VI SA/Wa 201/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148, z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. (nr akt: [...], [...], [...] ), nakładającą na A. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] we [...] (zwanego dalej także "skarżącym" bądź "stroną skarżącą") dwie kary pieniężne, tj.: 1. w oparciu o przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - w wysokości 19 972,98 zł (słownie: dziewiętnaście tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt dwa złote 98/100), z tytułu wprowadzenia do obrotu dwóch partii "[...]" oznaczonych terminem przydatności do spożycia [...].06.2014 i [...].07.2014, nieodpowiadających jakości handlowej, 2. w oparciu o przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o jakości handlowej - w wysokości 13 472,52 zł (słownie: trzynaście tysięcy czterysta siedemdziesiąt dwa złote 52/100), z tytułu wprowadzenia do obrotu dwóch partii "[...]" oznaczonych terminem przydatności do spożycia [...].06.2014 i [...].08.2014, zafałszowanych. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Stan faktyczny w sprawie został ustalony w wyniku trzech kontroli przeprowadzonych przez inspektorów reprezentujących [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we [...], zwanego dalej "[...] WIIH", w biurze - magazynie sklepu internetowego [...] w [...] przy ul. [...] (akta [...] i [...] ) i przy ul. [...] (akta [...]), należącym do skarżącego. W toku pierwszej kontroli przeprowadzonej w dniach [...]-[...] lipca 2013 r. (nr akt kontroli [...] ), w dniu [...] lipca 2013 r. organ ocenił pod kątem prawidłowości oznakowania dwie partie wyrobu oznakowanego jako "[...] [...]", "wyprodukowano w [...] dla [...], ul. [...], [...], właściciela marki [...]", tj.: 1) [...] butelki a 0,75 l o wartości 16 663,38 zł (wartość jednej butelki [...] zł), oznaczone "należy spożyć do: [...].07.2014" - dalej: "partia [...].07.2014", 2) [...] butelek a 0,25 l o wartości 3 309,60 zł (wartość jednej butelki [...] zł), oznaczonych "należy spożyć do: [...].06.2014"- dalej: "partia [...].06.2014". Według wykazu składników zamieszczonego na etykiecie, ww. wyroby zawierały: olej rzepakowy, olej z nasion lnu, mono i diglicerydy kwasów tłuszczowych estryfikowanych kwasem cytrynowym, naturalny aromat masła, beta-karoten, palmitynian askorbylu i witaminą E. Na etykiecie zamieszczony był następujący opis: "[...] to wysokiej jakości olej nadający się zarówno do smażenia i pieczenia w wysokich temperaturach (temp. dymienia 220°C), jak i do sosów sałatkowych lub innego rodzaju potraw zimnych". W toku kontroli organ zakwestionował oznakowanie opakowań jednostkowych ww. wyrobów ze względu na: • brak informacji o ilościowej zawartości składników występujących w nazwie wyrobu (ilości oleju rzepakowego i ilości oleju lnianego), co było niezgodne z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 996 z późn. zm., tekst jednolity opublikowano w Dz. U. z 2014 r. poz. 774) - dalej "rozporządzenie w sprawie znakowania środków spożywczych", • brak określenia zasadniczej funkcji technologicznej substancji dodatkowych wykazanych w składzie produktu, tj. mono- i diglicerydów kwasów tłuszczowych estryfikowanych kwasem cytrynowym, beta-karotenu i palmitynianu askorbylu, co było niezgodne z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, • podanie informacji "olej [...] nie zawiera cholesterolu, glutenu, składników mleka, alergenów", co naruszało art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.) - zwanej dalej "ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia", • deklarację, że produkt zawiera 30 mg/100 g witaminy E i pokrywa 300% zalecanej dawki dobowej, podczas gdy zadeklarowana zawartość pokrywała 250% dawki dobowej tej witaminy. Powyższe naruszało art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz. U, UE L 404, s. 9 z późn. zm.) - zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1924/2006". Ponadto organ stwierdził, że na stronie internetowej sklepu [...] www.goldendrop.pl oraz w ulotce reklamowej "[...]" uwidocznione były następujące wprowadzające w błąd informacje: "olej [...] nie zawiera: konserwantów, cholesterolu, glutenu, składników mleka". W ocenie [...] WIIH powyższe naruszało postanowienia art. 46 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669, z późn. zm.) - zwanej dalej "ustawą o jakości handlowej". W toku kontroli w dniu [...] lipca 2013 r. pobrano do badań próbkę "[...]" z partii [...] butelek á 0,75 l o łącznej wartości 8 863,50 zł (wartość jednej butelki [...] zł), oznakowanych terminem przydatności do spożycia "należy spożyć do [...].06.2014" - dalej: "partia [...].06.2014". Jednocześnie pobrano i zabezpieczono próbkę kontrolną produktu (protokół pobrania próbki nr [...] z dnia 23 lipca 2013 r.). Partia [...].06.2014 była oznakowana w ten sam sposób co partia [...].07.2014. Skarżący w dniu kontroli złożył oświadczenie, że beta-karoten występuje naturalnie w oleju lnianym i oleju rzepakowym. Poinformował, iż według zapewnień producenta, produkt powstaje zgodnie z wszelkimi normami, standardami i prawami obowiązującymi na terenie Unii Europejskiej. Kontrolowany oświadczył również, że producentem oleju [...] jest "[...]". Na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o Inspekcji Handlowej", w dniu [...] lipca 2013 r. [...] WIIH zarządził w drodze decyzji niezwłoczne usunięcie nieprawidłowości z zakresu oznakowania "[...]" na opakowaniu, w ulotce reklamowej oraz na stronie internetowej sklepu [...]. Badania zabezpieczonej w toku ww. kontroli próbki z partii [...].06.2014 zostały przeprowadzone w L., zwanego dalej "L. nr akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji [...] i udokumentowane w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz opinii do tego sprawozdania sporządzonej w dniu [...] sierpnia 2013 r. przez dr inż. S. P. - [...]- dalej: "opinia I. do sprawozdania nr [...]". Wykazały one, że zbadany produkt stanowił mieszankę złożoną z rafinowanego oleju rzepakowego i tłoczonego oleju lnianego w proporcji wagowej 85:15. Oznaczony w próbce poziom beta-karotenu w ilości 49,4 mg/kg był wyższy niż możliwa zawartość naturalnego beta-karotenu i wskazywał na dodatek tej substancji w celu uzyskania barwy oleju. Na podstawie analizy składu kwasów tłuszczowych i liczby kwasowej stwierdzono ponadto, że do sporządzenia mieszanki zastosowano rafinowany olej rzepakowy. [...] WIIH przekazał kontrolowanemu przedsiębiorcy ww. sprawozdanie z badań wraz z opinią. Jednocześnie pouczył go o prawie do złożenia wniosku o zbadanie próbki kontrolnej. Pismem z dnia [...] września 2013 r. skarżący oświadczył, że nie składa takiego wniosku. Następnie [...] WIIH skierował pisma do przedsiębiorców [...] z siedzibą w [...], [...] oraz [...] z siedzibą w [...], [...] w celu ustalenia producenta (wytwórcy) "[...]". Jednocześnie zwrócił się o przedstawienie charakterystyki ww. produktu, kopii dowodów dostaw (faktur) oraz wyjaśnienie podstawy do zastosowania beta-karotenu w produkcie. W odpowiedzi, dyrektor ds. marketingu w [...] [...] AB, przedsiębiorstwa wchodzącego w skład [...] ([...]) wyjaśnił, że [...] [...] AB produkuje [...] i posiada znak towarowy "[...]" ([...]). Oświadczył, że "produktem [...] i jego sprzedażą zajmuje się jedynie ich klient [...]. Firma ta jest posiadaczem marki i jest odpowiedzialna za marketing itp.". Dyrektor odmówił ujawnienia jakichkolwiek informacji dotyczących tego produktu. Odnosząc się do kwestii dodatku beta-karotenu do olejów dyrektor ds. marketingu [...] [...] AB stwierdził, że [...] produkuje i sprzedaje ok 15 mln l tego produktu rocznie w całej Europie, podobnie jak jego konkurenci (koncerny [...] i [...]). Dyrektor wyraził opinię, że "ta regulacja" - tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. U. L 354 z 31.12.2008 s. 16 z późn. zm., dalej zwane "rozporządzeniem nr 1333/2008" lub "rozporządzeniem w sprawie dodatków do żywności") ma na celu ochronę olejów roślinnych, gdy sprzedawane są jako oleje roślinne, np. nie będzie korzystne dla klienta, jeśli zostanie zastosowany barwnik przy sprzedaży oliwy z oliwek, oleju rzepakowego czy słonecznikowego. Zdaniem dyrektora regulacja ta nie ma na celu zakazu stosowania w przypadku produktów które zawierają oleje roślinne, ponieważ ww. produkty nie są sprzedawane jako czyste oleje - są to produkty zawierające oleje roślinne. W dniach [...]-[...] września 2013 r. [...] WIIH przeprowadził drugą kontrolę przedsiębiorcy A. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] we [...] (sygn. akt kontroli [...]). Organ kontroli nie stwierdził w obrocie "[...]" z partii zakwestionowanych w toku poprzedniej kontroli (partii oznaczonych terminami przydatności do spożycia [...].07.2014, [...].06.2014 i [...].06.2014). Skarżący oświadczył, że ww. partie zostały sprzedane. W toku drugiej kontroli pobrano próbkę oraz próbkę kontrolną (protokół pobrania próbki nr [...]) z partii [...] butelek á 0,75 l "[...]" wyprodukowanego, wg deklaracji na etykiecie, w [...] dla [...], ul. [...], [...], właściciela marki [...], o wartości 4 609,02 zł, oznaczonego "należy spożyć do: [...].08.2014" - zwanego dalej "partią [...].08.2014". Na etykietach tego produktu podano, że "[...] to wysokiej jakości olej nadający się zarówno do smażenia i pieczenia w wysokich temperaturach (temp. dymienia 220°C), jak i do sosów sałatkowych lub innego rodzaju potraw". W składzie zadeklarowano: olej rzepakowy (84,9%), olej z nasion lnu (15%), emulgator - mono i diglicerydy kwasów tłuszczowych estryfikowane kwasem cytrynowym, aromat naturalny, przeciwutleniacze - (palmitynian askorbylu, mieszanina tokoferoli), witamina E. W części etykiety zawierającej dane o wartości odżywczej w 100 g podano m.in. zawartość witaminy E - 30 mg (250% zalecanego dziennego spożycia). W toku drugiej kontroli stwierdzono, że w porównaniu do pierwszej kontroli przeprowadzonej w dniach [...]-[...] lipca 2013 r. na stronie internetowej www.goldendrop.pl zostały usunięte informacje "[...] nie zawiera: alergenów, konserwantów, cholesterolu, glutenu, składników mleka". Skarżący oświadczył, że beta-karoten nie jest dodawany ani jako składnik, ani jako substancja dodatkowa do "[...]". Badania próbki z partii [...].08.2014 przeprowadzone zostały w L. Wyniki badań udokumentowano w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] października 2013 r. oraz opinii do ww. sprawozdania sporządzonej w dniu [...] października 2013 r. przez dr inż. S. P. - [...]- dalej: "opinia I. do sprawozdania nr [...]" Z dokumentów tych wynikało, że zbadany produkt stanowił mieszankę złożoną z rafinowanego oleju rzepakowego i tłoczonego oleju lnianego w proporcji wagowej 85:15, zaś poziom beta-karotenu oznaczony w próbce był wyższy niż możliwa zawartość naturalnego beta-karotenu (stwierdzono 36,34 mg/kg beta-karotenu, a według opinii substancja ta mogła występować naturalnie maksymalnie na poziomie 22,5 mg/kg). W opinii stwierdzono, że zawartość beta-karotenu w próbce wskazywała na dodatek tej substancji w celu uzyskania barwy oleju. [...] WIIH przekazał ww. sprawozdanie z badań nr [...] wraz z dotyczącą go opinią I. skarżącemu. Jednocześnie organ pouczył go o prawie do złożenia wniosku o zbadanie próbki kontrolnej. Kontrolowany przedsiębiorca skorzystał z tej możliwości. Wniosek poparł opinią wydaną z jego inicjatywy przez B. we [...] w dniu [...] października 2013 r., według której poziom naturalnego beta-karotenu w "[...] [...]" mógł wynosić 105,3 mg/kg (a nie do 22,5 mg/kg, jak stwierdzono w opiniach Instytutu B. do sprawozdań z badań nr [...] i nr [...]). [...] WIIH w toku trzeciej kontroli (nr akt kontroli [...] ) zgodnie z wnioskiem kontrolowanego przekazał do badań próbkę kontrolną "[...]" z partii oznaczonej terminem przydatności do spożycia [...].08.2014. Badanie przeprowadzone w laboratorium J. S.A. w G. (nr akredytacji [...]) wykazało zawartość beta-karotenu w ilości 41,0 mg/kg. Wynik udokumentowano w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Skarżący przesłał do organu sprawozdanie z badań L. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. i opinię tego Instytutu z dnia [...] listopada 2013 r., które to dokumenty dotyczyły "[...]" z partii oznaczonej terminem przydatności do spożycia [...].11.2014 (tj. innej partii niż dwie partie poddane badaniom przez [...] WIIH). Według przedłożonej opinii, zawartość beta- karotenu w próbce wynosiła 24,4 mg/kg i pochodziła wyłącznie z olejów zadeklarowanych przez producenta w składzie jako 84,9% oleju rzepakowego i 15% oleju lnianego. [...] WIIH odniósł się negatywnie do wyników dostarczonych przez skarżącego, uznając że oznaczona zawartość beta-karotenu dotyczyła produktu o nieznanym składzie kwasów tłuszczowych, ponieważ zakres badań nie obejmował innych parametrów. W toku postępowania administracyjnego skarżący przesłał specyfikację "[...]" wystawioną przez [...] [...] AB w 2014 r. - dwie karty, w języku polskim i angielskim. Według specyfikacji (w obu wersjach językowych), w skład produktu wchodzą: olej rzepakowy, olej lniany, emulgator (mono i diglicerydy kwasów tłuszczowych estryfikowane kwasem cytrynowym), naturalny aromat, przeciwutleniacze (palmitynian askorbylu, mieszanina tokoferoli), witamina E. W składzie nie wymieniono dodatku beta-karotenu. Nie wskazano też, jakich konkretnie partii produktu dotyczy specyfikacja. Pełnomocnik wyjaśnił, że do produkcji użyto olej rzepakowy rafinowany oraz olej lniany tłoczony, zaś emulgator został dodany w celu wiązania wody. Stwierdził, że olej przeznaczony jest do gotowania, smażenia lub przygotowywania sosów (w tym sosów uzyskiwanych z mięsa i warzyw, jak i dresingów czy dipów). Dodatkowo skarżący przesłał do organu opinię U. w [...] oraz sprawozdania z badań Instytutu B. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] i z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] wraz z dotyczącymi ich opiniami. W oparciu o powyższe dane organ I instancji wszczął postępowanie administracyjnego w sprawie wymierzenia kar pieniężnych na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej z tytułu wprowadzenia do obrotu "[...]" z partii [...].06.2014 i [...].07.2014 nieodpowiadających jakości handlowej oraz z partii [...].06.2014 i [...].08.2014 noszących znamiona zafałszowania. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. [...] WIIH wymierzył skarżącemu dwie kary pieniężne na podstawie przepisów: 1. art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej w wysokości 19 972,98 zł, z tytułu wprowadzenia do obrotu dwóch partii "[...]" o łącznej wartości 19 972,98 zł, z partii [...].06.2014 i [...].07.2014, nieodpowiadających jakości handlowej z uwagi na naruszenie przepisów § 6 ust. 1 pkt 1, § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, art. 7 rozporządzenia nr 1924/2006, 2. art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o jakości handlowej w wysokości 13 472,52 zł, z tytułu wprowadzenia do obrotu dwóch partii "[...]" o łącznej wartości 13 472,52 zł, z partii [...].06.2014 i [...].08.2014, zafałszowanych z uwagi na dodatek beta-karotenu, niezgodny z załącznikiem II część E rozporządzenia nr 1333/2008. Ponadto partia [...].06.2014 nie spełniała wymagań jakości handlowej w sposób opisany w punkcie I decyzji. Skarżący złożył do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem dopuszczenia w sprawie dowodu z opinii biegłego. Wydanej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania: a) art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 84 Kpa poprzez brak wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie w szczególności przeprowadzenia badania oleju w placówce nieakredytowanej, niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu przetwórstwa tłuszczów, nieustalenie korzyści majątkowej jaką miałby osiągnąć skarżący ze sprzedaży badanych w toku kontroli partii towaru, b) art. 6 i 8 Kpa poprzez zastraszanie strony, podawanie nieprawdziwych informacji, bezpodstawne upublicznienie sprawy naruszające dobre imię strony, c) art. 11 Kpa poprzez brak rzetelnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, d) art. 12 Kpa poprzez przewlekle prowadzenie sprawy, e) art. 107 § 1 Kpa poprzez wskazanie niepełnej podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia tj. m.in. pominięcie podstawy wysokości wymierzenia kar, uznania oleju [...] za produkt zafałszowany, pełnej podstawy dlaczego produkty wskazane w punkcie I decyzji nie odpowiadają jakości handlowej, f) art. 104 Kpa poprzez wielokrotne orzekanie w tej samej sprawie; 2) przepisów prawa materialnego: a) art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez wymierzenie w punkcie I decyzji kary nieproporcjonalnej do wagi przewinienia, b) art. 3 pkt 10, art. 40a ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o jakości handlowej poprzez błędne przyjęcie, że doszło do zafałszowania dwóch partii oleju [...] szczegółowo opisanych w punkcie II decyzji, a następnie wymierzenie kary. W toku postępowania odwoławczego organ stosownie do art. 136 Kpa przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. W celu uzupełnienia akt sprawy nawiązano kontakt ze szwedzkim organem urzędowej kontroli żywności odpowiedzialnym za nadzór nad [...] [...] AB, producentem "[...]". Według udzielonej przez szwedzki organ urzędowej kontroli żywności informacji wynikało, że w składzie partii produktu stanowiących przedmiot postępowania administracyjnego znajdował się barwnik beta-karoten. Rozpoznając odwołanie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy prawa, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002, s. 1 z późn. zm.) - zwanego dalej "rozporządzeniem nr 178/2002", ustawy o jakości handlowej oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący wprowadził do obrotu cztery partie produktu o nazwie "[...] [...]", które zostały zakwestionowane przez [...] WIIH z uwagi na niezgodność z przepisami o jakości handlowej, tj. niewłaściwe oznakowanie (partie [...].06.2014, [...].07.2014, [...].06.2014) i niedozwolony dodatek beta-karotenu (partie [...].06.2014, [...].08.2014). Organ pierwszej instancji uznał, że w przypadku partii [...].06.2014, [...].08.2014 obecność beta-karotenu świadczyła nie tylko o niewłaściwej jakości handlowej, ale i o zafałszowaniu produktu. Zdaniem Prezesa UOKiK, [...] WIIH zasadnie zakwestionował ww. produkty, a nieprawidłowości wymienione w zaskarżonej decyzji mogły stanowić podstawę do wymierzenia kary na podstawie przepisów art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej w przypadku partii [...].06.2014, [...].07.2014 oraz art. 40a ust. 1 pkt 4 tejże ustawy w przypadku partii [...].06.2014, [...].08.2014. Organ odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku akredytacji laboratoriów, w których zostały przeprowadzone badania partii [...].06.2014 i [...].08.2014 wyjaśnił, że przepisy na poziomie zarówno wspólnotowym, jak i krajowym wymagają, aby badania laboratoryjne w ramach urzędowej kontroli żywności wykonywane były przez laboratoria akredytowane, nie wskazują natomiast, że badania należy przeprowadzić wyłącznie metodami akredytowanymi. W Polsce jednostką akredytacyjną uprawnioną do akredytacji jednostek certyfikacyjnych kontrolnych, laboratoriów badawczych i wzorcujących, prowadzących oceny zgodności i weryfikacji na podstawie ustawy o systemie oceny zgodności jest Polskie Centrum Akredytacji, zwane dalej "PCA". W toku postępowania wyjaśniającego wszystkie próbki do badań przekazywane były przez organ każdorazowo do laboratoriów akredytowanych przez PCA: tj. L. - nr akredytacji PCA [...] i laboratorium J. S.A. w G. - nr akredytacji [...]. Zatem w ocenie organu odwoławczego, twierdzenie skarżącego, iż badania zostały wykonane przez laboratorium nieakredytowane przeczy rzeczywistości. Organ wyjaśnił również, że przeciwnie do twierdzeń strony - stosowanie metody nieakredytowanej nie narusza przepisów prawa, a zgodnie z treścią art. 11 i 12 rozporządzenia 882/2004 wyniki badania uzyskane taką metodą w laboratorium posiadającym akredytację są miarodajne i mogą stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odnosząc się do zarzutu skarżącego, w którego ocenie niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu przetwórstwa tłuszczów na okoliczność zawartości barwników karotenoidowych w oleju lnianym tłoczonym na zimno oraz rafinowanym oleju rzepakowym, a ponadto oznaczenia minimalnego i maksymalnego poziomu naturalnego beta-karotenu w produkcie [...] uznał, że [...] WIIH w sposób jasny i wyczerpujący wyjaśnił skarżącemu powód, dla którego oparł się na wynikach badań oraz opiniach I. i uznał je za dowody wystarczające dla załatwienia sprawy. Ponadto I. nie wydał w niniejszej sprawie sprzecznych opinii. W dwóch opiniach do sprawozdań z badań nr [...] i nr [...] stanowiących dowody w sprawie konsekwentnie stwierdzono, że w produkcie stanowiącym mieszaninę oleju rzepakowego rafinowanego i oleju lnianego w proporcji 85:15, można się spodziewać w oparciu o dorobek naukowy maksymalnie 22,5 mg/kg beta-karotenu naturalnego pochodzenia. Natomiast opinie tego Instytutu z dnia [...] listopada 2013 r. i [...] stycznia 2014 r. dostarczone przez stronę dotyczyły oleju, o którego składzie wiadomo tylko tyle, że składał się w 84,9% z oleju rzepakowego i 15% z lnianego. Nie zostało sprecyzowane, czy olej rzepakowy był rafinatem i jakie parametry posiadał. Organ podkreślił, że w badaniach dostarczonych przez skarżącego oznaczono natomiast jedynie zawartość beta-karotenu, nie oznaczono pozostałych charakterystycznych parametrów pozwalających na jednoznaczne określenie składników mieszanki. Tym samym, zarzucana przez skarżącego sprzeczność w opiniach Instytutu B. była tylko pozorna i argument niewiarygodności opinii nie zasługiwał na uwzględnienie przez organ administracji. Skarżący zarzucił następnie, że organ nie uwzględnił dostarczonych przez nią dowodów w postaci dwóch opinii, tj. M. A., firma B. w [...] (dalej: "opinia B. ") oraz opinii U. w [...]. Odnosząc się do powyższego, organ drugiej instancji wyjaśnił, że opinia B. nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż błędnie zakładała, iż olej rzepakowy w produkcie stanowi mieszankę oleju rafinowanego i tłoczonego na zimno w równej proporcji, co wpływało na błędne - zawyżone - wyliczenie możliwej naturalnej zawartości beta-karotenu w końcowym produkcie. Organ I instancji ustalił, że olej z zakwestionowanych partii [...].06.2014 i [...].08.2014 posiadał parametry typowe dla oleju rafinowanego a nie mieszanki składającej się z oleju rafinowanego i oleju tłoczonego na zimno. Ponadto organ II instancji zauważył, że opinia U. w [...] nie koresponduje z badanym produktem w sposób tak dokładny, jak opinie I. do sprawozdań z badań nr [...] i nr [...]. Obie opinie Instytutu bazują na wynikach badań partii [...].06.2014 i [...].08.2014, wskazujących, że "[...] [...]" wyprodukowany został z oleju rzepakowego rafinowanego w sposób klasyczny. Opinia U. we [...] w punktach 1 i 4 stwierdza, że olej rzepakowo-lniany pochodzący z oleju rafinowanego w sposób klasyczny mógłby zawierać maksymalnie 32,12 mg/kg beta-karotenu przy proporcji olejów 85:15. Końcowy wniosek w punkcie 5 opinii mówi już o spodziewanej zawartości naturalnego beta-karotenu w tym produkcie na poziomie dochodzącym do 50 mg/kg przy niepopartym w żaden sposób założeniu, iż olej rzepakowy w produkcie rafinowano przy użyciu nowoczesnych technik produkcji. Odnosząc się do kwestii ustalenia korzyści majątkowej na potrzeby wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, Prezes UOKiK wyjaśnił, że kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego powinny być m.in. skuteczne i odstraszające. Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Uwzględnienie w procesie wymierzania kary kosztów, które przedsiębiorca poniósł znacząco skomplikowałoby i wydłużyło całą procedurę, zmniejszając w konsekwencji skuteczność nakładanych kar. Poza tym, aby kara była odstraszająca jej wysokość musi być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Uwzględnienie kosztów poniesionych przez przedsiębiorcę spowodowałoby tylko utratę przez niego zysku. W takiej sytuacji trudno byłoby przypisać karze walor odstraszającej. Kara nałożona na podmiot musi spełniać funkcję prewencyjną, tj. być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Nałożona sankcja powinna spełniać także funkcję represyjną, czyli stanowić poważną dolegliwość, jednakże nie eliminować przedsiębiorcy z obrotu gospodarczego. Dlatego też Prezes UOKiK uznał, że organ I instancji słusznie przyjął, że w niniejszej sprawie korzyścią majątkową była wartość zakwestionowanych w toku pierwszej kontroli dwóch partii [...].06.2014 i [...].07.2014 "[...]", tj. kwota 19 972,98 zł, a nie zysk lub potencjalny zysk z ich sprzedaży. Prezes UOKiK odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 6 i 8 Kpa poprzez zastraszanie strony, podawanie nieprawdziwych informacji, bezpodstawne upublicznienie sprawy naruszające dobre imię strony, uznał, że wszystkie czynności podejmowane przez ten organ były przeprowadzone w oparciu i w zgodzie z przepisami ustawy o Inspekcji Handlowej. Przepisy te uprawniają między innymi inspektorów do badania akt, dokumentów, ewidencji i informacji w zakresie objętym kontrolą oraz żądania od kontrolowanego lub jego przedstawiciela sporządzenia niezbędnych kopii oraz urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym; żądania od kontrolowanego oraz jego przedstawiciela udzielenia w wyznaczonym terminie pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli. Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, o czym został pouczony w doręczonym mu upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli. Tym samym, Prezes UOKiK uznał, że zarzut żądania informacji od kontrolowanego bądź jego przedstawiciela nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej ma prawo do wydania decyzji podlegającej natychmiastowemu wykonaniu w oparciu o art. 18 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, w której może między innymi zarządzić w drodze decyzji niezwłoczne usunięcie nieprawidłowości z zakresu oznakowania, co w sprawie niniejszej miało miejsce. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu skarżącego, w którego ocenie został on wprowadzony w błąd przez organ, co do przysługujących mu praw w zakresie możliwości zbadania próbki kontrolnej, wyjaśnił, że w przypadku obu próbek kontrolnych - z partii [...].06.2014 i [...].08.2014 - strona została prawidłowo pouczona o możliwości złożenia wniosku o ich zbadanie. Skarżący w przypadku próbki kontrolnej [...].06.2014 poinformował organ, iż nie składa wniosku o zbadanie próbki kontrolnej, zaś w przypadku drugiej próbki kontrolnej z partii [...].08.2014 złożył stosowny wniosek, żądając jednocześnie, by badanie przeprowadzono w innym laboratorium. Wniosek został uwzględniony w całości, pomimo że ustawa o Inspekcji Handlowej nie obligowała organu do zmiany laboratorium. W świetle tych okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten jest bezpodstawny. Prezes UOKiK odnosząc się z kolei do kwestii udostępnienia dziennikarzowi informacji o wynikach kontroli przeprowadzonej u skarżącego, uznał za wystarczające wyjaśnienia [...] WIIH udzielone w pismach z dnia [...] października i [...] grudnia 2013 r. znajdujących się w aktach sprawy o sygnaturze [...] , iż organ udzielił dziennikarzowi [...] informacji publicznej na temat oznakowania i wyników badań "[...]" uzyskane w wyniku kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Przekazana dziennikarzowi informacja o zawartości barwnika w "[...] [...]" była prawdziwa i oparta na badaniach akredytowanego laboratorium oraz wiarygodnej opinii naukowej. Organ odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 11 kpa, stwierdził, że w zaskarżonej decyzji [...] WIIH wyjaśnił powody, dla których podjął przedstawione w niej rozstrzygnięcie. Przesłanki wskazujące na niewłaściwą jakość i zafałszowanie produktów wprowadzonych do obrotu przez stronę zostały zawarte zarówno w sentencji decyzji, jak i w uzasadnieniu. W ocenie Prezesa UOKiK również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisu art. 12 Kpa poprzez przewlekłe prowadzenie sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, że [...] WIIH wszczął postępowanie administracyjne w dniu [...] kwietnia 2014 r., a zakończył je wydając decyzję w dniu [...] lipca 2014 r., tj. po 3 miesiącach. W toku postępowania organ dwukrotnie informował skarżącego o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania oraz o przyczynie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa Przedłużenie postępowania w obu przypadkach następowało z powodu oczekiwania na dostarczenie przez skarżącego informacji niezbędnych do zakończenia postępowania. W związku z powyższym zarzut przewlekłości postępowania w niniejszej sprawie był bezpodstawny, a postępowanie organu w tym zakresie - prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 kpa poprzez wskazanie niepełnej podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, tj. m.in. pominięcie podstawy wysokości wymierzenia kar z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanego produktu, pełnej podstawy dlaczego produkty wskazane w punkcie I decyzji nie odpowiadają jakości handlowej - organ odwoławczy stwierdził, że ww. zarzuty są bezzasadne. Zaskarżona decyzja zawiera właściwe i pełne podstawy prawne oraz szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji przywołał stosowne przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, w tym przepisy sankcyjne art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej, definicję jakości handlowej według art. 3 pkt 5 ww. ustawy i definicję artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego (art. 3 pkt 10 tejże ustawy), a także właściwe przepisy rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych i rozporządzenia w sprawie dodatków do żywności. Prezes UOKiK odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 104 kpa poprzez wielokrotne orzekanie w tej samej sprawie, uznał, a bezpodstawny. Wyjaśnił, że pierwsze rozstrzygniecie w sprawie zostało wydane przez [...] WIIH decyzji w oparciu o przepis art. 18 ustawy o Inspekcji Handlowej zarządzającej niezwłoczne usunięcie nieprawidłowości dotyczące oznakowania "[...]" stwierdzone w toku kontroli u skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r. Drugim rozstrzygnięciem jest decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. oparta o przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu tych samych nieprawidłowo oznakowanych artykułów spożywczych. W ocenie organu, obydwie decyzje mimo, że dotyczą tożsamych produktów - nie są tożsame co do przedmiotu sprawy. W pierwszym przypadku decyzja miała charakter porządkowy, bowiem określała obowiązek skarżącego co do doprowadzenia produktów do stanu zgodności z przepisami prawa o jakości handlowej, natomiast druga decyzja miała charakter sankcyjny, gdyż dotyczyła wymierzenia stronie kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów o jakości handlowej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego zawartych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, Prezes UOKiK uznał, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił wszystkie przesłanki do wymierzenia kary, o których mowa w art. 40a ust. 5 ww. ustawy - oddzielnie dla każdej z dwóch kar pieniężnych. Prezes UOKiK uznał, że ocena organu I instancji w zakresie stopnia szkodliwości czynu i stopnia zawinienia była zasadna, w szczególności z uwagi na to, że oznakowanie partii [...].06.2014 i [...].07.2014 nie informowało konsumentów o ilościowej zawartości składników istotnych dla scharakteryzowania środka spożywczego, tj. olejów różnych gatunków, co było sprzeczne z obowiązującym prawem. Kwota kary pieniężnej wymierzonej w Pkt I decyzji organu I instancji stanowiła jedną piątą kwoty, jaką organ był uprawniony wymierzyć stosując się do wymagań ww. przepisu. Kara ta stanowiła bowiem jednokrotność korzyści majątkowej uzyskanej lub możliwej do uzyskania z tytułu sprzedaży partii [...].06.2014. i [...].07.2014. Prezes UOKiK odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów art. 3 pkt 10, art. 40a ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o jakości handlowej, uznał, że doszło do zafałszowania dwóch partii produktu oznaczonych [...].06.2014 i [...].08.2014 z uwagi na dodatek beta- karotenu w celu zabarwienia ww. mieszanki olejów. W świetle zgromadzonych dokumentów odpowiedzialność za zafałszowanie ponosił skarżący, bowiem to on wprowadził do obrotu detalicznego "[...] [...]", to dla strony został wyprodukowany ten środek spożywczy i to ona była właścicielem marki [...] oraz odpowiadała za marketing produktów. Partia [...].06.2014 zawierała co prawda w oznakowaniu informację, iż produkt zawiera w składzie beta-karoten, jednakże, wbrew przepisom § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, bez wskazania funkcji jaką ten dodatek pełni w żywności, tj. - jak ustalono w niniejszym postępowaniu - funkcję barwnika. Tym samym przeciętny, nawet wystarczająco zorientowany konsument nie mógł dowiedzieć się, że na kolor "[...]..." wpływał dodany barwnik. Z kolei partia [...].08.2014 oceniona w późniejszym terminie, po poprawie oznakowania przez stronę, w ogóle nie zawierała w oznakowaniu informacji o dodatku beta- karotenu, mimo że dodatek ten faktycznie nadal był stosowany. Ustalenia te dowodzą, w ocenie organu odwoławczego, że skarżący działał w sposób świadomy i usunięcie beta-karotenu z wykazu składników na etykiecie oraz w dostarczonej przez stronę specyfikacji produktu nie było przypadkowe, a miało na celu ukrycie przed konsumentami i organem kontroli rzeczywistego składu "[...]". Podanie składu produktu niezgodnego z rzeczywistym spełniało przesłanki do uznania przedmiotowego środka za artykuł rolno-spożywczy zafałszowany według definicji określonej w art. 3 pkt 10 lit. a) i c) ustawy o jakości handlowej. Organ podkreślił, że przedmiotowe cztery partie "[...]" ([...].06.2014, [...].07.2014, [...].06.2014 oraz [...].08.2014) były zafałszowane także z innego powodu, mianowicie poprzez zastosowanie takiego oznakowania i prezentacji, które uniemożliwiały konsumentom dokonanie świadomego wyboru produktu. Znakowanie na etykietach czterech ww. partii nie informowało w żaden sposób, że olej rzepakowy w produkcie jest rafinatem, czyli w postaci powszechnie dostępnej w sklepach, która w istocie nie różniła się od innych, podobnych wyrobów tego rodzaju. Wskazywało to na zafałszowanie, gdyż konsument otrzymał inny produkt niż ten, na który wskazywało oznakowanie. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że produkt z partii [...].06.2014, [...].07.2014, [...].06.2014 opisany został na etykiecie jako "nadający się zarówno do smażenia i pieczenia w wysokich temperaturach (temp. dymienia 220°C), jak i do sosów sałatkowych lub innego rodzaju potraw zimnych", tymczasem - zgodnie z warunkami przewidzianymi w rozporządzeniu nr 1333/2008 dla stosowania dodatku E 472c mono- i diglicerydów kwasów tłuszczowych estryfikowanych kwasem cytrynowym - powinien być on przeznaczony tylko do gotowania lub smażenia lub przygotowania sosów. Produkt z partii [...].08.2014 zawierał taki sam opis, jedynie określenie "innego rodzaju potraw zimnych" zmieniono na "innego rodzaju potraw", co jednak, w opinii organu nie zmieniło w istocie znaczenia opisu dla konsumenta i nadal sugerowało uniwersalne przeznaczenie. Z uwagi na powyższe Prezes UOKiK uznał, że oznakowanie i prezentacja produktu nie umożliwiały konsumentom rozpoznania rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienia go od innych produktów, a tym samym naruszało wymagania przepisów o jakości handlowej zawartych w art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w związku z art. 6 ustawy o jakości handlowej i art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Wskazane nieprawidłowości naruszały w sposób istotny interes konsumentów z uwagi na uniemożliwienie im świadomego wyboru. Na istotne naruszenie interesów konsumentów wskazuje w szczególności sposób prezentacji produktu i pozycjonowanie go jako wyrób luksusowy, którego cena detaliczna wynosiła [...] zł za butelkę o pojemności 0,25 l i [...] zł za butelkę 0,75 l. Tym samym przedmiotowy produkt z wszystkich ww. partii spełniał definicję artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej. Skarżący mógł zatem ponieść karę z tytułu wprowadzenia do obrotu ww. środków spożywczych w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej. Prezes UOKiK analizując wnioski dowodowe złożone przez stronę w odwołaniu w zakresie załączenia do akt opinii U. w [...] oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu przetwórstwa tłuszczów, stwierdził, że ustawa o Inspekcji Handlowej jest ustawą szczególną w stosunku do Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozdział 6 ustawy o Inspekcji Handlowej reguluje pobieranie i badanie próbek w celu ustalenia, czy produkt spełnia wymagania jakościowe określone w przepisach odrębnych lub czy jego jakość odpowiada jakości deklarowanej przedsiębiorcę przeprowadza się na wniosek lub z urzędu. W szczególności, w art. 29 ust. 3 ustawa stanowi, że badanie próbki kontrolnej przeprowadza się na wniosek lub z urzędu. Innymi słowy, weryfikacja wyniku badań próbki podstawowej może nastąpić tylko poprzez przeprowadzenie badań z wykorzystaniem próbki kontrolnej. Inne dowody przedkładane przez stronę nie mogą stanowić podstawy do weryfikacji wyniku badań dokonanych w tym urzędowym trybie. W orzecznictwie sądowym za niedopuszczalne przyjmuje się korzystanie przez stronę z innych środków dowodowych, które bazują na badaniu towaru w oparciu o inne próbki niż próbka kontrolna pobrana przez organ. Próbka kontrolna co do zasady stanowi jedyny materiał źródłowy dla wykonania badania kontrolnego w celu zweryfikowania wyniku wcześniejszego badania organu. Odnosząc się natomiast do wniosku dowodowego z kopii paragonów fiskalnych z dnia [...].07.2013 r., [...].07.2013 r., [...].09.2013 r. organ podał, że jest to zbędne, bowiem dla ustalenia korzyści majątkowej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, podstawą jest ustalenie wartości partii [...].06.2014 i [...].07.2014. [...] WIIH dokonał tego już w toku kontroli w dniach [...]-[...] lipca 2013 r. Ponadto organ analizując wnioski dowodowe przedstawione w piśmie skarżącego z dnia [...] października 2014 r., uznał, że nie mają one znaczenia w sprawie. W ocenie organu odwoławczego wymierzenie kary pieniężnej, jak i ustalenie jej wysokości, zostały ustalone w sposób prawidłowy, a podniesione w odwołaniu zarzuty są bezpodstawne. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] listopada 2014 r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów, które miało wpływ na treść wydanej decyzji tj. 1. naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] w zakresie punktu I co prowadzi do wymierzenia wnioskodawcy kary; - nieuwzględniającej zarówno stopnia społecznej szkodliwości czynu, stopnia zawinienia oraz zakresu naruszenia i dotychczasowej działalności wnioskodawcy, - wymierzeniem kary nieuwzględniającej wytycznych dotyczących wartości majątkowej uzyskanej w zamian za wprowadzenie produktu do obrotu. Powyższe naruszenia skutkowały wymierzeniem kary nieproporcjonalnie wysokiej w stosunku do przewinienia oraz niezgodnej z ustawą. b) art. 40a ust. 1 pkt 4 oraz ust. 5 w zw. z art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] w zakresie punktu II co prowadzi do błędnego przyjęcia, że doszło do zafałszowania dwóch partii produktów I na tej podstawie do wymierzenia wnioskodawcy kary nie uwzględniającej zarówno stopnia społecznej szkodliwości czynu, stopnia zawinienia oraz zakresu naruszenia I dotychczasowej działalność wnioskodawcy. Powyższe skutkowało wymierzeniem kary nieproporcjonalnie wysokiej w stosunku do przewinienia. 2. obrazę przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 75, 77, 78 § 1, 80, 84 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na zaniechaniu, wbrew ustawowemu obowiązkowi, zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i wyciągnięcia na jego podstawie logicznych wniosków. Powyższe naruszenia odzwierciedlają się w: a) całkowitym pominięciu przez organ wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z niezależnej opinii biegłego z zakresu przetwórstwa tłuszczów, pomimo, że dowód ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia (art. 78 § 1 k.p.a.). Powyższa okoliczność związana z koniecznością przeprowadzenia badań została przez organ dostrzeżona, jednak nie w zakresie koniecznym dla uznania przeprowadzonych badań za niezależne i zgodne z akredytowanymi metodami badań; b) całkowitym pomięciu okoliczności, że przeprowadzone przez organy badania próbek produktu o nazwie "[...] [...]" zostały przeprowadzone metodą bez stosownej akredytacji, co doprowadziło do uznania, że produkt o nazwie "[...]" jest nieodpowiedniej jakości; c) swobodnym uznaniu przez organ wysokości osiągniętej przez skarżącego korzyści majątkowej ze sprzedaży poddanych badaniu w trakcie kontroli partii towaru; - wprowadzaniu przez organ w błąd co do walorów produktu o nazwie "[...] [...]", jego składu oraz publicznym rozpowszechnianiu przez organ tych informacji oraz informacji na temat firmy skarżącego jako podmiotu sprzedającego produkt nieodpowiedniej jakości, naruszając tym samym dobre mię skarżącego; - dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i dokonaniu tej oceny w sposób noszący znamiona dowolności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W toku postepowania sądowoadministracyjnego skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. uzupełnił skargę. Uznał, ze organ dokonał błędnej oceny stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, że skarżący sprzedawał olej, podczas gdy a analizy etykiety opakowania wynika, ze do sprzedaży wprowadzono mieszaninę tłuszczy roślinnych. W odpowiedzi na powyższe pismo organ podtrzymał swoje ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej jako p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Nie ulega wątpliwości, że "[...] [...]" z partii [...].07.2014 i [...].06.2014 objętych karą pieniężną wskazaną w punkcie I zaskarżonej decyzji nie odpowiadał jakości handlowej wynikającej z przepisów o jakości handlowej, określonych w: § 6 ust. 1 pkt 1, § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 7 rozporządzenia nr 1924/2006, ponieważ oznakowanie ww. obu partii mogło wprowadzać konsumentów w błąd co do właściwości i rodzaju produktu, w wykazie składników brakowało informacji o ilościowej zawartości oleju rzepakowego i lnianego oraz informacji na temat funkcji zastosowanych substancji dodatkowych, a ponadto zawartość witaminy E była nieprawidłowo przeliczona. Należy nadmienić, że w obecnym stanie prawnym wyżej wymienione rozporządzenie w sprawie znakowania środków spożywczych oraz ww. przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia zostały uchylone, lecz w istocie takie same wymagania obowiązują obecnie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. a i c, art. 9 ust. 1 lit. d, art. 18, zał. VII cz. C rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.[...].2011 r., s. 18 z późn. zm.); rozporządzenie nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r., które wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich, obowiązuje od dnia 13 grudnia 2014 r. Decyzja organu I instancji i zaskarżona decyzja organu II instancji podjęte zostały na podstawie przepisów dotychczas obowiązujących.  Z kolei "[...] [...]" z partii [...].06.2014 i [...].08.2014 objętych karą pieniężną wskazaną w punkcie II zaskarżonej decyzji był artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym, bowiem, co zostało udowodnione, zawierał niedozwolony i niedeklarowany w oznakowaniu dodatek barwnika - beta-karotenu, co naruszało nie tylko przepis z załącznika II część E rozporządzenia nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności, ale również powodowało zafałszowanie wyglądu "oleju", nadając mu wygląd sugerujący konsumentom wysoką zawartość oleju lnianego. W rzeczywistości, udział oleju lnianego w produkcie wynosił 15% a pozostałe składniki produktu stanowiły rafinat oleju rzepakowego i substancje dodatkowe. Ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. art. 40a ust. 1, pkt 3, art. 40a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 3 pkt 10 oraz art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych Sąd stwierdza, że nie zasługują na uwzględnienie z przyczyn następujących: Organ wymierzający karę pieniężną w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 lub pkt 4 ustawy II jakości handlowej zobowiązany jest do uwzględnienia przesłanek wymienionych w art. 40a list. 5 tej ustawy: stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia oraz zakresu naruszenia i dotychczasowej działalności podmiotu na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkości jogo obrotów. Strona skarżąca podważa ocenę organów administracji w zakresie wszystkich przesłanek do wymierzenia obu kar pieniężnych, z wyjątkiem przesłanki wielkości obrotów. Zdaniem strony skarżącej, przesłankę zakresu naruszenia należało odnieść do wielkości importu olejów do Polski, bowiem w relacji do ilości ogółem importu olejów roślinnych niemodyfikowanych ([...] ton) ilość produktu wprowadzonego do obrotu przez skarżącego jest wręcz znikoma. W ocenie Sądu stanowisko skarżącej nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o jakości handlowej mimo, że nie precyzują one zasad stosowania tego kryterium. Dla ustalenia zakresu naruszenia znaczenie ma przede wszystkim zakres i waga naruszonych przepisów, oceniane z punktu widzenia ich znaczenia dla jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w kontekście celu prawa żywnościowego, jakim jest ochrona praw i interesów konsumentów. Nakładana kara pieniężna wiąże się wyłącznie z działalnością kontrolowanego podmiotu. Jej wysokość nie może być wiązana z działalnością innych podmiotów, także wprowadzających do obrotu produkty danego rodzaju, np. w zakresie importowanych olejów roślinnych. Organ nakładający karę pieniężną, nie ma wiedzy, czy inni przedsiębiorcy wprowadzają do obrotu wskazane oleje roślinne odpowiedniej, czy nieodpowiedniej jakości handlowej. Może ją uzyskać wyłącznie na podstawie uprzednio przeprowadzonej urzędowej kontroli przez uprawnione organy kontroli (organy Inspekcji Handlowej), w trybie określonym przepisami. Statystyczna informacja o wielkości importu danego produktu przez nieokreślonych przedsiębiorców nie ma żadnego związku ze sprawą rozpatrywaną przez organ w trybie postępowania administracyjnego. Tym samym nie może mieć wpływu na wysokość nakładanej kary pieniężnej. Sąd nie podzielił także stanowiska skarżącego, że ilość wprowadzanego przez niego do obrotu produktu była ilością "wręcz znikomą". Żaden konsument nie powinien być wprowadzany w błąd dokonując zakupu środka spożywczego. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący wprowadzał do obrotu nie sztuki a setki sztuk produktów niewłaściwej jakości handlowej i produktów zafałszowanych. Skarżący podnosi, że w odniesieniu do przesłanki jego dotychczasowej działalności na rynku artykułów rolno-spożywczych organy powinny uwzględnić na jego korzyść nieskazitelną opinię o nim oraz współpracę z organem kontroli. Sąd podzielił stanowisko organu, że bardziej miarodajne niż "opinia" o podmiocie jest ustalenie, czy podmiot kontrolowany w przeszłości pod kątem zgodności z przepisami o jakości handlowej, poniósł już karę za naruszenie tych przepisów. Przedsiębiorca A. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" A. P. w [...] nie był dotychczas kontrolowany przez [...] WIIH, co zostało prawidłowo odnotowane w decyzji pierwszej i drugiej instancji. Z kolei wymowa szybkiego usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych przez organ kontroli ulega osłabieniu w zestawieniu z faktem, iż strona nie zapobiegła tym nieprawidłowościom i nie wykryła ich we własnym zakresie. Wystąpienie tak istotnych niezgodności z prawem jak wprowadzające w błąd oznakowanie, brak istotnych elementów oznakowania wymaganych prawem, czy wreszcie zafałszowania składu "[...]", z pewnością nie świadczy pozytywnie o dotychczasowej działalności strony skarżącej na rynku artykułów rolno-spożywczych. Ponadto, w drugiej według kolejności kontroli (w dniach [...] IX 2013 r. - [...] X 2013 r.) stwierdzono nadal wprowadzanie do obrotu produktów z nieprawidłowym oznakowaniem, chociaż skarżący znał już zastrzeżenia w tym zakresie organu kontroli. Podważając zasadność oceny stopnia szkodliwości czynu objętego karą pieniężną w punkcie I decyzji [...] WIIH na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, skarżący wywodzi, że zakwestionowane w oznakowaniu "[...]" komunikaty na temat braku w produkcie glutenu, cholesterolu, alergenów stanowiły zwykły zabieg marketingowy, który nie wprowadzał konsumentów w błąd, skoro powszechnie wiadomym jest, że w oleju nie ma tych substancji. Skarżący pomija jednak okoliczność, że wprowadzone przez niego produkty nie odpowiadały jakości handlowej z uwagi na istotniejsze naruszenia przepisów, tj. ich oznakowanie wprowadzało w błąd co do rodzaju produktu, wbrew zakazowi ustalonemu w art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Konsument mógł bowiem odnieść wrażenie, że jest to produkt z dużą zawartością cenionego oleju lnianego, bez dodatkowych substancji takich jak emulgator, barwnik, przeciwutleniacze (na etykiecie brak było wymaganej prawem informacji, że produkt zawiera tylko 15% oleju lnianego i nie podano funkcji technologicznych przy dodatkach do żywności - należy podkreślić, że informacje te były wymagane przepisami prawa, tj. § 9 ust. 1 pkt 1 i § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w, sprawie znakowania środków spożywczych). Wymienione nieprawidłowości wystąpiły również w oznakowaniu jednej z dwóch partii zafałszowanych, objętych postępowaniem na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej (punkt II decyzji [...] WIIII). Nie ma też znaczenia argument skarżącego, że beta-karoten obecny w we wszystkich zakwestionowanych produktach nie jest substancją szkodliwą. Na gruncie prawa żywnościowego barwienie olejów jest zakazane na mocy załącznika II część E rozporządzenia nr 1333/2008. Tymczasem w trzech partiach "[...]" z czterech objętych omawianym postępowaniem administracyjnym, beta-karoten wymieniony był w oznakowaniu jako składnik produktu bez wskazania jego funkcji barwiącej, w czwartej partii zaś barwnik ten został usunięty z wykazu składników, ale nie z rzeczywistego składu produktu. Dodatek beta- karotenu został udowodniony w dwóch partiach przy pomocy badań laboratoryjnych, tj. obecność beta-karotenu nie wynikała wyłącznie z naturalnej jego zawartości w surowcach roślinnych, lecz olej został specjalnie zabarwiony na "złocisty" dla uatrakcyjnienia wyglądu i wprowadzenia konsumentów w błąd. Skarżący uważa, że stopień zawinienia w sprawie został oceniony zbyt surowo, ponieważ nie sposób przypisać mu winy umyślnej w zakresie czynów objętych punktami I i II zaskarżonej decyzji, tj. wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiadających jakości handlowej i zafałszowanych. Sąd wskazuje jednak, że ani on, ani organ pierwszej instancji, nie zarzucił skarżącej umyślnego spowodowania nieprawidłowości. W zaskarżonej decyzji zostało natomiast wykazane, iż przedsiębiorca A. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" A. P. w [...] ponosi winę za wystąpienie nieprawidłowości w wysokim stopniu, z uwagi na charakter prowadzonej przez niego działalności, polegającej na wprowadzaniu do obrotu produktów, na których skład i oznakowanie miał całkowity wpływ. Winą przedsiębiorcy było także to, że nie podjął działań zapobiegających nieprawidłowościom - co zostało podkreślone w odniesieniu do czynu objętego punktem II decyzji. Następnie, skarżący podtrzymuje stanowisko prezentowane w trakcie postępowania administracyjnego, że na potrzeby wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wartość korzyści majątkowej należało w niniejszej sprawie ustalić w oparciu o dowody sprzedaży (paragony fiskalne) artykułów nieodpowiadających jakości handlowej. Korzyść miała wynieść zdaniem skarżącej 14 266,70 zł, a nie 19 927 zł. Sąd zauważa, że w zaskarżonej decyzji organ bardzo obszernie wyjaśnił stronie sposób ustalania korzyści majątkowej i motywy za przyjęciem takiego postępowania. Wskazał między innymi, że ustawodawca miał na uwadze wartość rynkową środka spożywczego, a nie kategorię księgową (finansową), jaką jest zysk (gdyby przedsiębiorca poniósł na sprzedaży artykułu o niewłaściwej jakości handlowej stratę, organ nie mógłby w ogóle nałożyć kary pieniężnej, czego ustawodawca z pewnością nie zakładał), I czy dochód będący kategorią podatkową. Podkreślił także konieczność dążenia organu do zapewnienia skuteczności nakładanej kary (por. str. 17 zaskarżonej decyzji). W niniejszej sprawie korzyścią majątkową była wartość zakwestionowanych w toku pierwszej kontroli dwóch partii [...].06.2014 i [...].07.2014 "[...]", tj. kwota 19 972,98 zł, a nie zysk lub potencjalny zysk z ich sprzedaży. Skarżący nie przyjmuje jednak do wiadomości jednolicie stosowanej interpretacji korzyści majątkowej, wypracowanej przez organy Inspekcji Handlowej w czasie obowiązywania ustawy o jakości handlowej, potwierdzonej licznymi wyrokami sądów administracyjnych (np. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r. o sygn. II GSK 247/12). Podsumowując powyższe rozważania Sąd stwierdza, że organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego zaś wysokość nałożonych przez nie kar mając na uwadze treść art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie jest wygórowana. Przechodząc do oceny podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 75, 77, 78 § 1, art. 80 i art. 84 kpa w związku z art. 140 k.p.a. należy podnieść, co następuje: Skarżący sformułował zarzut pominięcia przez organ jego wniosku o przeprowadzenie dowodu z niezależnej opinii biegłego z zakresu przetwórstwa tłuszczów (tj. wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu przetwórstwa tłuszczów na okoliczność zawartości barwników karotenoidowych w oleju lnianym tłoczonym na zimno oraz rafinowanym oleju rzepakowym, a ponadto oznaczenia minimalnego i maksymalnego poziomu naturalnego beta-karotenu w produkcie złożonym z rafinowanego oleju rzepakowego i tłoczonego oleju lnianego w proporcji wagowej 85:15, wskazanie czy zawartość naturalnego beta-karotenu może być zmienna, a w razie twierdzącej odpowiedzi na powyższe pytanie wyjaśnienie od czego zależy ta zmienność) - w ocenie Sądu całkowicie niesłusznie. Należy podkreślić, że do wniosków skarżącego odniosły się organy obu instancji bardzo szczegółowo. W zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK wyjaśnił dlaczego wnioski te nie zasługiwały na uwzględnienie. Organy przeanalizowały także wszystkie dowody dostarczone przez skarżącą w szczególności opinię B. i opinię U. w [...] oraz oświadczenia szwedzkiego producenta dostarczone przez skarżącą. Prezes UOKiK dokładnie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji dlaczego większą moc dowodową posiadają dowody zebrane przez organ w postaci dwóch opinii L. (państwowego instytutu naukowego, wyspecjalizowanego w dziedzinie badań tłuszczów) oraz informacji pozyskanej od szwedzkiego organu urzędowej kontroli żywności, nadzorującej bezpośrednio producenta "[...]". Streszczając stanowisko Prezesa UOKiK najważniejszą przesłanką była okoliczność, że ww. dwie opinie L. odnosiły się konkretnie do próbek przebadanych w niniejszym postępowaniu - w przeciwieństwie do opinii przedłożonych przez skarżącą a ponadto informacja od szwedzkiego organu urzędowej kontroli żywności jednoznacznie świadczyła o dodatku beta-karotenu (a nie jego wyłącznie naturalnej obecności) do zakwestionowanych partii przedmiotowego produktu. Zdaniem Prezesa UOKiK, decyzję można było podjąć w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przeprowadzanie dowodu z kolejnej opinii biegłego z zakresu przetwórstwa tłuszczów nie znajdowało uzasadnienia i nie było niezbędne do wyjaśnienia sprawy Ponadto, Prezes UOKiK w swojej decyzji obszernie odniósł się do każdego zarzutu wymienionego w odwołaniu, w tym do zarzutu rozbieżności w wynikach badań poszczególnych próbek "[...]" oraz w opiniach ekspertów, a także do zarzutu przeprowadzenia badań metodą nieakredytowaną. Dołożył również starań, by postępowanie prowadzone było zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania i zasadą przekonywania, a jednocześnie by postępowanie zostało przeprowadzone w sposób sprawny i bez zbędnej zwłoki, mając na uwadze dobro konsumentów. Wydając zaskarżoną decyzję organy działały w granicach prawa, albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że przedmiotowy "[...] [...]" jest zafałszowany a pod względem oznakowania nie odpowiadał on wymaganiom jakości handlowej. Odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów postępowania polegającej na błędnym ustaleniu korzyści majątkowej w punkcie II zaskarżonej decyzji, Sąd podzielił stanowisko organu, że korzyścią majątkową dla skarżącej była wartość "[...]" o nieodpowiedniej jakości handlowej, który został wprowadzony przez skarżącą do obrotu, gdzie pojęcie "wprowadzenia do obrotu" należało rozumieć zgodnie z ustawą o jakości handlowej. W art. 3 pkt 4 tej ustawy "obrót" został zdefiniowany jako czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia 178/2002, gdzie czynnością jest "wprowadzenie na rynek" i oznacza posiadanie żywności w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. W rozumieniu tego przepisu samo posiadanie do sprzedaży ww. "[...]", a nie dokonanie sprzedaży, stanowi wprowadzenie do obrotu. Tym samym korzyść majątkową skarżącego stanowiła wartość przedmiotowego produktu nieodpowiadającego jakości handlowej ustaloną w toku kontroli. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy bowiem działały na podstawie prawa, dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego, do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sprawie zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, zaś zajęte stanowisko w sprawie obszernie uzasadniły, odnosząc się do każdego zarzutu strony, podnoszonego w toku postępowania. W piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. skarżący dodatkowo wskazał, że organy popełniły błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na błędnym stwierdzeniu, że strona sprzedawała olej, podczas gdy z etykiety wynikało, że do sprzedaży wprowadzono mieszaninę tłuszczy roślinnych co skutkowało według jego oceny niewłaściwym zastosowaniem prawa materialnego tj. "załącznika II części" rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. U. L. 354 z 31 grudnia 2008 r. s. 16 z późn. zm.) w odniesieniu do kary pieniężnej nałożonej w oparciu o przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Według oceny skarżącej wskazane przepisy nie zakazują dodawania beta-karotenu do ww. produktu. Zdaniem Sądu zaprezentowane przez skarżącego stanowisko oparte na zasadzie "co nie jest zakazane, jest dozwolone" jest nieuzasadnione w świetle przepisów prawa wspólnotowego. Załącznik II do rozporządzenia nr 1333/2008 wymienia dodatki do żywności według kategorii żywności, do których mogą być dodawane. Produkt będący przedmiotem niniejszej sprawy należy do kategorii żywności 02 do podkategorii 02.1. Kategoria 02 obejmuje wszystkie produkty bazujące na tłuszczu pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego lub ich mieszanki, jak i pochodzenia morskiego, w tym podkategorie 02.1 to jadalne tłuszcze i oleje będące żywnością złożoną głównie z trójglicerydów pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, w tym pochodzenia morskiego. W podkategorii żywności 02.1 zgodnie z wymaganiami części E załącznika II stosowanie karotenów zostało ograniczone tylko do tłuszczów. Nie wolno dodawać beta-karotenu do olejów. W tym stanie rzeczy za zasadne należy uznać stanowisko organu II instancji, że przedmiotowy olej nie mógł zawierać dodatku beta-karotenu. Z tych wszystkich względów Sąd uznając skargę za niezasadną orzekł o jej oddaleniu w całości na mocy art. 151 p.p.s.a.