I SA/Sz 970/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 2 kwietnia 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. G. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 26 kwietnia 2013 r. została zawarta pomiędzy Wójtem Gminy W (wydzierżawiający) a J G (dzierżawca) umowa dzierżawy działki położonej w Z oznaczonej w rejestrze gruntów nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha na okres od 1 maja 2013 r. do 30 kwietnia 2016 r. W skład ww. nieruchomości wchodziły: obiekty sanitarne, pomost kąpielowy, pomost cumowniczy, portiernia, budynek wielofunkcyjny, budynek recepcji, budynek ratownika, parking, pole namiotowe, ogrodzenie, plaża, 3 zbiorniki bezodpływowe. Dzierżawca zobowiązał się wykorzystywać nieruchomość zgodnie z jej przeznaczeniem na działalność usługowo-turystyczną, tj. prowadzenie pola namiotowego i carawaningu zgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. Zgodnie z § 6 umowy, dzierżawca miał ponieść wszelkie koszty związane z utrzymaniem, eksploatacji i prowadzeniem działalności gospodarczej na dzierżawionej nieruchomości oraz wszystkie obciążenia publicznoprawne, w tym w szczególności opłacić podatek rolny i od nieruchomości. W tym też dniu spisano protokół przekazania dzierżawcy ww. campingu, w którym wymieniono: budynek recepcji, budynek wielofunkcyjny, budynek portierni, pomieszczenie konsumpcyjne (jadłodajnia), zaplecze kuchenne, pomieszczenie gospodarcze, WC męskie, WC damskie + pomieszczenie gospodarcze, kuchnia turystyczna, natrysk damski, natrysk męski, budynek WC z kabiną dla niepełnosprawnych, budynek ratownika, ogrodzenie budynku ratownika z furtką i bramą, pomost cumowniczy, pomost kąpielowy, ogrodzenie ośrodka, miejsce parkingowe, stanowiska caravaningowe z doprowadzeniem wody, 3 zbiorniki bezodpływowe na ścieki sanitarne, oświetlenie terenu. W dniu 23 maja 2013 r. J G, dalej "podatnik", złożył w organie podatkowym informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego na rok 2013, gdzie wskazał: powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej –[...] m2, powierzchnię gruntów pozostałych- [...] m2, powierzchnię budynków mieszkalnych [...] m2, powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej- [...]m2, wartość budowli – [...] zł. Pismem z dnia 16 września 2013 r. podatnik zwrócił się do Gminy o podanie mu wysokości podatku od nieruchomości z uwagi na rozwiązanie w dniu 30 września 2013 r. ww. umowy. W dniu 14 października 2013 r. pracownik Gminy P K przy udziale podatnika dokonał oględzin ww. działki, w czasie których stwierdzono następujące obiekty budowlane, ujęte w opisie ustaleń faktycznych działki nr [...] obręb Z: obiekt recepcji posadowiony na słupach betonowych o łącznej powierzchni użytkowe [...] m2 (dopisek ołówkiem budowla); obiekt portierni parkingowej niezwiązany na stałe z gruntem o powierzchni [...] m2 (dopisek ołówkiem budowla); obiekt w części kompleksowej zagospodarowany na działalność gospodarczą z przeznaczeniem na łazienki pod wiatą, toalety, prysznice niezwiązany na stałe z gruntem o powierzchni [...] m2 (dopisek ołówkiem budowla); obiekt toalety dla osób niepełnosprawnych niezwiązany na stałe z gruntem o powierzchni [...] m2 (dopisek ołówkiem budowla); obiekt ratownika "BOSMANKA" niezwiązany na stałe z gruntem o powierzchni [...] m2 (dopisek ołówkiem budowla); obiekt mieszkalny- nieruchomość na stałe związana z gruntem, [...] pietra kondygnacji przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 (dopisek ołówkiem mieszkalny); obiekt w części kompleksowej zagospodarowany na działalność gospodarczą z przeznaczeniem na salę rekreacyjną, magazynki, toalety- związany na stałe z gruntem o powierzchni [...] m2 (dopisek ołówkiem działalność gospodarcza-budynek); obiekty niezwiązane na stałe z gruntem, które nie były przeznaczone do prowadzonej działalności gospodarczej, stanowiące własność poprzedniego dzierżawcy wykonane z drewna. Z podjętych czynności sporządzono protokół i opis ustaleń faktycznych oraz wykonano zdjęcia, znajdujących się tam obiektów budowlanych oraz oznaczono ww. obiekty odpowiednimi numerami na szkicu (raport z bazy WebEWID). Wójt Gminy W wydał w dniu 18 października 2013 r. postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego za 2013 r. Wójt Gminy W wydał w dniu 30 października 2013 r. decyzję, w której ustalił podatnikowi podatek od nieruchomości w wysokości [...] zł. W tabeli zawartej w decyzji zawarto wskazanie, że wymiar podatku dotyczy: czterech miesięcy; budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł - podatek [...] zł; budynków mieszkalnych o pow. [...] m2 - podatek- [...] zł; budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2 - podatek [...] zł, gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 - podatek [...] zł. Ww. decyzja nie zawierała uzasadnienia. Podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, dalej "Kolegium", wydało w dniu 17 stycznia 2014 r. decyzję, w której utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem umowy dzierżawy była działka nr [...] o powierzchni [...] ha, która w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowana była jako użytki rolne (grunty orne i pastwiska trwałe) oraz lasy i grunty leśne. Organ odwoławczy przywołał treść art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 465), art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381) i art. 2 ust. 2, art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), dalej "u.p.o.l.". Zdaniem organu odwoławczego, cała ww. działka była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podatnika, różnorodne ukształtowanie terenu tylko wzmacniało funkcję wypoczynkową tej działki. Organ odwoławczy wskazał, że ze zdjęć wynikało, iż działka jest ogrodzona siatką, co pozwala jej zachować integralność i wyznacza granice, w jakich mogą się poruszać osoby z niej korzystające. Organ odwoławczy podał, że podatnik nie wykazał, aby część działki, które według niego nie nadawała się na prowadzenie działalności gospodarczej, została oddzielona od pola namiotowego w taki sposób żeby wczasowicze nie mogli z niej korzystać. Organ odwoławczy wskazał, że ww. teren nie jest wykorzystywany rolniczo ani do gospodarki leśnej, lecz od kilkudziesięciu lat związany jest z wypoczynkiem ludzi nad wodą. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił podatek od nieruchomości dla całej powierzchni gruntów jako związanych działalnością gospodarczą. Podatnik złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W dniu 8 października 2014 r. WSA w Szczecinie wydał wyrok o sygn. akt I SA/Sz 409/14, w którym uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz decyzję organu pierwszej instancji. Sąd wskazał, że postępowanie podatkowe jest postępowaniem dwuinstancyjnym, co oznacza obowiązek rozpoznania sprawy co do jej istoty zarówno przez organ drugiej jak i pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji kształtować mogą tylko te okoliczności, które zostały podane przez organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Ponadto Sąd podał, że w niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji nie zawierała uzasadnienia, przez co naruszono art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), "o.p.". Organ podatkowy zakwestionował prawidłowość informacji podatkowej złożonej przez podatnika, wobec czego w wydanej decyzji winien dokładnie przedstawić stan faktyczny i uzasadnić swoje stanowisko. W toku postępowania podatnik powoływał się na warunki techniczne uniemożliwiające mu prowadzenie działalności gospodarczej na dzierżawionych gruntach. Mimo, że skarżący nie powołał się art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ podatkowy winien uzasadnić przyczyny niezastosowania ww. przepisu. Sąd wskazał, że dokonane przez organ podatkowy oględziny dotyczyły obiektów budowlanych posadowionych na dzierżawionej działce, a nie gruntów. Wobec czego organ odwoławczy nieprawidłowo w zaskarżonej decyzji powoływał się na ww. oględziny jako argumentu na okoliczność ukształtowania terenu. Organ podatkowy, ustosunkowując się do twierdzeń podatnika winien dokonać oględzin ww. terenu. Wójt Gminy W wydał w dniu 2 kwietnia 2015 r. decyzję, w której ustalił podatnikowi podatek od nieruchomości za rok 2013 w wysokości [...] zł. Organ podatkowy wskazał, że wysokość zobowiązania została ustalona w następujący sposób: budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - [...] zł x 2% : x 4 miesiące = [...] zł; budynek mieszkalny o wysokości>[...] m – [...] m2 x [...] zł : 12 x 4 miesiące = [...] zł; budynki przeznaczone na działalność gospodarczą>[...] m – [...] m2 x [...] zł : 12 x 4 miesiące = [...] zł; grunty związane z działalnością gospodarczą – [...] m2 x [...] zł : 12 x 4 miesiące = [...] zł. Organ podatkowy wskazał, że obliczeń podatku dokonano na podstawie informacji złożonej w dniu 23 maja 2013 r. przez podatnika, umowy dzierżawy, protokołu z oględzin nieruchomości wraz z dokumentacją fotograficzną, pisma z dnia 4 września 2013 r. dotyczącego rozwiązania umowy dzierżawy. Organ podatkowy podał, że podatnik wydzierżawił część działki nr [...] położonej w obrębie Z o łącznej powierzchni [...] ha, cała powierzchnia ww. działki wynosiła [...] ha. Podatnik w informacji podatkowej wskazał powierzchnię [...] m2 gruntów związanych z prowadzoną działalnością, a powierzchnię [...] m2 jako grunt pozostały, natomiast w umowie dzierżawy powierzchnia została określona na [...] m2. Zdaniem organu podatkowego, podatnik przy podpisaniu umowy winien zgłosić uwagi dotyczące powierzchni dzierżawionego terenu, skoro uważa, że był inny niż w umowie. Zaznaczył, że podatnik nigdy nie kwestionował powierzchni terenu przy płaceniu miesięcznego czynszu. Organ podatkowy podał, że cała wydzierżawiona powierzchnia gruntu była zajęta przez podatnika na działalność gospodarczą. Organ podatkowy wskazał, że działka nr [...] w Z nie jest wykorzystywany rolniczo ani też do gospodarki leśnej, lecz od kilkudziesięciu lat związany jest z wypoczynkiem ludzi nad wodą. Na wysokość stawki podatku wpływ miał status podatnika, który jest przedsiębiorca i dlatego, organ podatkowy zastosował najwyższą stawkę podatkową do dzierżawionej przez podatnika nieruchomości. Organ podatkowy stwierdził, że w sprawie nie miał zastosowania się art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Podatnik złożył odwołanie od ww. decyzji i wskazał, że organ odniósł się do własnego materiału zdjęciowego, a nie odniósł się do złożonego przez niego materiału fotograficznego. Wskazał, że powierzchnia wydzierżawionego gruntu została określona "na oko" bez mierzenia. Zdaniem podatnika, nie powinien on płacić podatku za teren, którego nie mógł wykorzystywać do działalności gospodarczej, w tym od terenu zdegradowanego oraz pod domkami, pozostawionym przez poprzedniego dzierżawcę, a także od terenu zajętego przez WOPR, którego status nie został wyjaśniony. Wniósł o wyjaśnienie m.in.: jaka jest właściwa powierzchnia dzierżawionego ośrodka, zajmującego część działki nr [...] i z jakich dokumentów ona wynika (według podatnika ośrodek w granicach ogrodzenia miał powierzchnię ok 2.5 ha); jaki był w 2013 r. status terenu i zabudowy WOPR na terenie dzierżawionego terenu. Do odwołania podatnik załączył zdjęcia terenu wraz z naniesieniem na zdjęcie satelitarne działki nr [...] zarysów różnych obszarów, w tym terenu zajmowanego przez WOPR. Pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r. organ podatkowy podał, że powierzchnia działki nr [...] wynosiła [...] ha, zaś powierzchnia dzierżawiona wynosiła [...] ha, pozostała część działki stanowiła m.in. teren zajęty przez WOPR. Na terenie WOPR znajdowały się 2 baraki. Organ podał, że podatnik o tym fakcie wiedział przed podpisaniem umowy dzierżawy i nie wnosił żadnych uwag co do sposobu rozliczania się z Gminą za bytność członków WOPR na terenie wyłączonym z dzierżawy. Podatnik w piśmie z dnia 5 maja 2015 r. wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Kolegium wydało w dniu 2 lipca 2015 r. postanowienie o odmowie przeprowadzenia rozprawy. Kolegium wydało w dniu 3 lipca 2015 r. decyzję, w której utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium przedstawiło stan faktyczny i wskazało, że podatnik dzierżawił ww. teren przez 5 miesięcy. Z protokołu przekazania terenu wynikało, że camping był ogrodzony siatką, w której była brama i furtka. Wydzierżawiony grunt oznaczony jako Bi był zajęty przez podatnika na działalność gospodarczą. Powierzchnia działki nr [...] uwidoczniona jest w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy przywołał treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520) i wskazał, że wypis z tej ewidencji jest dokumentem urzędowym. Z ewidencji wynikało, że działka nr [...] ma powierzchnię [...] ha. Według organu odwoławczego, camping miał powierzchnię [...] ha (... m2), zaś powierzchnię 0[...] ha ([...]m2) zajmował WOPR. Organ odwoławczy podał, że wyliczenia powierzchni dzierżawionej przez podatnika mają charakter gołosłowny oraz że podatnik winien ich był dokonać przed zawarciem umowy dzierżawy. Podatnik zawarł umowę dzierżawy terenu o powierzchni [...] ha i za tą powierzchnię winien uiścić podatek. Zdaniem organu odwoławczego, wydzierżawiony podatnikowi grunt opodatkowany został przez organ pierwszej instancji prawidłowo według stawek jak za grunt związany z działalnością gospodarczą, podobnie jak znajdujące się tam budynki i budowle. Podatnik złożył skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającą oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący uznał, że organy podatkowe nie wyjaśniły sprawy. Skarżący wskazał, że z jednej strony Kolegium podało, iż teren campingu jest ogrodzony i wyodrębniony z działki nr [...] a z drugiej, że WOPR zajmuje teren, za który on miał płacił podatek. Skarżący podał, że na załączonej do skargi mapie zaznaczył teren campingu nr [...] w granicach ogrodzenia, tj. część działki nr [...] o powierzchni ok. [...] ha oraz część terenu ww. działki położonej poza ogrodzeniem o powierzchni niewiele ponad [...] ha, a także obszarów, których nie użytkował (teren WOPR i teren, na których znajdowały się domki posadowione przez wcześniejszego dzierżawcę), za które został mu naliczony podatek. Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Skarżący w piśmie z dnia 16 grudnia 2015 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zdaniem Sądu, organ podatkowy nie wykonał zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 8 października 2014 r. Kwestią zasadniczą w sprawie jest ustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego w postaci przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z wypisu z ewidencji gruntów wynikało, że działka nr [...] w Z posiadała powierzchnię [...] ha. Na podstawie umowy dzierżawy skarżącemu przekazano część działki nr [...] o powierzchni [...] ha. Wobec braku ustaleń szczegółowych w umowie dzierżawy co do powierzchni działki, która została przekazana skarżącemu, organ podatkowy winien ustalić przebieg granicy wydzierżawionego terenu podatnikowi na działce nr [...]. Zdaniem Sądu, przeprowadzenie oględzin terenu powinno wykazać właściwą wielkość wydzierżawionej skarżącemu powierzchni. Okoliczność, że ww. teren może być wydzierżawiony innej osobie nie stanowi przeszkody do dokonania oględzin. Według Sądu, oprócz skarżącego (lub jego pełnomocnika) w oględzinach w miarę możliwości winny brać udział osoby, które z upoważnienia Gminy brały udział w przekazaniu terenu podatnikowi w dniu 26 kwietnia 2013 r. oraz oględzinach z dnia 14 października 2013 r. po zakończeniu umowy dzierżawy. Oględziny winny być połączone z dokonaniem pomiaru terenu, który został wydzierżawiony skarżącemu. Ustalenia dokonane w trakcie oględzin winny zostać udokumentowane fotograficznie i odpowiednio naniesione na mapę terenu. Umowa dzierżawy jest jednym z dokumentów, który podlega ocenie organu. Nie można podzielić stanowiska organu o decydującym znaczeniu zapisów umowy dzierżawy co do wielkości powierzchni wydzierżawionej skarżącemu. Skoro organ podatkowy stwierdził, że skarżącemu wydzierżawiono teren campingu nr [...] w Z powinien odnieść się w swojej decyzji do wielkości powierzchni tego campingu, która winna być podstawą do obliczenia podatku od nieruchomości skarżącemu. Skoro to Gmina jest właścicielem ww. campingu winna być w posiadaniu dokumentów związanych z jego umiejscowieniem, wskazujących jego powierzchnię. Dokumenty te winny być skonfrontowane z wynikami oględzin i dokumentami, które były załącznikami do umowy dzierżawy, które nie były dołączone do akt sprawy. Wskazać trzeba, że to skarżący przedstawiał szkice terenu, zaś organ podatkowy nie ustosunkował się do nich. Oględziny terenu winny przynieść odpowiedź czy na terenie wydzierżawionym skarżącemu znajdował się teren zajmowany przez WOPR. Jest to istotne, gdyż według umowy dzierżawy na terenie przekazanym skarżącemu znajdował się budynek ratownika. Zdaniem Sądu, powierzchnia działki nr [...] wynikająca z umowy dzierżawy nie ma bezpośredniego przełożenia na wymiar podatku od nieruchomości w stosunku do podatnika. Skarżący nie kwestionuje faktu, że jest podatnikiem ww. podatku od terenu wydzierżawionego mu przez Gminę, ale wielkość tej powierzchni. Wobec braku uszczegółowienia terenu wydzierżawionego podatnikowi przez Gminę w umowie dzierżawy, według Sądu, podatnik ma prawo kwestionować wielkość tej powierzchni w postępowaniu podatkowym i wykazywać, że faktyczna powierzchnia terenu przekazana mu rzez Gminę była mniejsza niż ujęta w umowie. Zdaniem Sądu, umowa dzierżawy decydowała o wysokości czynszu, a nie o wysokości należnego podatku. Zapis umowy w § 6 stwierdza jedynie obowiązek ponoszenia przez skarżącego podatku rolnego i podatku od nieruchomości. Zapis ten nie miał wpływu na wysokość podatku od nieruchomości. Świadczył o tym brak ustalenia skarżącemu podatku rolnego. Zdaniem Sądu, w przypadku ustalenia w trakcie oględzin oraz na podstawie innych dowodów, że teren zajęty przez WOPR oraz teren pod domkami pozostawionymi przez poprzedniego dzierżawcę i nieużytkowanymi przez podatnika do działalności gospodarczej, znajduje się na terenie campingu nr [...], który został skarżącemu wydzierżawiony przez Gminę, organ podatkowy winien wyłączyć te tereny z powierzchni od której naliczany jest podatek od nieruchomości. Niezasadne jest stanowisko organu, który nieprawidłowościami przy zawarciu umowy dzierżawy obciążą jedynie podatnika. Gmina jako właściciel przedmiotowego terenu winna przekazać go podatnikowi, wyłączając z niego powierzchnię zajętą przez inne podmioty i od faktycznie zajętej przez podatnika części działki nr [...] naliczyć podatek od nieruchomości. Kwestia prawidłowości czynszu, wynikającego z ww. umowy dzierżawy nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do art. 134 § 2 p.p.s.a., sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wskazać należy, że uchylenie zaskarżonej decyzji nie może wpływać na pogorszenie sytuacji skarżącego, o czym mówi zakaz reformationis in peius wymieniony w art. 134 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że po ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy nie może ustalić podatku od nieruchomości skarżącemu w wysokości wyższej niż określona decyzją z dnia 2 kwietnia 2015 r., nawet w przypadku ustalenia, że powierzchnia campingu wydzierżawionego była większa niż [...] ha. Wskazać należy, że organy obu instancji nie ustaliły w sposób prawidłowy charakteru obiektów budowlanych znajdujących się na terenie wydzierżawionego terenu. Jak wyżej wskazano przy ustaleniu podatków organ podatkowy związany jest danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Jak wynikało z wypisu z ww. ewidencji dla działki nr [...] w Z znajduje się na niej 5 budynków niemieszkalnych oznaczonych nr 141, 156, 157, 161, 167 wraz ze wskazaniem powierzchni zabudowy. Organ podatkowy powinien przyporządkować numery budynków niemieszkalnych znajdujących się w wypisie z ewidencji gruntów i budynków działki nr [...] w Z określonym budynkom, znajdujących się na ww. terenie, a wymienionym w umowie dzierżawy i w protokołach z dnia 23 kwietnia 2013 r. i 14 października 2013 r. Pomocne w tym zakresie mogą być oględziny terenu. Tymczasem w decyzji z dnia 2 kwietnia 2015 r. sposób ogólny organ podatkowy podał, że ustalił podatek od nieruchomości od budowli związanych z działalnością gospodarczą, budynku mieszkalnego, budynków przeznaczonych na działalność gospodarczą bez wymienienia tych obiektów, wchodzących w skład przedmiotów opodatkowania. W wypisie z ewidencji nie ma budynku mieszkalnego na ww. działce, także w umowie dzierżawy i protokole przekazania terenu skarżącemu w dniu 26 kwietnia 2013 r. taki budynek nie występuje. Budynek mieszkalny pojawia się dopiero w informacji podatkowej z dnia 23 maja 2013 r., złożonej przez skarżącego oraz w protokole z dnia 14 października 2013 po zakończeniu dzierżawy. Najprawdopodobniej wskazany w ww. decyzji budynek mieszkalny jest to budynek, określony w umowie dzierżawy i protokole z dnia 26 kwietnia 2013 r. jako budynek wielofunkcyjny. Organ podatkowy postąpił nieprawidłowo, opodatkowując ww. budynek jako budynek mieszkalny według stawki jak dla budynków mieszkalnych, określonej w § 1 pkt 1 lit.a uchwały nr XXIII/128/2012 z dnia 30 października 2012 r. Rady Gminy W w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 28 listopada 2012 r., poz. 2714), w sytuacji gdy stwierdził, że cały teren wraz z obiektami budowlanymi został przekazany przedsiębiorcy na prowadzenie działalności gospodarczej. Jednak wobec zakazu reformationis in peius, o którym mowa była wyżej, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy zobowiązany jest ustalić należny podatek od ww. budynku w wysokości nie wyższej niż kwota [...] zł wymieniona w decyzji z dnia 2 kwietnia 2015 r. Przechodząc do budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, to organ podatkowy w decyzji z dnia 2 kwietnia 2015 r. wymienił ich wartość [...] zł. Wartość ta została przyjęta za skarżącym. W opisie ustaleń faktycznych do protokołu z dnia 14 października 2013 r. wymienione zostały obiekty budowlane, których część najprawdopodobniej uznano za budowle, których wartość wskazano w ww. decyzji. W decyzji z dnia 2 kwietnia 2015 r. za budynki przyjęto najprawdopodobniej jedynie budynki wymienione w protokole z dnia 14 października 2013 r. Powyższe było jednak niezgodne z wypisem z ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] oraz zapisami umowy dzierżawy i protokołu z dnia 26 kwietnia 2013 r., przekazującego teren skarżącemu z uwagi, że część budowli z protokołu z dnia 14 października 2013 r. w ww. umowie i protokole z dnia 26 kwietnia 2013 r. oznaczona była jako budynki. W umowie dzierżawy występowały: budynek wielofunkcyjny, budynek recepcji i budynek ratownika. W protokole z dnia 23 kwietnia 2013 r. występowały: budynek recepcji, budynek wielofunkcyjny, budynek portiernia, budynek WC z kabiną dla niepełnosprawnych i budynek ratownika. Liczba budynków wymienionych w ww. protokole była zgodna z liczbą budynków niemieszkalnych wymienioną w wypisie z ewidencji gruntów i budynków dla działki [...]. Podkreślić należy ponownie, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego, co oznacza, że jeżeli jakiś obiekt budowlany ujęty jest w niej jako budynek nie może być uznany za budowlę przez organ podatkowy bez zmiany danych wynikających z ww. ewidencji. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.o.l., powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Zdaniem Sądu, oględziny terenu winny też dotyczyć obiektów budowlanych tam się znajdujących i ponownym ustaleniu ich powierzchni użytkowej wobec zastrzeżeń Sądu co do prawidłowości danych, wynikających z protokołu z dnia 14 października 2013 r. Oczywistym jest, że wyniki oględzin należy odnieść do sytuacji na gruncie w roku 2013 r. oraz dokumentów zawartych w sprawie oraz będących w posiadaniu organu, związanych z ich wybudowaniem jako właściciela gruntu. Prawidłowe zakwalifikowanie obiektów budowlanych znajdujących się na wydzierżawionym terenie skarżącemu oraz ustalenie ich prawidłowej powierzchni użytkowej ma wpływ na wysokość opodatkowania. Podkreślić należy raz jeszcze, że po ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy nie może ustalić podatku od nieruchomości w wysokości wyższej niż wymieniona w decyzji z dnia 2 kwietnia 2015 r. Zdaniem Sądu, organy podatkowe naruszyły art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 op. Z uwagi na powyższe uchybienia, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił decyzje organu drugiej i pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy winien przeprowadzić postępowanie ponownie, przestrzegając zasad postępowania podatkowego, kierując się ww. wskazaniami Sądu. Organ podatkowy winien ustalić w sposób prawidłowy przedmioty opodatkowania i dokonać ponownego ustalenia skarżącemu podatku od nieruchomości z zastrzeżeniem, że wysokość podatku od nieruchomości za 2013 r. nie może być wyższa niż [...] zł. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, i art.135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.