II SA/Go 917/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J.M. i W.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. Starosta, powołując się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia J. i W.M. z dnia [...] lipca 2015r., wniósł sprzeciw w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (WLZ) na działce nr [...] położonej w obrębie [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że działka gruntu o numerze ewidencyjnym [...], na której wnioskodawcy planowali zrealizować zamierzoną inwestycję położona jest na terenie, który zgodnie z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], zatwierdzonego uchwałą nr XIV/79/99 Rady Gminy i Miasta z dnia 31 sierpnia 1999r., znajduje się w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem ML - tereny zabudowy letniskowej. Zgodnie z zapisami planu zawartymi w § 3, na terenie leśnym oznaczonym symbolem ML dopuszcza się wyłącznie lokalizację zabudowy letniskowej. W załączniku graficznym nr 1 do planu, w jednostce bilansowej ML, w której zlokalizowana jest działka [...], wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy. Uwzględniając okoliczność, iż przedmiotowa działka położona jest poza obszarem wyznaczonym nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, Starosta uznał, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza na spornej działce zainwestowania. Zastosowanie znajduje zatem w sprawie przepis art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane, na mocy którego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw do zgłoszenia, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015r. J. i W.M. wnieśli do Wojewody odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, iż dokumenty dostarczone łącznie ze zgłoszeniem do Starostwa określały inwestycję jako budynek letniskowy, jedynie omyłkowo w zgłoszeniu zawarte zostało sformułowanie "budynek mieszkalny jednorodzinny". W ocenie odwołujących się rozbieżność ta winna skutkować wezwaniem do uściślenia treści złożonego przez nich wniosku. Zdaniem odwołujących się powoływanie się przez Starostę, dla uzasadnienia zgłoszonego sprzeciwu, na usytuowanie inwestycji poza wyznaczonymi liniami nieprzekraczalnymi zabudowy nie było słuszne. Podkreślili, że linie te obowiązują wyraźnie dla działek nr [...], zaś dla pozostałych działek (nr [...]) nie ma linii obowiązujących. Zdaniem J. i W.M. o możliwości wykonania planowanej inwestycji świadczyć ma również dostarczony wraz ze złożonym wnioskiem akt notarialny nr [...] z dnia [...] grudnia 2007r., w treści którego powołano się m.in. na zaświadczenie Burmistrza z dnia [...] grudnia 2007r., zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] przeznaczona jest wyłącznie na lokalizację zabudowy letniskowej. W odwołaniu zwrócono nadto uwagę, że na terenie spornej działki wykonana została w latach 2014-2015 inwestycja polegająca na budowie przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego wraz z sieciami, dla której inwestorem był Urząd Miasta i Gminy. Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015r., po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...] znajduje się w obszarze jednostki bilansowej oznaczonej na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem ML, oznaczającym tereny zabudowy letniskowej (§ 3 uchwały Rady Gminy i Miasta nr XIV/79/99 z dnia 31 sierpnia 1999r.). Zgodnie z § 3 ust. 1 planu, na terenie leśnym oznaczonym tym symbolem dopuszcza się wyłącznie lokalizację zabudowy letniskowej. Z kolei, na mocy § 5 ust. 5 planu (dotyczącego zasad podziału terenu na działki budowlane oraz zasad kształtowania zabudowy), nieprzekraczalne linie zabudowy od granic terenów o innych funkcjach na terenach przewidzianych pod zainwestowanie, uwidocznione zostały na rysunku planu. Linie te dotyczą głównie bryły budynku. Nieprzekraczalne linie zabudowy od pozostałych granic działek oraz na terenach zainwestowanych dla zabudowy uzupełniającej, winny odpowiadać warunkom technicznym określonym przepisami prawa budowlanego. W ocenie Wojewody z powyższego wynika, że terenem przewidzianym pod zainwestowanie, czyli nową budowę, są tylko te działki obszaru oznaczonego symbolem ML, na których uwidocznione zostały w części rysunkowej planu nieprzekraczalne linie zabudowy. Organ odwoławczy stwierdził, że działka nr [...] linii takich nie posiada. Nie stanowi ona również terenu zainwestowanego, a planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest zabudową uzupełniającą, dla której możliwe byłoby ustanowienie nieprzekraczalnych linii zabudowy odpowiadających warunkom technicznym określonym przepisami prawa budowlanego. Organ odwoławczy podzielił w konsekwencji stanowisko Starosty, że z uwagi na treść planu budowa budynku mieszkalnego na działce nr [...], poza uwidocznionymi na załączniku graficznym nr 1 do planu nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, nie jest możliwa. Zakaz ten wyrażony został w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. Organ II instancji stwierdził w konkluzji, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w oczywistej sprzeczności z przytoczonymi powyżej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za pozostającą bez wpływu na wynik sprawy uznał przy tym Wojewoda treść przywołanego w odwołaniu aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2007r. w części odnoszącej się do okazanego zaświadczenia Burmistrza z dnia [...] grudnia 2007r. Zdaniem organu odwoławczego nie przesądza on o możliwości realizacji inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, jeśli zważy się, że ocena zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywana jest przez upoważniony do tego ustawowo organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Pismem z dnia [...] października 2015r. J. i W.M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] września 2015r., zarzucając organowi naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 7-8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1, art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności podkreślono, że organ II instancji pominął podniesioną w odwołaniu okoliczność związaną z modyfikacją (doprecyzowaniem) pierwotnie złożonego przez skarżących wniosku w zakresie rodzaju wskazanej w nim inwestycji. W ocenie wnoszących skargę modyfikacja wniosku na etapie wniesienia odwołania, determinująca dotychczasowy przedmiot sprawy, winna skutkować - z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - kasacyjnym rozstrzygnięciem organu II instancji. Podniesiono dalej, że dokument urzędowy jakim jest zaświadczenie Burmistrza, a więc organu uprawnionego zarazem do dokonania wykładni ustaleń planu, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Ponieważ korzysta on z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, skarżący mieli pełne prawo zawierzyć jego treści przy podejmowaniu decyzji o kupnie przedmiotowej działki. Skarżący podnieśli w dalszej kolejności, że w załączniku graficznym do planu nieprzekraczalne linie zabudowy zostały wyznaczone jedynie dla działek nr [...]. Nie wyznaczono ich natomiast dla pozostałych działek, w tym również działki nr [...]. Z treści zapisu § 5 ust. 5 planu nie wynika natomiast per analogiam, jak twierdzi organ w zaskarżonej decyzji, że jeżeli nieprzekraczalne linie zabudowy nie zostały wyznaczone na działkach, to ich zabudowa jest wykluczona. Przepisy planu miejscowego, podobnie jak przepisy ustaw i rozporządzeń, podlegają ogólnym zasadom wykładni prawa. Prawo dokonywania interpretacji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ma organ właściwy do sporządzenia tego aktu prawa miejscowego, czyli wójt, burmistrz i prezydent miasta, a także starosta, jako organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji, upoważniony ustawowo m.in. do wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 82 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). W ocenie skarżących, w przypadku Starosty - jako organu administracji architektoniczno-budowlanej, dopuszczalne jest przy dokonywaniu wykładni zapisów planu sprawdzenie jedynie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, jeśli zważy się, że w zaskarżonej decyzji organ dokonał niewłaściwej i sprzecznej z obowiązującymi przepisami wykładni zapisów planu oraz oznaczeń jego części graficznej, ograniczając skarżącym jako inwestorom prawo do realizacji planowanej inwestycji budowlanej pomimo spełnienia wszelkich wymagań wynikających z obowiązujących przepisów prawa i warunków technicznych. Nadto, przy jednoczesnym braku wyraźnego zapisu w planie o zakazie realizacji tego rodzaju inwestycji na przedmiotowym terenie, uznać należy, że jest to dopuszczalny sposób zainwestowania (ML). Na marginesie skarżący podkreślili, że Starosta decyzją z dnia [...] lipca 2008r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku letniskowego oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne dla działki nr ewid. [...] (powstałej ze scalenia działek nr [...]) położone na tym samym terenie co działka nr [...], gdzie dla działki nr [...] brak było także oznaczenia w planie nieprzekraczalnych linii. Dodatkowo skarżący podnieśli, że w przygotowywanym obecnie przez Gminę dla obszaru [...] studium, wszystkie działki budowlane (w tym działka nr [...]) przeznaczone zostały pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne oraz usługi. Wskazując na powyższe, J. i W.M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie również poprzedzającej ją decyzji Starosty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda - nie znajdując podstaw do zmiany swojej decyzji - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), art. 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Specyfiką postępowania zgłoszeniowego o jakim mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm., dalej Prawo budowlane) jest okoliczność, że nie występuje w nim klasyczny wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie zgłoszenie zamiaru realizacji obiektów i robót budowlanych wskazanych w ust. 1 tegoż artykułu. Dokonanie takowego zgłoszenia aktualizuje po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej kompetencję do przeprowadzenia swoistego wstępnego postępowania sprawdzającego, w następstwie którego organ może nie podejmować żadnych działań, co upoważnia zgłaszającego do rozpoczęcia w określonym terminie robót budowlanych, względnie wnieść sprzeciw od dokonanego zgłoszenia. Przewidziana przez ustawodawcę forma sprzeciwu jako decyzji administracyjnej przesądza o tym, że dopiero od momentu zgłoszenia sprzeciwu w sprawie toczy się postępowanie administracyjne, podlegające w pełni regułom Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że postępowanie to może toczyć się wyłącznie w następstwie dokonania przez stronę zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Dalej zauważyć należy, że przesłanki zgłoszenia sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych zostały przez ustawodawcę enumeratywnie wymienione w art. 30 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, co oznacza, iż wniesienie sprzeciwu z powodów innych niż wskazane w tych przepisach nie jest dopuszczalne. Sprzeciw wnosi się w terminie 30 dni od daty dokonania zgłoszenia albo od doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Termin do wniesienia sprzeciwu przez organ jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że nie może być przez organ przedłużany, skracany lub też zawieszany. Trzeba również zauważyć, że użycie przez ustawodawcę w art. 30 ust. 6 kategorycznego zwrotu "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych tym przepisem. Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie były decyzje administracyjne wydane na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. J. i W.M. dokonali zgłoszenia budowy budynku jednorodzinnego w [...] na działce nr [...]. Do zgłoszenia wnioskodawcy załączyli dokumenty z których wynika, że dotyczą one budowy domku letniskowego w [...] na działce nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Starosta, zachowując termin o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, wniósł sprzeciw w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na powyższej nieruchomości. Zdaniem organu planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem działka nr [...], znajduje poza terenem przeznaczonym pod zabudowę, na co wskazuje treść § 5 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz część graficzna planu, gdzie przedmiotowa działka zlokalizowana jest poza terenem określonym nieprzekraczalną linią zabudowy. W tym stanie sprawy, w ocenie organu, zachodziła przesłanka z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane do wniesienia sprzeciwu. Stanowisko to w całości podzielił organ odwoławczy. Analiza stanu faktycznego i prawnego sprawy dowodzi, że stanowisko organów obydwu instancji nie narusza prawa. Na wstępie rozważań w kilku słowach zwrócić należy uwagę na charakter i znaczenie aktu prawnego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Po myśli art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z treści przytoczonego przepisu ustawy planistycznej wynika tzw. władztwo planistyczne gminy, które oznacza m.in., że rada gminy może określać zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, przy czym uprawnień tych nie może scedować na inny organ. Wpływ ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na sposób wykonywania prawa własności określa art. 6 ust. 1, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przysługujące obywatelowi prawo własności do danej nieruchomości powinno być realizowane z uwzględnieniem postanowień planu miejscowego. Stanowi o tym wprost przepis art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) plan miejscowy ma charakter aktu powszechnie obowiązującego na danym terenie. Analiza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winna uwzględniać jego zapis tekstowy oraz zapis graficzny. Niewątpliwie działka nr [...], na której planowana jest objęta zgłoszeniem inwestycja, położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem – ML, który oznacza tereny zabudowy letniskowej i mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 3 ust.2). Jednak, jak wynika z dalszej treści planu miejscowego, nie wszystkie wydzielone ewidencyjnie działki gruntu położone w terenie oznaczonym symbolem ML, zostały przeznaczone pod zabudowę. Ograniczenie takie wprowadza bowiem przepis § 5 ust. 5 planu miejscowego, który ustanawia nieprzekraczalne linie zabudowy na terenach przeznaczonych pod zainwestowanie. Odnośnie zaznaczenia przebiegu nieprzekraczalnych linii zabudowy, przepis odsyła do rysunku planu. Z części graficznej planu (mapy) wynika, że działka nr [...] znajduje się poza terenem wyznaczonym nieprzekraczalną linią zabudowy. Działki o numerach ewidencyjnych: [...] znajdują się poza terenem objętym nieprzekraczalna linią zabudowy (dla danego fragmentu planu miejscowego), natomiast działki o numerach ewidencyjnych [...] wyznaczone zostały nieprzekraczalną linią zabudowy jako teren przeznaczony pod zabudowę letniskową. Argumentacja skargi nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ nie miała ona wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia. Trzeba ponownie zwrócić uwagę, że zgodnie z ustaleniami planu, działka nr [...] znajduje się na terenie, na którym nie jest przewidziana zabudowa letniskowa. Rozbieżność pomiędzy treścią zgłoszenia budowy, a dokumentami stanowiącymi załączniki, a dotycząca charakteru inwestycji (domek jednorodzinny czy letniskowy) mogła zostać usunięta w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, czyli poprzez wydanie postanowienia nakładające na stronę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Pomimo nie uruchomienia przez organ wskazanego trybu z art. 30 ust. 2, zapadłe w sprawie orzeczenie odpowiada prawu, gdyż ewentualne konwalidowanie przez wnioskodawców zgłoszenia w tym zakresie nie miałoby wpływu zarówno na ustalenia faktyczne jak i prawne sprawy. Jak bowiem wyżej podnoszono ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują na przedmiotowej nieruchomości zabudowy letniskowej. Również pozostałe twierdzenia skargi nie wpłynęły na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Podstawą prawną wniesionego sprzeciwu był przepis art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, czyli sprzeczność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Spectrum badania były zatem odpowiednie zapisy planu oraz treść zgłoszenia. Z tego też powodu treść przywołanego przez skarżących zaświadczenia Burmistrza z dnia [...] grudnia 2007 r. nie mogła mieć w sprawie przesądzającego znaczenia. Jedynie na marginesie wspomnieć należy, że w akcie notarialnym sprzedaży nieruchomości z dnia [...] grudnia 2007 r. (w aktach sprawy) przywołane zostało powyższe zaświadczenie Burmistrza z dnia [...] grudnia 2007 r., a wskazano w nim, że działki gruntu nr;" [...] oznaczone są symbolem ML – tereny leśne, dopuszcza się możliwość zabudowy letniskowej (...)". Nie pozostają w sprzeczności z dokonanymi ustaleniami pozostałe twierdzenia skarżących. Przywołana przez skarżących okoliczność uzyskania stosownych pozwoleń na budowę budynku dotyczących działki o numerze ewidencyjnym [...] ( przed połączeniem – [...]), nie koliduje z ustaleniami miejscowego planu, gdyż zgodnie z rysunkiem planu działka nr [...] położona jest na terenie zaznaczonym nieprzekraczalną linią zabudowy. Analiza sprawy nie potwierdziła również zgłoszonego przez skarżących zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego. Z powyższych względów skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.