I SA/Wr 1527/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska, Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant: starszy referent Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza L. z dnia [...] o nr [...], umarza postępowanie administracyjne w przedmiocie podatku od nieruchomości z 2009 r.; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących kwotę 1.594 (tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, Kolegium) w W. z dnia [...], nr [...], uchylająca w całości decyzję Burmistrza L. z dnia [...], nr [...], którą ustalono M. B. oraz A. B. (dalej: strony, skarżący, podatnicy) podatek od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 9.403 zł. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz L. – po uprzednim uchyleniu decyzji ze względów procesowych przez organ odwoławczy – decyzją z dnia [...], nr [...], ustalił stronom zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 30.604 zł. Jako podstawę opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął: 1) nieruchomość położoną przy ul. [...] (działka nr [...]), tj. budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (1.046 m2) oraz grunty związane z działalnością gospodarczą (1.281 m2); 2) nieruchomość położoną przy ul. [...] (działki nr [...] i [...]), tj. budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (532,36 m2); budynki mieszkalne lub ich części (98,29 m2); grunty związane z działalnością gospodarczą (1.842 m2); grunty pozostałe (3.779 m2). Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał art. 207 § 1 i art. 210 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 68 § 1 i § 2, art. 47 § 1, art. 124 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 198 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.); art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 5, art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.). oraz uchwałę Rady Miejskiej w L. nr [...] z dnia 25 września 2008 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta i Gminy L. na 2009 r. (Dz. Urz. Województwa D. Nr [...]., poz. [...]). Od powyższej decyzji podatnicy wnieśli odrębne odwołania, w których wskazywali na niezapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu oraz wydanie decyzji w warunkach przedawnienia z art. 68 § 1 O.p. Decyzją z dnia [...] SKO uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i ustaliło podatnikom w innej wysokości zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r., tj. w kwocie 9.403 zł. Na wstępie swojego rozstrzygnięcia Kolegium zauważyło, że w dniu 3 grudnia 2007 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły dwie informacje w sprawie podatku od nieruchomości, w których zgłoszono do opodatkowania nieruchomości położone: 1) przy ul. [...], tj. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.842 m2, grunty pozostałe o powierzchni 3.779 m2 oraz budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 553 m2; 2) przy ul. [...], tj. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.282 m2 i budynki lub ich części związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 701 m2. Organ odwoławczy podał, że w przypadku podatku od nieruchomości zobowiązanie podatkowe powstaje dla osób fizycznych – zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. – z dniem doręczenia stronie decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tego zobowiązania. Kolegium wskazało przy tym, że okres przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej został uregulowany w art. 68 O.p. Z przepisu tego wynika, że okres przedawnienia zasadniczo wynosi 3 lata (od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy), jednak ulega on przedłużeniu do lat 5, w wyniku uchybień w realizacji obowiązków dokumentacyjnych, tj. gdy podatnik nie złożył wymaganej przepisami prawa podatkowego deklaracji lub złożył terminowo deklarację jednak dane w niej wykazane są nierzetelne. SKO wskazało, że w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji uznał, iż należało zastosować wydłużony termin przedawnienia – 5 lat względem wszystkich nieruchomości. Zdaniem jednak Kolegium, termin ten mógł mieć zastosowanie jedynie co do niektórych nieruchomości zgłoszonych przez podatników. Organ zauważył, że nierzetelność złożonej przez podatników informacji dotyczyła jedynie powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą. Natomiast powierzchnie gruntów (jak również sposób ich zagospodarowania) zostały tak samo określone przez podatnika, jak i przez organ podatkowy. Kolegium wyjaśniło, że podstawą opodatkowania budynku położonego przy ul. [...] były pomiary dokonane przez biegłego. Z opracowania wynika, że łączna powierzchnia użytkowa pomieszczeń na wszystkich kondygnacjach wynosi 1.046,50 m2. Taką też powierzchnię przyjął organ pierwszej instancji jako podstawę opodatkowania. Organ zaznaczył, że we wcześniejszej decyzji z dnia [...] (uchylonej ze względów proceduralnych) Burmistrz przyjął też taką powierzchnię budynków, co zostało zakwestionowane przez podatnika. Organ odwoławczy zalecił wtedy organowi pierwszej instancji wyjaśnienie wątpliwości podatnika przy udziale sporządzającego opinię. Kwestia ta, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, nie została jednak przez Burmistrza w żaden sposób wyjaśniona. Zdaniem SKO należało więc przyjąć, że informacja złożona przez podatników była w tym zakresie rzetelna. W efekcie SKO uznało, że w przypadku nieruchomości położonej przy ul. [...] okres przedawnienia prawa do wydania decyzji nie uległ wydłużeniu do 5 lat. Niedopuszczalne więc było orzekanie przez organ pierwszej instancji co do ww. nieruchomości. Jeśli zaś chodzi o opodatkowanie nieruchomości położonej przy ul. [...] to Kolegium wskazało, że sporną kwestią jest jedynie okres opodatkowania części tej nieruchomości stawkami jak od działalności gospodarczej. Przedmiotowa nieruchomość była bowiem w 2009 r. przedmiotem dzierżawy z E. Z. Z dołączonych przez podatników pierwszej strony umowy dzierżawy zawartej w dniu 14 grudnia 2004 r. oraz dwóch aneksów do powyższej umowy nr [...] z dnia 31 grudnia 2008 r. oraz nr [...] dnia 15 grudnia 2009 r. wynika, że dzierżawa została przedłużona do 31 grudnia 2008 r. oraz na okres od 1 maja 2009 r. do dnia 14 grudnia 2009 r. z możliwością zamieszkiwania przez cały rok (aneks nr [...]), a następnie na okres od 15 grudnia 2009 r. do 14 grudnia 2010 r. SKO zauważyło jednak, że organ pierwszej instancji nie ustalił, jaki był sposób wykorzystywania nieruchomości oraz pokrywania kosztów eksploatacji w okresie, gdy nie była ona przedmiotem dzierżawy. W żaden sposób nie wykazano w sprawie, czy koszty eksploatacji za ten okres pokrywane były przez właścicieli jako osoby fizyczne, czy wliczane były do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, czy też były uiszczane przez E. Z. (jako osobę fizyczną, czy też przedsiębiorcę). Za nieuprawnione więc uznało Kolegium opodatkowanie nieruchomości podwyższoną stawką. Ponadto SKO zauważyło, że z wypisu z kartotek budynków wynika, że nieruchomość położona przy ul. [...] sklasyfikowana jest jako inny budynek niemieszkalny. Dla gminnego organu podatkowego treść tego dokumentu jest zaś wiążąca. Stąd, według SKO, należało za okres niewydzierżawienia nieruchomości zastosować stawką właściwą dla budynków pozostałych. Mając na uwadze powyższe, Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w niższej kwocie od wskazanej w decyzji pierwszoinistancyjnej. Jako podstawę opodatkowania Kolegium przyjęło jedynie nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] (działki nr [...] i [...]). W zakresie stawki podatku od nieruchomości Kolegium zastosowało za okres od stycznia do kwietnia 2009 r. stawkę podstawową dla budynków i gruntów pozostałych. Odnosząc się do zarzutu podatników o niezapewnieniu im czynnego udziału w postępowaniu, Kolegium podniosło, że postanowieniem z dnia [...] organ pierwszy instancji wyznaczył stronom termin do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, z czego obie strony skorzystały (3 i 9 grudnia 2014 r). W trakcie zapoznania się z aktami sprawy żadna ze strona nie zgłaszała zastrzeżeń co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani też nie sygnalizowała złożenia zastrzeżeń w najbliższym czasie. W ocenie SKO, zapoznanie podatnika z aktami sprawy kończy postępowanie dowodowe w danej sprawie i upoważnia organ do wydania decyzji. Na marginesie Kolegium podniosło, iż zgłoszone pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. uwagi do zebranego materiału dowodowego nie miały istotnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, zaś nieprawidłowo włączone do akt sprawy dokumenty nie były w ogóle brane pod uwagę przez SKO. W odrębnych skargach do tutejszego Sądu, strony – zastępowane przez pełnomocników – wniosły o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie od Kolegium zwrotu kosztów postępowania. Formułując zarzuty skargi A. B. wskazał na naruszenie: 1) art. 210 § 1 i § 4 oraz art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wydanej decyzji, w tym brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a także niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące wyjaśnienia całego materiału dowodowego; 2) art. 200 § 1 O.p. poprzez uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz wypowiedzeniem się w sprawie, mimo że mógł w tym czasie przedstawić jeszcze swoje dowody, w tym dowody na potwierdzenie sposobu wykorzystywania nieruchomości przy ul. [...]; 3) art. 68 § 1 O.p. poprzez uznanie, że przepis ten nie ma w sprawie zastosowania i nie nastąpiło przedawnienie prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. M. B. podniosła zaś w skardze naruszenie: 1) art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p. poprzez uniemożliwienie skarżącej zapoznania się i wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskutek czego skarżąca pozbawiona została możliwości zgłoszenia dowodów na potwierdzenie m.in. sposobu wykorzystania nieruchomości przy ul. [...], co doprowadziło również do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy; 2) art. 210 § 1 i § 4 O.p. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wydanej decyzji, w tym brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego; 3) art. 68 § O.p. poprzez uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie i nie nastąpiło przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podczas gdy informacja o nieruchomościach złożona przez podatników zawierała wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazało, że w przypadku nieruchomości położonej przy ul. [...] doszło do przedawnienia prawa organu podatkowego do wydania decyzji ustalającej. W zakresie zaś nieruchomości przy ul. [...] organ uznał, że termin przedawnienia uległ przedłużeniu do 5 lat. Potwierdza to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 kwietnia 2014 r., I SA/Wr 169/14, który zapadł wobec podatników w zakresie tych samych nieruchomości, ale za 2007 r. Organ zauważył, że podatnicy złożyli tylko jedną informację w sprawie podatku od nieruchomości (za 2007 r.). W efekcie Kolegium związane było ustaleniami dotyczącymi nierzetelności informacji, potwierdzonymi w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że w sprawie nie gromadziło żadnego dodatkowego materiału dowodowego, a swoje rozstrzygnięcie oparło w całości na materiale zebranym przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Rozpatrując sprawę, w świetle kryterium legalności, Sąd uznał, że skargi podatników zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skarg podatników koncentrowały się wokół dwóch problemów. Po pierwsze, czy doszło względem nieruchomości przy ul. [...] i ul. [...] do przedawnienia prawa organów podatkowych do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Po drugie, czy w sprawie podatnicy mieli zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania. W pierwszej kolejności, jako najdalej idący, należało rozpatrzyć zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej. Stosownie do art. 68 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednakże, w myśl § 2, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W rozpoznawanej sprawie, decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe za 2009 r. została doręczona stronom niewątpliwie po okresie przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p., tj. po 31 grudnia 2012 r. Należało zatem ocenić, czy w tej sytuacji miał zastosowanie przepis art. 68 § 2 O.p. Z akt sprawy wynika, że podatnik złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych (deklarację w rozumieniu art. 3 pkt 5 O.p.) w terminie przewidzianym w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Oznacza to, że w analizowanej sprawie nie mógł mieć w ogóle zastosowania pkt 1 przepisu art. 68 § 2 O.p. Odnośnie możliwości zastosowania regulacji z pkt 2 art. 68 § 2 O.p., Sąd zauważa, że do przedłużenia terminu przedawnienia może dojść, o ile podatnik nie zadeklarował wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Kluczowe jest więc zbadanie, jakie nieruchomości i w jakiej wielkości zostały zadeklarowane przez podatnika i czy po przeprowadzeniu postępowania podatkowego zostały te dane potwierdzone. W złożonej informacji podatnicy zgłosili do opodatkowania nieruchomości położone: 1) przy ul. [...], tj. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.282 m2 i budynki lub ich części związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 701 m2; 2) przy ul. [...], tj. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.842 m2, grunty pozostałe o powierzchni 3.779 m2 oraz budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 553 m2. Odnośnie nieruchomości przy ul. [...], SKO przyjęło, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające przedłużenie terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej. Kolegium jednoznacznie wskazało, że w tym zakresie złożona przez podatników informacja była rzetelna. W uprzedniej decyzji kasacyjnej organ pierwszej instancji został bowiem zobowiązany do wyjaśnienia rozbieżności między opinią biegłego, a zadeklarowaną przez podatników powierzchnią do opodatkowania. Organ pierwszej instancji – mimo wiążących go zaleceń organu drugiej instancji – nie przeanalizował w ogóle tej kwestii. W tym stanie rzeczy SKO stwierdziło, że nie było podstaw do uznania, że w złożonej deklaracji podatnik nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, o czym mowa w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. W sprawie miał więc zastosowanie krótszy (trzyletni) termin przedawnienia. W ocenie Sądu, pogląd zaprezentowany przez SKO jest prawidłowy i należy go w pełni zaakceptować, zwłaszcza że jest on korzystny dla podatników. To na organie podatkowym ciąży wykazanie, czy złożona przez podatnika informacja (deklaracja) jest nierzetelna, tj. czy zawiera wszystkie niezbędne dane. Wynika to wprost z treści art. 122 O.p., który to właśnie nakłada na organ podatkowy obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Oznacza to, że organ podatkowy nie powinien rozstrzygać wątpliwości na niekorzyść podatnika (zasada in dubio pro tributario). Odnośnie natomiast nieruchomości położonej przy ul. [...], SKO uznało, że istnieje możliwość orzekania zgodnie z art. 68 § 2 pkt 2 O.p., ponieważ dane zawarte w informacji w sprawie podatku od nieruchomości były nierzetelne. Przy czym SKO do opodatkowania przyjęło powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą oraz gruntów pozostałych w wielkości takiej, jak zadeklarowały strony. W zakresie powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności Kolegium przyjęło powierzchnię mniejszą, niż została zadeklarowana, tj. 532,36 m2 (informacja – 553 m2). W opinii Sądu, zawyżenie powierzchni budynków nie uzasadnia uznania deklaracji za niezawierającej wszystkich danych w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 2 O.p. Nie można bowiem przyjmować, że przesłanki z ww. przepisu wypełnia sytuacja samej wadliwej kwalifikacji zadeklarowanych do opodatkowania przedmiotów opodatkowania. Przeczy to bowiem jego wykładni literalnej. Nadto, interpretacja, że każda nieprawidłowość (każdy błąd) w deklaracji powoduje przedłużenie okresu przedawniania, generowałaby zasadę, zgodnie z którą – w przypadku zobowiązań podatkowych powstających w momencie doręczenia decyzji ustalającej to zobowiązanie – okres przedawnienia wynosiłby prawie zawsze pięć lat, co jest oczywiście nieprawidłowe (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2014 r., I SA/Wr 103/14, CBOSA). Art. 68 § 2 pkt 2 O.p. ma bowiem charakter wyjątku i jako taki powinien być interpretowany w sposób literalny i wąsko. W przepisach prawa trudno bowiem znaleźć uzasadnienie dla szerokiego rozumienia podstaw przedłużenia terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej. W analizowanej sprawie, SKO przyjęło za organem pierwszej instancji, że złożona deklaracja nie zawiera wszystkich informacji. Ani Burmistrz, ani także Kolegium, nie wyjaśnili jednoznacznie, gdzie upatrują nierzetelności informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Zdaniem Sądu niewystarczające jest wskazanie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który zapadł w tożsamej sprawie, ale za inny rok podatkowy. W treści zaskarżonej decyzji Kolegium powinno bowiem przeanalizować (zgodnie z zasadą dwuinstancyjności) rzetelność deklaracji i uzasadnić wyciągnięte wnioski. Sąd nie neguje faktu, że podatnicy złożyli jedynie jedną informację podatkową. SKO zapomina jednak, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Rozpatrywana zaś sprawa dotyczy innego roku podatkowego. Wobec powyższego, Sąd uznał za niedopuszczalne orzekanie przez SKO (oraz organ pierwszej instancji) w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. także co do nieruchomości położonych ul. [...]. Informacja złożona przez podatników była, zdaniem Sądu, także w tej części rzetelna. Zawyżenie powierzchni budynków nie uzasadnia zastosowania dłuższego terminu przedawnienia. Prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe uległo zatem przedawnieniu z końcem grudnia 2012 r. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana [...], zaś Kolegium wydało decyzję reformatoryjną [...] Oznacza to, że organy podatkowe ustaliły wysokość zobowiązania podatkowego po terminie przedawnienia określonego w art. 68 § 1 O.p. Co do naruszenia przez SKO przepisów postępowania Sąd wskazuje, że ze względu na wydanie decyzji ustalającej po terminie przedawnienia są one zasadniczo bezprzedmiotowe. Mimo to Sąd pragnie wyjaśnić, że Kolegium nie przeprowadzało żadnego uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, zaś na etapie pierwszej instancji strony miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy w wyznaczonym terminie, co potwierdzają akta sprawy. Stronom należy także wskazać, że nie każde naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu uzasadnia uchylenie zaskarżonego aktu. Zgodnie bowiem z treścią uchwały NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. (FPS 6/04, CBOSA): "Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W zawisłej sprawie Sąd nie dostrzegł zaś, aby doszło do takiego kwalifikowanego naruszenia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zgadza się w pełni z SKO, że zgłoszone pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. uwagi do zebranego materiału dowodowego nie miały istotnego wpływu na treść decyzji organu pierwszej instancji, zaś nieprawidłowo włączone do akt sprawy dokumenty nie były brane pod uwagę przez Kolegium. Niezasadne są więc twierdzenia stron o naruszeniu w sprawie art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p. Ponieważ zasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 68 § 1 O.p. – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz uznając, że ze względu na przedawnienie zobowiązania bezprzedmiotowe jest dalsze procedowanie w zakresie podatku od nieruchomości za 2009 r. - umorzył postępowanie podatkowe stosownie do treści art. 145 § 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając w zasądzonej na rzecz podatników kwocie: wpis (377 zł), opłatę skargową od pełnomocnictwa (17 zł) i koszty zastępstwa procesowego (1.200 zł).