II FZ 74/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1801/15 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 21 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie. II FZ 74/16 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1801/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił sprzeciw P. B. od zarządzenia referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 16 listopada 2015 r. w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 21 lipca 2015 r. w przedmiocie odroczenia terminu płatności zaległości podatkowych. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że zarządzeniem z dnia 16 listopada 2015 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis powyższego zarządzenia, wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia sprzeciwu w terminie 7 dni, został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 19 listopada 2015 r. Pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. skarżący wniósł sprzeciw na ww. zarządzenie. W zaskarżonym postanowieniu WSA w Poznaniu odrzucił sprzeciw, mając na względzie, że zaskarżone zarządzenie zostało skarżącemu doręczone w dniu 19 listopada 2015 r., a zatem ostatnim dniem do wniesienia sprzeciwu był dzień 26 listopada 2015 r. W zażaleniu na ww. postanowienie skarżący, wnosząc o jego uchylenie, wskazał, że Sąd w postanowieniu dał dowód, iż skarżący "nie ma szans walczyć o swoje na legalnej drodze prawnej". Podniósł, że jego dochody drastycznie spadły i nie jest w stanie uiścić koszów sądowych w oznaczonej przez sąd kwocie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Skarżący w żaden sposób nie kwestionuje ustaleń wskazanych przez Sąd pierwszej instancji, podnosząc okoliczności, które nie mają żadnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie zaskarżone zarządzenie zostało skarżącemu doręczone w dniu 19 listopada 2015 r., słusznie wskazał więc Sąd pierwszej instancji, że ostatnim dniem do wniesienia sprzeciwu był dzień 26 listopada 2015 r. – co wynika z art. 259 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji, tj. w sytuacji wniesienia sprzeciwu po terminie, Sąd pierwszej instancji zobligowany był – zgodnie z dyspozycją art. 259 § 2 p.p.s.a. – sprzeciw odrzucić. Ponieważ zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.