III SA/Gd 832/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 22 września 2015 r. nr w przedmiocie zmiany oznaczenia rodzaju gruntu w ewidencji 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 2 czerwca 2015 r. nr[...], 2) zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego M. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 22 września 2015r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 2 czerwca 2015 r. nr [...], którą odmówiono M. C. zmiany oznaczenia użytku gruntowego "B-tereny mieszkaniowe" na grunty rolne zabudowane dla działki nr [...] obrębu R., gmina P.. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał m. in. art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 7d pkt 1 lit. a, art. 20 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. z 2015 r. Dz. U. poz. 520 ze zm.), w związku z § 44 pkt 2 oraz § 45 ust. 1, § 67, § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (j. t. z 2015 r. Dz. U. Nr 542). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zasady aktualizacji operatu ewidencyjnego reguluje § 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którym aktualizacja operatu następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym, lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, wyeliminowania danych błędnych. Należało ustalić, jaki charakter posiada działka nr [...] z punktu widzenia zasad prowadzenia ewidencji gruntów, a konkretnie do jakiego rodzaju użytku gruntowego można ją zaliczyć. Z przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, że podstawową zasadą decydującą o zaliczeniu danego gruntu do gruntu rolnego zabudowanego jest ustalenie, czy znajdujące się na gruncie budynki i urządzenia służą produkcji rolnej. Działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym dwukondygnacyjnym, budynkiem gospodarczym dwukondygnacyjnym, drewnianym budynkiem bez fundamentów, w którym hodowane są kury. Na działce znajduje się tunel foliowy, obok niego widoczna część instalacji gruntowego wymiennika ciepła. Pozostała część działki ma utwardzone ścieżki, zorganizowane dwa wjazdy, urządzony warzywnik, część rekreacyjną z trawnikiem, miejscem do zabawy. Dom otoczony ogródkiem kwiatowym. Działka jest ogrodzona. Na podstawie zgromadzonego materiału organ uznał, że na terenie działki znajdują się dojazdy, przewody naziemne, trawniki, rabaty i warzywniki. Zagospodarowanie nieruchomości o takich cechach stanowi o zaliczeniu do grupy terenów zurbanizowanych - terenów mieszkaniowych, oznaczanych symbolem B. Działka nie mogła zostać uznana za wykorzystywaną do produkcji rolniczej. W czasie wizji nie stwierdzono występowania elementów (zabudowy), świadczących o prowadzeniu produkcji rolniczej. Drobna hodowla kur dla celów własnych oraz hodowla gołębi nie może być uznana za okoliczność pozwalającą na zaliczenie działki do grupy gruntów rolnych zabudowanych. Ustawodawca w definicji gruntów rolnych zabudowanych określił, iż nieruchomości zajęte pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia zostają zaliczone do gruntów rolnych zabudowanych, jeżeli tworzą z innymi gruntami rolnymi i budynkami zorganizowaną całość gospodarczą. M. C. posiada grunty rolne o areale 1.5646 ha w L. oraz o areale 1.2374 ha w miejscowości G., jednak w czasie prowadzonego postępowania nie udokumentował, w jakim zakresie grunty te tworzą zorganizowaną całość gospodarczą z zabudową na przedmiotowej działce. Brak jest dowodów potwierdzających aktualne użytkowanie tych terenów do celów produkcji rolniczej i przetwarzanie płodów z tych gruntów w obrębie działki. Samo posiadanie działek rolnych, o areale powyżej 1 ha, nie jest jednoznaczne z prowadzeniem działalności rolniczej - działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej. Sporna działka nie stanowi jedynej działki zabudowanej domem mieszkalnym w posiadanym przez stronę gospodarstwie rolnym, bowiem w G., ul [...] znajdują się domy mieszkalne w zabudowie bliźniaczej. Stan faktycznie istniejący na spornym gruncie i zgromadzone dokumenty nie potwierdzają wnioskowanych zmian użytków gruntowych, a zgłoszone przez stronę dowody nie potwierdzają w sposób jednoznaczny wykorzystywania aktualnie działki do wytwórczej produkcji rolniczej w związku z posiadanymi przez nią innymi gruntami rolnymi, a jest to warunek konieczny do uznania nieruchomości za siedlisko rolnicze. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję M. C. wniósł o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego dające podstawę do wznowienia postępowania , art. 22 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne oraz przepisów rozporządzenia Ministra Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Skarżący stwierdził, że przedstawione przez niego dokumenty potwierdzają posiadanie przez niego gospodarstwa rolnego, co organy mogły zweryfikować w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jego gospodarstwo jest zarejestrowane. Corocznie otrzymuje dopłaty bezpośrednie, a warunkiem ich otrzymania jest samodzielne użytkowanie rolne posiadanych gruntów. Nie posiada jakichkolwiek innych zabudowań mieszkalnych lub gospodarczych, zatem zabudowania na przedmiotowej działce stanowią zaplecze mieszkalno-bytowe i produkcyjne bezpośrednio powiązane z prowadzoną przez niego działalnością rolniczą. Organy obu instancji nie interesowały się tym i żadne czynności w tym zakresie nie były przeprowadzane. Podczas wizji lokalnej nie sprawdzano wykorzystywania przez skarżącego posiadanych gruntów do produkcji rolniczej. Błędne jest stwierdzenie, że budynek gospodarczy jest niewykończony, bowiem jest on po odbiorze budowlanym i użytkowany jest do przechowywania płodów rolnych , narzędzi, maszyn i sprzętu. Częściowy remont nie wyklucza użytkowania budynku. Błędne i bezpodstawne było też ustalenie organu odwoławczego, że skarżący jest w posiadaniu innych działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Pod wskazanym przez organ odwoławczym adresem skarżący jest jedynie zameldowany, jednak właścicielem tej nieruchomości jest brat skarżącego. Skarżący faktycznie zamieszkuje na przedmiotowej działce. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, na jakiej podstawie stwierdził, że na przedmiotowej działce powinna być prowadzona rolnicza działalność wytwórcza, co zadaniem organu jest warunkiem koniecznym do uznania nieruchomości za siedlisko rolnicze. Skarżący wskazał, że według definicji zawartej w załączniku do rozporządzenia za kryterium uznania gruntów jako rolne zabudowane należy mieć na uwadze ich przeznaczenie funkcjonalne jako zaplecza ogólnej produkcji rolnej gospodarstwa, czyli funkcje magazynowe, przechowalnicze owoców i warzyw, budynki inwentarskie, budynki na sprzęt rolniczy a także budynki mieszkalne, szopy, garaże itp.. Ustawodawca nie wskazuje na konieczność bezpośredniego wytwarzania "czegoś" na tych gruntach i nie nakłada obowiązku łącznego spełnienia wszystkich punktów wykazanych w załączniku do rozporządzenia. Zatem organy błędnie i bez żadnej podstawy uznały, że na gruntach musi się odbywać jakaś działalność "wytwórcza". Zarzucił, że organy nie potrafiły mu wskazać, jakiego rodzaju dokumenty i dowody ma przedłożyć, mimo że kilkakrotnie rozmawiał z pracownikami prowadzącymi postępowanie. Skarżący podał, że działka nr [...] stanowi jego miejsce zamieszkania i jest użytkowana rolniczo, stanowiąc zaplecze gospodarstwa rolnego, miejsce magazynowania sprzętu rolniczego, nawozów, przechowywania płodów rolnych, hodowli drobnego inwentarza oraz hodowli sadzonek krzewów, później uprawianych na polach. Działka spełnia przesłanki wskazane w załączniku do rozporządzenia, definiującym grunty rolne zabudowane. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było ustalenie, jaki jest charakter działki skarżącego z punktu widzenia zasad prowadzenia ewidencji gruntów. Problematyka dotycząca ewidencji gruntów i budynków, czyli publicznego rejestru nieruchomości należy do regulacji publicznoprawnej, w pierwszej kolejności należy w tej sytuacji mieć na uwadze unormowania prawne dotyczące bezpośrednio tego zagadnienia. Ewidencję gruntów i budynków, w myśl art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tj. Dz.U. z 2015 r. poz.520 ze zm.), prowadzą starostowie. Sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją określony został w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz.U. z 2015 r. , poz.542 ), zwanego dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek. W myśl § 47 ust. 1 rozporządzenia aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Przepis § 47 ust. 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że w przypadku gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy. Spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, do jakiego rodzaju użytku gruntowego można zaliczyć działkę skarżącego – czy do terenów mieszkaniowych, czy do gruntów rolnych zabudowanych. Rodzaje użytków gruntowych wykazywane w ewidencji normuje § 67 i 68 rozporządzenia. Zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 1 e) rozporządzenia grunty rolne zabudowane oznacza się symbolem Br, a zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 1) rozporządzenia – tereny mieszkaniowe oznacza się symbolem B. Przepis § 68 ust. 6 rozporządzenia stanowi, że zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do rozporządzenia. Zgodnie z tym załącznikiem ( Lp.5 tabeli), do gruntów rolnych zabudowanych Br- zalicza się grunty objęte zabudową zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, w szczególności: 1) zajęte pod budynki przeznaczone do produkcji rolniczej, nie wyłączając produkcji rybnej, w szczególności: spichlerze, przechowalnie owoców i warzyw, stodoły, budynki inwentarskie, budynki na sprzęt rolniczy; 2) zajęte pod budynki przeznaczone do przetwórstwa rolno-spożywczego, z wyłączeniem gruntów zajętych pod przemysłowe zakłady przetwórstwa rolniczego bazujące na surowcach pochodzących spoza gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodzą te budynki; 3) zajęte pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia, w szczególności: komórki, garaże, szopy, kotłownie, podwórza, place składowe, place postojowe i manewrowe, śmietniki, składowiska odpadów itp., jeżeli tworzą z gruntami rolnymi i budynkami, o których mowa pkt 1 i 2, zorganizowaną całość gospodarczą; 4) położone między budynkami i urządzeniami, o których mowa w pkt 1-3, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych budynków i urządzeń i niewykorzystywane do innego celu, który uzasadniałby zaliczenie ich do innej grupy użytków gruntowych, w tym zajęte pod rabaty, kwietniki, warzywniki. W przypadku gdy w granicach istniejącej działki siedliskowej znajdują się tylko budynki i urządzenia, o których mowa w pkt 3, to grunty zajęte pod te budynki i urządzenia zalicza się do gruntów rolnych zabudowanych, jeżeli z projektu zagospodarowania działki lub terenu wynika, że stanowią one zorganizowaną całość gospodarczą z innymi projektowanymi budynkami, przeznaczonymi do produkcji rolniczej, objętymi ważnym pozwoleniem na budowę. Z kolei zgodnie z Lp.12 tabeli w/w załącznika, do terenów mieszkaniowych B - zalicza się grunty, niewchodzące w skład działek siedliskowych, o których mowa w Lp. 5: 1) zajęte pod budynki zaliczone w PKOB do działu 11 - budynki mieszkalne; 2) zajęte pod budynki gospodarcze i techniczne, związane funkcjonalnie z budynkami mieszkalnymi, o których mowa w pkt 1, oraz urządzenia, w szczególności: podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier, zabaw i odpoczynku, studnie, zbiorniki, przewody naziemne, urządzenia do gromadzenia i oczyszczenia ścieków, śmietniki, składowiska odpadów, obiekty małej architektury, ogrodzenia, oczka wodne, ogródki skalne; 3) położone między budynkami i urządzeniami, o których mowa w pkt 1 i 2, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych budynków i urządzeń i niewykorzystywane do innego celu, który uzasadniałby zaliczenie ich do innej grupy użytków gruntowych, w tym zajęte pod trawniki, rabaty, kwietniki, warzywniki. W niniejszej sprawie przeprowadzone zostało - w myśl przepisu § 47 ust. 3 rozporządzenia - postępowanie administracyjne. W związku z tym zastosowanie miały też ogólne zasady prowadzenia tego postępowania, w tym art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz art. 9 k.p.a., z którego wynika, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po złożeniu przez skarżącego przedmiotowego wniosku organ pierwszej instancji wezwał skarżącego w dniu 31 marca 2014 r. do przedłożenia projektu zagospodarowania działki, z którego wynika, że zabudowa na przedmiotowej działce jest zabudową zagrodową lub stanowi zorganizowaną całość gospodarczą z innymi projektowanymi budynkami, przeznaczonymi do produkcji rolniczej, objętymi ważnym pozwoleniem na budowę, zgodnie z załącznikiem 6 rozporządzenia. Odnosząc się tylko do sposobu sformułowania tego wezwania stwierdzić należy, że organ nawiązywał w nim do ostatniego fragmentu punktu 5 załącznika nr 6 do rozporządzenia, przy czym z treści tego punktu załącznika można wywnioskować, że treść projektu zagospodarowania działki lub terenu istotna jest nie w każdym przypadku, lecz wówczas, gdy w granicach działki siedliskowej znajdują się tylko budynki i urządzenia, o których mowa w punkcie 3, czyli budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia, w szczególności: komórki, garaże, szopy, kotłownie, podwórza, place składowe, place postojowe i manewrowe, śmietniki, składowiska odpadów itp. Mimo to organ wystosował do skarżącego wezwanie dotyczące projektu zagospodarowania działki także w kontekście uznania istniejącej na działce zabudowy za zabudowę zagrodową. Organ pierwszej instancji , uzasadniając wydaną przez siebie decyzję, opisał przebieg postępowania oraz zgromadzone dokumenty, następnie przytoczył treść § 68 rozporządzenia i załącznika nr 6 rozporządzenia w części dotyczącej zaliczania gruntów do terenów mieszkaniowych i do gruntów rolnych zabudowanych, a na koniec jedynie jednym zdaniem stwierdził, że użytek gruntowy skarżącego należy pozostawić bez zmian, ponieważ na podstawie zgromadzonych dokumentów zabudowa działki stanowi tereny mieszkaniowe, a nie siedlisko rolnicze. Z uzasadnienia tego nie sposób prześledzić tok rozumowania organu, który doszedł do wniosków niekorzystnych dla skarżącego. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów przytoczonego przepisu. Z uwagi na opisaną wyżej konstrukcję uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji skarżący nie mógł uzyskać z niej też miarodajnych wskazówek dotyczących jego ewentualnej inicjatywy dowodowej. Organ odwoławczy, który decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy stwierdził, że podstawową zasadą decydującą o zaliczeniu danego gruntu do gruntu rolnego zabudowanego jest ustalenie, czy znajdujące się na gruncie budynki i urządzenia służą aktualnie produkcji rolnej. Organ odwoławczy, dokonując analizy sposobu zagospodarowania działki wskazał, że w czasie wizji nie stwierdzono występowania elementów zabudowy, świadczących o prowadzeniu w bieżącym czasie produkcji rolniczej. Podkreślić wobec tego należy, że punkt 5 załącznika nr 6 do rozporządzenia nie wymaga, by na gruntach , które mogą być uznane za grunty rolne zabudowane prowadzona była produkcja rolnicza , ponieważ możliwe jest - przykładowo – że budynki znajdujące się na tych gruntach przeznaczone są do produkcji rolniczej, czyli służą np. do przechowywania płodów rolnych czy maszyn. Organ odwoławczy wskazał , że skarżący posiada grunty rolne położone w dwóch różnych miejscowościach i stwierdził, że skarżący nie udokumentował, w jakim zakresie grunty te tworzą zorganizowaną całość gospodarczą z zabudową na przedmiotowej działce. Zauważyć wobec tego należy, że organy obu instancji, mimo obowiązku nałożonego na nie treścią art. 8 i 9 k.p.a., nie zwracały skarżącemu uwagi na konieczność wykazania tej ostatniej okoliczności. Za wypełnienie tego obowiązku nie można uznać ani skierowania do skarżącego wezwania z dnia 31 marca 2014 r., opisanego wyżej, ani też udzielonej skarżącemu informacji, wynikającej z notatki służbowej z dnia 3 kwietnia 2014 r. Organ odwoławczy stwierdził też , że brak jest dowodów potwierdzających aktualne użytkowanie terenów ( gruntów rolnych) stanowiących własność skarżącego do celów produkcji rolniczej i przetwarzania płodów z tych gruntów w obrębie przedmiotowej działki. Organy nie wskazały jednak skarżącemu na konieczność wykazania sposobu rolniczego wykorzystania posiadanych przez niego gruntów rolnych , ani też nie prowadziły w tym kierunku żadnych ustaleń, a ponadto - jak już wyżej stwierdzono- płody pochodzące z posiadanych przez skarżącego gruntów rolnych nie muszą być poddawane przetworzeniu na przedmiotowej działce. Organ odwoławczy ponadto, bez wcześniejszego wyjaśnienia tej kwestii, w wydanej decyzji uznał, że w skład gospodarstwa rolnego skarżącego wchodzi nieruchomość położona pod adresem, pod jakim skarżący jest zameldowany. Czyniąc takie, nie poparte żadnym konkretnym dowodem ustalenie, a opierając się jedynie na informacji z Internetu ( mapa Google), organ odwoławczy wyciągnął dla skarżącego niekorzystny wniosek, że sporna działka nie stanowi jedynej działki zabudowanej domem mieszkalnym w posiadanym przez skarżącego gospodarstwie rolnym. Na marginesie stwierdzić należy, że organ popadł przy tym w wewnętrzną sprzeczność, bowiem z jednej strony uznał, że przedmiotowa działka nie wchodzi w skład gospodarstwa rolnego skarżącego, a z drugiej - że jest jedną z dwóch działek zabudowanych , wchodzących w skład takiego gospodarstwa. Z powyższych względów organy obu instancji przeprowadziły postępowanie wadliwie, a z niepełnych i wadliwych ustaleń wyciągnęły co najmniej przedwczesne wnioski. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, naruszone zostały przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uwzględnił skargę, uchylając decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą miały na uwadze, że do aktualizacji operatu ewidencyjnego stosuje się odpowiednio § 35 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który enumeratywnie wylicza źródła danych ewidencyjnych, niezbędnych do założenia ewidencji. Z uwagi na przedmiot sprawy, czyli zaliczenie działki skarżącego do poszczególnych użytków gruntowych szczególne znaczenie mogą mieć źródła wymienione w punktach od 4 do 7 tego przepisu, czyli dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne, dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, wyniki oględzin. Rzeczą organów będzie udzielenie skarżącemu prawidłowych pouczeń dotyczących przedmiotu niniejszej sprawy oraz prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego – przy aktywnym udziale skarżącego - w kierunku wyjaśnienia m.in. rodzaju i charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego na posiadanych przez niego działkach, oceny charakteru istniejących budynków na przedmiotowym gruncie oraz charakteru przedmiotowego gruntu – także w kontekście tworzenia z pozostałymi gruntami skarżącego zorganizowanej całości gospodarczej. Rozważenia wymagałoby przeprowadzenie ponownego dowodu z oględzin. Prowadzone postępowanie dowodowe winno mieć na uwadze aktualny stan istniejący na działkach skarżącego w celu zaliczenia przedmiotowego gruntu do właściwego użytku gruntowego. Organy powinny swe rozstrzygnięcia wydać w oparciu o prawidłowo odczytaną treść załącznika nr 6 do rozporządzenia.