II SA/Gd 566/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Ewa Kwarcińska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. S.-T. na decyzję Wojewody z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę. Wnioskami z dnia 28 i 29 grudnia 2005 r. M. S.-T., B. K., J. K. i W. K. wystąpili do Prezydenta Miasta o odszkodowanie za część działki nr [...] Km [...] o powierzchni 279 m², stanowiącej fragment ulicy Ż. i W., zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.). Postanowieniem z dnia 12 września 2006 r. Wojewoda wyłączył Prezydenta Miasta i wyznaczył do załatwienia tych wniosków Prezydenta Miasta wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej. Decyzją z dnia 19 maja 2008 r. Wojewoda stwierdził, że z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przeszła na własność Gminy Miasta nieruchomość położona w G. oznaczona jako działka nr [...] o powierzchni 279 m², zajęta pod drogę gminną. Prezydent Miasta wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej decyzją z dnia 18 grudnia 2012 r., orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz M. S.-T., B. K., J. K. i W. K. za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 279 m² oraz odmówił ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość na rzecz J. B. i J. B. Od decyzji tej odwołania złożyli: Gmina Miasta, J. B. i J. B. Wojewoda decyzją z dnia 6 czerwca 2013 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i na podstawie art. 138 §1 pkt 2 Kpa umorzył w całości postępowanie prowadzone przed Prezydentem Miasta wykonującym zadanie starosty z zakresu administracji rządowej. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Stosownie do ust.2 tego artykułu odszkodowanie, o którym mowa w ust.1, wypłaca: 1) gmina – w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r., drogami gminnymi, 2) Skarb Państwa w odniesieniu do pozostałych dróg. Z art. 73 ust.4 ustawy wynika natomiast, że odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Właściwość organów do wydania decyzji w tym przedmiocie, tryb postępowania oraz sposób ustalenia odszkodowania , a także treść rozstrzygnięcia reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.). Art. 112 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej jest organem właściwym w sprawach wywłaszczenia. W szczególności zaś starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości ustala odszkodowanie (art. 129 ust. 1 ustawy). Nadto stosownie do art. 129 ust. 5 starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126; 2) na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości; 3) gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. W sprawie o odszkodowanie właściwym organem jest zatem starosta, na obszarze właściwości którego położona jest wywłaszczona nieruchomość (art. 21 § 1 pkt 1 kpa). Art. 4 pkt 9 b ustawy o gospodarce nieruchomościami wyjaśnia, że ilekroć w ustawie jest mowa o staroście, należy przez to rozumieć również prezydenta miasta na prawach powiatu. Wskazując na wyrok dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie II SA/Gd 502/12, Wojewoda stwierdził, że wydane postanowienie o wyłączeniu Prezydenta Miasta od załatwienia wniosku o odszkodowanie i wyznaczeniu Prezydenta Miasta spowodowało, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana przez organ niewłaściwy. W niniejszej sprawie organem właściwym był bowiem Prezydent Miasta wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, a nie Prezydent Miasta wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej. Z tych względów organ odwoławczy uznał postępowanie przed organem niewłaściwym - Prezydentem Miasta wykonującym zadanie starosty z zakresu administracji rządowej za bezprzedmiotowe i z tej przyczyny podlegające umorzeniu. Jednocześnie organ stwierdził, że wniosek powinien zostać rozpatrzony przez Prezydenta Miasta. M. S.-T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia. Skarżąca stwierdziła, że decyzja Wojewody jest krzywdząca. Wykładnia przyjęta w postanowieniu z dnia 12 września 2006 r. wyłączającym Prezydenta Miasta była zgodna z aktualnym orzecznictwem. Wskazywany przez organ odwoławczy wyrok wydany w sprawie II SA/Gd 502/12 jest jedynie jednostkowym orzeczeniem, a ponadto nadal wiążąca jest wykładnia zawarta w uchwale OPS 1/03. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, polegającą na kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając według wskazanych przepisów legalność zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że nie narusza ona prawa, a skarga nie zawiera zarzutów mogących prawidłowość tej decyzji podważyć. Przedmiotem niniejszej sprawy była kwestia odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę nr [...] o powierzchni 279 m² położoną w G., która z mocy prawa przeszła na własność Gminy Miasta, jako że została zajęta pod drogę gminną. Zgodnie z treścią art. 73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Stosownie do ust.2 tego artykułu odszkodowanie, o którym mowa w ust.1, wypłaca: 1) gmina – w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r., drogami gminnymi, 2) Skarb Państwa w odniesieniu do pozostałych dróg. Z art. 73 ust.4 ustawy wynika natomiast, że odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Tryb i sposób ustalania odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości określa rozdział 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651), zwanej dalej u.g.n. Zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., który mógłby zastosowanie w niniejszej sprawie, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Przytoczony przepis bowiem ma zastosowanie także do stanów faktycznych powstałych przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli do wszystkich stanów faktycznych polegających na odjęciu, przejęciu lub ograniczeniu prawa własności bez ustalenia należnego odszkodowania. Stosownie do treści art. 142 u.g.n. o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, zwrocie odszkodowania, w tym także nieruchomości zamiennej, oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu i terminach zwrotu orzeka starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji (ust. 1). W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Przytoczony ustęp 2 wprowadzony został wskutek nowelizacji u.g.n. z dniem 22 października 2007 r., a treść znowelizowanego przepisu jednoznacznie przemawia za wykładnią wykluczającą wyłączenie tego organu w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą. W sprawach o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość organem właściwym do jej rozpatrzenia jest starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na obszarze właściwości którego wywłaszczona położona jest nieruchomość (art. 21 § 1 pkt 1 k.p.a.), przy czym prezydent miasta na prawach powiatu nie jest wyłączony od wydawania decyzji w tym przedmiocie, mimo że nieruchomość ta stanowi własność reprezentowanej przez niego jednostki samorządu terytorialnego. Nie można bowiem domniemywać braku kompetencji organu w sytuacji, gdy nie przewidział tego racjonalny ustawodawca, który wprowadzając do art. 142 u.g.n. ustęp 2 o przytoczonej treści wyraźnie i jednoznacznie określił zakres spraw, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, a prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego (dotyczy to sprawy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, zwrotu odszkodowania, w tym także nieruchomości zamiennej, rozliczeń z tytułu zwrotu i terminu zwrotu). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 380/07 (dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 502/12 (LEX nr 1248819), wraz z rozważaniami poczynionymi na tym tle, co do tego że uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (ONSA z 2003 r., nr 4, poz. 115) podjęta na tle sprawy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oraz przepisy u.g.n. nie przewidują wyłączenia prezydenta miasta wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej od orzekania w sprawie ustalenia odszkodowania, które ma wypłacić gmina. wbrew twierdzeniom skarżącej wyrok w sprawie II SA/Gd 502/12 nie jest jednostkowym orzeczeniem. Wskazać należy, że takie stanowisko prezentuje tutejszy Sąd również w wyrokach wydanych w sprawach II SA/Gd 882/11 dnia 29 lutego 2012 r. oraz II SA/Gd 929/11 dnia 28 marca 2012 r. (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma zatem fakt, że przepisy u.g.n. nie przewidują wyłączenia prezydenta miasta wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej od orzekania w sprawie ustalenia odszkodowania, które ma wypłacić gmina. W konsekwencji trafnie wskazał organ odwoławczy, że organem właściwym do rozpatrzenia niniejszej sprawy jest Prezydent Miasta wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej. Właściwość tego organu uzasadnia również art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym (Dz. U. nr 91, poz. 578) oraz wydane na podstawie art. 3 ust. 2 tej ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz. U. nr 103, poz. 652), w którym G. jest wymieniona jako miasto na prawach powiatu. Przepisy prawa materialnego, procesowego i ustrojowego wyznaczyły Prezydentowi Miasta wykonującemu zadania starosty z zakresu administracji rządowej, w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, rolę organu administracji publicznej załatwiającego sprawę administracyjną dotyczącą ustalenia odszkodowania za nieruchomość, która jest położona na terenie Gminy Miasta. Ewentualne uprawnienia właścicielskie oraz pozostawanie jednocześnie dysponentem władzy publicznej uprawnionym do wydania decyzji nie prowadzą do konieczności wyłączenia w oparciu o treść art. 24 § 1 pkt 1 kpa. Na taką ocenę prawną nie ma wpływu fakt pozostawania w obrocie prawnym postanowienia wyłączającego Prezydenta Miasta i wyznaczającego do rozpatrzenia sprawy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość inny organ – w tym przypadku Prezydenta Miasta wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej. Natomiast niewątpliwie skutkiem bezpodstawnego wyłączenia była decyzja Prezydenta Miasta wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej z dnia 18 grudnia 2012 r., rozstrzygającego sprawę odszkodowania w pierwszej instancji, a więc podjęta przez organ niewłaściwy. Prawidłowe jest w tym kontekście rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, którą uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji niewłaściwy w niniejszej sprawie jako dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa, a więc na skutek naruszenia przepisów o właściwości. Przy czym, co nie budzi wątpliwości w orzecznictwie ani literaturze, przepis art. 156 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym "organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości", obejmuje naruszenie każdego rodzaju właściwości, a więc rzeczowej, instancyjnej i miejscowej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem właściwości miejscowej przez organ wydający decyzję w pierwszej instancji. Jednakże, co również nie budzi wątpliwości w orzecznictwie i literaturze, w sytuacji toczącego się postępowania instancyjnego wskutek wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy nie może orzekać w trybie nadzoru, czyli na podstawie art. 156 kpa, lecz wydaje rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 kpa (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 marca 1981 r., sygn. akt SA 472/81, ONSA z 1981 r. nr 1, poz. 21; z dnia 5 stycznia 1982 r., sygn. akt II SA 919/81, ONSA z 1982 r., nr 1, poz. 5; z dnia 14 marca 1997 r., sygn. akt SA/Łd 190/96, LEX nr 29764; z dnia 13 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 12/96, LEX nr 30603; ponadto Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel LEX Warszawa 2009, str. 790-791). Wynika to z innego zakresu i charakteru działań tego organu jako organu odwoławczego i jako organu nadzoru. W konsekwencji wyłączenia sankcji nieważności w postępowaniu odwoławczym, w sytuacji gdy organ odwoławczy ustali, że decyzja organu pierwszej instancji jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa (decyzja w pierwszej instancji wydana została przez organ niewłaściwy w sprawie), może jedynie tę decyzję uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (takie też stanowisko zajmuje B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck Wydanie XII, str. 521). Umorzenie postępowania pierwszej instancji uzasadnione jest bowiem bezprzedmiotowością tego postępowania, a taka przesłanka zachodzi w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Niewątpliwie konieczne jest w takiej sytuacji uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji, a jednocześnie brak jest podstaw do orzeczenia co do istoty sprawy jak również do przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu instancyjnym, toczącym się wskutek odwołań od decyzji Prezydenta Miasta wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej orzekającej o odszkodowaniu. Ustalenie przez wojewodę, że decyzja w pierwszej instancji wydana została przez organ niewłaściwy, co spełnia przesłankę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa, w świetle przedstawionych rozważań nakładała na organ odwoławczy wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa, to jest uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania przed tym organem pierwszej instancji. Z tych przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotowa sprawa administracyjna wszczęta wskutek wniosków skarżącej i uczestników postępowania z dnia 28 i 29 grudnia 2005 r. o odszkodowanie powinna być rozpatrzona na nowo, przez organ właściwy w sprawie, to jest przez Prezydenta Miasta wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej. Wyjaśnić przy tym należy, że pozostające w obrocie prawnym postanowienie Wojewody z dnia 12 września 2006 r. nie jest przeszkodą dla rozpatrzenia niniejszej sprawy przez organ właściwy. Merytoryczne kwestie dotyczące decyzji ustalającej odszkodowanie, podjętej przez organ niewłaściwy, nie mogą mieć w związku z powyższym znaczenia prawnego. Wskazać bowiem należy, że na tym etapie postępowania ani organ odwoławczy, ani też Sąd nie mogą wypowiadać się merytorycznie w kwestii zasadności zgłoszonych roszczeń oraz prawidłowości ustalenia odszkodowania. Stąd też stwierdzenia organu odwoławczego w tym zakresie zawarte w zaskarżonej decyzji były przedwczesne, jako że decyzja tego organu była rozstrzygnięciem procesowym, eliminującym z obrotu prawnego decyzję wydaną przez organ niewłaściwy. W sprawie merytorycznie wypowie się zatem organ I instancji właściwy do jej rozpatrzenia, którym jest Prezydent Miasta wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej. W tym miejscu przypomnieć także należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. w sprawie K 32/08 (Dz. U. z 2009, nr 187, poz.1456, LEX nr 523793) stwierdził, że wykonując władztwo publiczne w formie decyzji administracyjnych, organy jednostek samorządu terytorialnego nie mogą kierować się interesem tych jednostek ani realizować celów samodzielnie wyznaczonych przez te jednostki, ale muszą bezstronnie uwzględnić i wyważyć - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie zasadami konstytucyjnymi i ustawowymi - wszystkie prawnie doniosłe interesy ogólnospołeczne i indywidualne, stosownie do wagi tych interesów, ustalonej na gruncie konstytucyjnego systemu wartości. Z tych względów wydawanie decyzji administracyjnych jest działalnością odmienną od wymienionych wyżej sfer działania jednostek samorządu terytorialnego, objętych zasadą ich samodzielności, oznaczającą istotny zakres swobody decyzyjnej. Konstytucyjnie chroniona sfera samodzielności jednostek samorządu terytorialnego w jej aspekcie pozytywnym - rozumiana jako swoboda decyzyjna - nie obejmuje administrowania przez wydawanie decyzji administracyjnych adresowanych do obywateli. Samodzielność oznacza tu przede wszystkim samodzielne stosowanie prawa przy założeniu kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej oraz wyłączenie innych form ingerencji w wydawanie decyzji administracyjnych przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Nadto Trybunał wskazał, że wydając decyzje administracyjne rozstrzygające sprawy indywidualne, organy samorządu terytorialnego muszą bezwzględnie przestrzegać prawa i kierować się dobrem wspólnym, nie mogą natomiast wykorzystywać swoich kompetencji do realizacji własnych interesów faktycznych przeciwstawianych dobru wspólnemu. Wydawanie decyzji administracyjnych przez organy samorządu terytorialnego nie ma służyć realizacji praw podmiotowych jednostek tego samorządu w relacjach z administrowanymi. Postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne muszą być ukierunkowane na realizację zasady praworządności. Organy samorządu terytorialnego, które wydają decyzje wobec obywatela, mają stać na straży prawa, w procesie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej tych decyzji nie zachodzi potrzeba umożliwienia jednostkom samorządu terytorialnego artykułowania swoich interesów. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.