III SA/Wr 796/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Maciej Guziński, , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014 I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w punkcie 2; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych kosztów postępowania. W dniu [...] r. A Sp z.o.o. (dalej strona skarżąca) zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystanych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2014. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ś. wydał decyzję nr [...] na mocy której przyznał A Sp .o.o. płatności ONW. Niniejsza decyzja pierwszoinstancyjna została utrzymana w mocy przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. W dniu [...] r. R.Ż. zwróciła się do Kierownika ARiMR we W. o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. odmówił R.Ż. wnioskowej płatności. Decyzja ta została uchylona przez organ II instancji i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (decyzja z dnia [...] r. nr [...]). Decyzja ta została skierowana (zamiast do R. Ż.) do A z.o.o. w P. Pismem z dnia [...] r. A Sp z.o.o. w P. wywiodła od w/w decyzji skargę, w której zaskarżyła jedynie rozstrzygnięcie w części, a mianowicie w zakresie w jakim dotyczyło ono R.Ż. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o umorzenie postępowania, gdyż jak wskazał, po zapoznaniu się z argumentacją skargi, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uwzględnił skargę w całości i orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] r. o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. nr [...] wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2014 dla R.Ż. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji i utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystanych warunkach gospodarowania na rok 2014 dla A Sp z.o.o. w P. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. umorzył – jako bezprzedmiotową - sprawę. (sygn. akt III SA/Wr 569/15). Pismem z dnia [...] r. A Sp. z.o.o. w P. wywiódł skargę na w/w decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie norm prawa materialnego tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszania płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz.U. nr 67, poz. 434 ze zm.) i art. 71 Rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 przez błędną jego wykładnię i zastosowanie oraz naruszenie norm prawa materialnego 7,8,9,75,76,77, 78, 80,86,136 kpa poprzez błędną wykładnię oraz brak jego zastosowania. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również np. stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo, że skarżący wnosił o jego uchylenie (tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie). Skarga zasługuje na uwzględnienie właśnie z przyczyn uwzględnionych przez Sąd z urzędu, innych niż te podniesione w skardze, aczkolwiek dających podstawę do stwierdzenia nieważności pkt 2 zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. (Nr [...]). Wadliwość zaskarżonej w sprawie decyzji (w zakresie wskazanym w pkt 2 sentencji wyroku) wynika z faktu, iż ten sam organ orzekał w sprawie, w której zapadło już uprzednio ostateczne rozstrzygnięcie. Innymi słowy – ten sam organ - rozpoznawał sprawę tożsamą podmiotowo (z wniosku A SP z.o.o. w P.) i przedmiotowo (w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach (ONW) na rok 2014 r.) w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, dwukrotnie. Jak wynika bowiem z akt sprawy, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W.: - pierwotnie decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania stronie skarżącej pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach (ONW) na rok 2014 r.). - następnie (zaskarżoną) decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) "niejako" ponownie utrzymał w mocy tę samą w/w decyzję pierwszoinstancyjną tj. decyzję z dnia [...] r. Nr [...]. (pkt 2 tej decyzji). Tymczasem w świetle obowiązujących przepisów prawa – taka sytuacja - jest niedopuszczalna. Ponowne bowiem rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko (co wymaga podkreślenia Sądu) po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 maja 1981 r., SA 895/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 47: "1. Decyzja organu administracji państwowej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tegoż organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata)"; por. też wyrok NSA z dnia 6 września 2011 r., I OSK 1518/10, LEX nr 965915: "Wydanie kolejnej decyzji w sprawie, w której skarżący wystąpił z tożsamym wnioskiem do poprzednio składanych, rozpoznawanych już decyzjami Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, spowodowałoby, że byłaby ona nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.", czy wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2015 r., II SA/Kr 1519/14, LEX nr 1643928: "Określona w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przyczyna stwierdzenia nieważności to tzw. res iudicata. W związku z tym ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie"). W rozpatrywanej sprawie – poza sporem – natomiast pozostaje okoliczność, że pierwotna decyzja organu II instancji (z dnia [...] r. nr [...]) nie została uchylona. Tym samym organ podejął zaskarżoną decyzję w sprawie, w której zapadło już uprzednio ostateczne rozstrzygnięcie. Obowiązujące przepisy nie dopuszczają wydania decyzji w tożsamej podmiotowo i przedmiotowo sprawie, w której już zapadła decyzja ostateczna, a stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie. A skoro z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to przyjąć należy, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z kwalifikowaną wadliwością proceduralną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.) skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § ust. 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w pkt 2. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 200 p.p.s.a.