I OZ 1777/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1859/15 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1859/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku J. K., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że strona skarżąca nie wyjaśniła ani nie uprawdopodobniła na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne zmierza do wyjaśnienia wątpliwości powstałych z uwagi na przekroczenie przez kierującego pojazdami liczny punktów karnych. Jest to zatem decyzja, która ze swojej natury nie wywołuje powstania szkody (znacznej), nie powoduje też trudnego do odwrócenia skutku. Wobec powyższego, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, brak jest możliwości oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. K., domagając się m.in. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez niewskazanie we właściwy sposób podstawy prawnej oraz nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji faktów i dowodów na których oparł się organ wydając rozstrzygnięcie; 2) art. 15 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady dwuinstancyjności w zw. z treścią art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie przez organ administracji całego materiału dowodowego w wyczerpujący sposób oraz naruszenie art. 81 k.p.a.; 3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z niezawieszeniem postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że w przypadku, gdyby sprawdzenie kwalifikacji dało wynik negatywny wnoszący zażalenie poniósłby szkody w postaci utraty uprawnień pozwalających na prowadzenie pojazdów, a skutek taki jest wręcz niemożliwy do odwrócenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania. Odnosząc się natomiast do przytoczonych w zażaleniu okoliczności związanych z uchybieniami organów przy skierowaniu na badania psychologiczne to wskazać należy, że są to okoliczności dotyczące merytorycznego rozpoznania sprawy, które nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zapobieżenie powstaniu znacznej szkody lub trudnym do odwrócenia skutkom. Ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny. Ponadto, kontrolowana decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne sama w sobie nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom psychologicznym, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia, na podstawie orzeczenia psychologicznego, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu. W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.