonowania. Tymczasem skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej zależy od woli strony, co wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek. Także analiza akt sprawy nie wykazała zdaniem Sądu I instancji takiego niebezpieczeństwa. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. D., który zakwestionował stanowisko odnośnie braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podał, że Sąd meriti nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, w tym między innymi faktu, iż prawo jazdy jest mu potrzebne do dalszego prowadzenia gospodarstwa rolnego, bowiem ma na utrzymaniu czworo dzieci w wieku szkolnym. W ocenie skarżącego jest on zdrowy, nie ma żadnych przeciwwskazań psychicznych do tego, aby mógł prowadzić samochód ani też nie jest uzależniony od środków odurzających. Uprawnienia do kierowania pojazdami cofnięto mu natomiast wyłącznie w oparciu o pomówienia. W odpowiedzi na zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jego oddalenie, dowodząc że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rozpoznanie wniosku powinno uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie zwalnia to jednak strony z wykazania, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest w stosunku do niej zasadne. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że skarżący we wniosku nie wskazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie z pewnością nie można uznać twierdzenia, że cofniecie uprawnienia do kierowania pojazdami spowoduje dotkliwe i nieodwracalne skutki w postaci braku możliwości prowadzenia gospodarstwa rolnego. Jest to twierdzenie o charakterze ogólnym i generalnym, pozbawione konkretnej i przekonującej argumentacji ściśle odnoszącej się do sytuacji wnioskodawcy. Skarżący nie wykazał bowiem żadnego związku pomiędzy brakiem posiadania prawa jazdy, a niemożliwością pracy w gospodarstwie rolnym w kontekście wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności nie wskazał, kto oprócz niego pracuje w gospodarstwie i czy osoby te posiadają uprawnienia do kierowania pojazdami oraz jak wygląda jego sytuacja materialna – czy uzyskuje dochody także z pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie można zatem stwierdzić, że wykonanie decyzji realnie zagrozi sytuacji materialnej skarżącego i jego rodziny. W tym miejscu trzeba też wskazać, że uprawnienia do kierowania pojazdami rolniczymi wymagane są jedynie na drogach publicznych. Skarżący nie wskazał też na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki wykonania tej decyzji (z jej istoty wynika, że jest ona odwracalna, tzn. cofnięte uprawnienia mogą być przyznane na nowo wskutek uwzględnienia skargi). Wreszcie nie sprecyzował na czym polega eksponowane "normalne funkcjonowanie". Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest podyktowana także interesem osób trzecich – w tym przypadku bezpieczeństwem uczestników ruchu drogowego, dla którego istotne jest, aby po drogach poruszały się osoby o właściwych cechach. Dlatego też wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być z tego względu uzasadnione okolicznościami szczególnymi. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel orzeczenia o utracie uprawnień do kierowania pojazdami. Takowe zaś nie zostały w niniejszej sprawie wykazane. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił oddalić zażalenie. ----------------------- 3