VIII SA/Wa 201/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za zajęcie nieruchomości oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. B. (dalej: "skarżący") od decyzji Starosty S. z [...] października 2013 r., znak [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania na rzecz J. B. za prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w S., przy ulicy I. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżone orzeczenie wydano w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją nr [...] z dnia 30 września 2010 r. Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "budowa ulicy [...]) oraz budowa ulicy [...] na odcinku od drogi krajowej nr 7 do granic administracyjnych miasta S. (od km 0+430,14 do km 0+855,68"). Powyższą decyzją zatwierdzono podział działki numer [...], której właścicielem był skarżący, na działki o numerach [...]. Działka nr [...] o powierzchni [...] ha na mocy ww. decyzji stała się własnością Gminy S. – art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 687). Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Starosta S. orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz skarżącego w wysokości [...] zł za przejęty na rzecz Gminy S. grunt i zobowiązał Burmistrza S. do jego wypłaty. Od w/w decyzji Starosty odwołanie złożył skarżący, a organ II instancji decyzją z [...] kwietnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego postępowania Starosta S. decyzją z dnia [...] października 2013 r. ustalił odszkodowanie na rzecz J B w kwocie [...] zł. za przedmiotowy grunt. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] wniósł J B zarzucając zaniżenie wysokości odszkodowania z uwagi na wadliwe przyjęcie w operacie szacunkowym przeznaczenia nieruchomości, jako działki rolnej, ograniczenie prawa strony do zapoznania się z materiałem dowodowym, naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz ujemnego wpływu wywłaszczenia na część działki pozostałą przy właścicielu. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty S. W uzasadnieniu orzeczenia organ przytoczył treść art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zgodnie, z którym wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.; dalej: "ugn"). W myśl art. 154 ugn wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Natomiast ust. 4 ww. § stanowi, że przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio do określenia wartości nieruchomości lub ich części nabywanych na cele budowy autostrad lub dróg krajowych z tym, że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady lub drogi krajowej, a ceny - na dzień zawarcia umowy, jeżeli nabycie następuje w drodze umowy, albo na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu, jeżeli nabycie następuje w drodze wywłaszczenia. Przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości, co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Organ drugiej instancji podniósł, że w niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości stanowi operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego A D z dnia 27 maja 2013 r. Rzeczoznawca majątkowy, wyceniając grunt, zastosował podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Biegły ustalił, że przedmiot wyceny na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej tj. na dzień 30 września 2010 r. nie był objęty ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy S" zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S z dnia 14 listopada 2000 r. wyceniana działka położona była na terenach rolnych. Szacując nieruchomość biegły przeprowadził analizę cen na rynku lokalnym – teren gminy i miasta S. – i wziął pod uwagę w procesie wyceny transakcje przeprowadzone na nieruchomościach gruntowych o przeznaczeniu rolnym, tj. takim, jakie miała wyceniana działka przed jej przeznaczeniem pod budowę drogi, w okresie od czerwca 2011 r. do lutego 2013 r., co pozwoliło na ustalenie ceny średniej nieruchomości w wysokości 13,50 zł/m². Biegły określił cechy rynkowe nieruchomości oraz ich wagi. I tak wskazał: lokalizacja i położenie - dobre, przydatność rolnicza - średnia, ograniczenia i utrudnienia - nie występują, kształt i wielkość - korzystna, otoczenie i sąsiedztwo gruntów przyległych – tego samego typu, dostępność komunikacyjna dobra oraz na poziomie korzystnym – zbędność melioracji. Wartość współczynników korygujących w przypadku pięciu z siedmiu cech biegły ustalił na poziomie maksymalnym, w pozostałych przypadkach na poziomie średnim i powyżej średniego. W operacie przeprowadzono analizę cen rynku nieruchomości rolnych, jak również analizę rynku nieruchomości drogowych i ostatecznie rzeczoznawca przyjął, że cel wywłaszczenia nie spowoduje zwiększenia wartości nieruchomości. Biegły wskazał, że ostatecznie ustalona na poziomie 23,64 zł/m². wartość jednostkowa 1 m². wycenianej nieruchomości przedstawia jej obiektywną wartość, najbardziej prawdopodobną cenę możliwą do uzyskania na rynku lokalnym. Zdaniem organu operat szacunkowy w przedmiotowej sprawie został sporządzony prawidłowo i spełnia on wymogi z § 55 ust. 2 rozporządzenia, tj. zawiera informacje niezbędne przy wykonaniu wyceny nieruchomości w tym, wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń i wyniku końcowego. Z treści opinii nie wynika, by zawierała ona założenia sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Operat nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym, a ustalenia zawarte w jego treści zachowują wewnętrzną spójność i logikę. Odpowiadając zaś na zarzuty odwołania, organ wskazał, iż rzeczoznawca majątkowy zgodnie z treścią art. 130 ust. 1 ugn ustalił wysokość odszkodowania według stanu i przeznaczenia nieruchomości z daty wydania decyzji o wywłaszczeniu, a zatem prawidłowo określił działkę ze względu na jej przeznaczenie planistyczne, jako tereny rolne. Podniesiono, że znajdująca się w aktach korespondencja, wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru świadczy o prawidłowym wykonaniu przez organ I instancji dyspozycji zawartej w art. 10 kpa. Odnosząc się do zarzutu utraty wartości części działki pozostałej przy właścicielu organ zauważył, że odszkodowanie może być rekompensatą tylko za ten grunt, a nie za spadek wartości pozostałej części gruntu, czy inny uszczerbek majątkowy. Co do zarzutu naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że kwestia ta pozostaje bez związku ze sprawą o odszkodowanie. Pismem z 6 lutego 2014 r. skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wniósł o jej zmianę i przyjęcie odszkodowania w wysokości 72 zł za mkw., jak za działkę budowlaną. Zarzucił naruszenie: - art. 7, 8, 77 § 1 kpa w szczególności przez uznanie, że przedmiotowa działka w chwili wydania decyzji z 30 września 2010 r. była przeznaczenia rolniczego, podczas gdy w poprzednim okresie znajdował się na niej domek letniskowy, służyła do celów rekreacyjnych w okresie gdy właścicielem był S M; - art. 81 kpa poprzez brak możliwości wniesienia zastrzeżeń do opinii, gdyż opinię wydano nieprawidłowo z zaniżeniem jej wartości; - art. 138 § 2 k.p.a. w wyniku nie uchylenia przez organ II instancji zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i nie przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. - § 36 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego z dnia 21 września 2004 r. (Dz. U. Nr 207 poz. 2109 ze zm.) poprzez błędne ustalenie wartości działki; - art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne ustalenie kategorii i do jakich należy sporna działka. W uzasadnieniu skarżący w całości podtrzymał argumentację prezentowaną w dowołaniu od decyzji organu I instancji. Dodał, że zgodnie z aktualnym rejestrem gruntów jego działka jest działką budowlaną. Kupując działkę zapłacił 50 zł za m²., a ustalono odszkodowanie z rażącą stratą, zwłaszcza, że reszta działki traci na użyteczności, gdyż zmniejsza się jej powierzchnia, co też winno mieć odzwierciedlenie w odszkodowaniu. Podkreślił, że biegły ustalając odszkodowanie winien zbadać, czy przeznaczenie nieruchomości wycenianej zgodnie z celem wywłaszczenia spowoduje wzrost jej wartości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty S z [...] października 2012 r. orzekającą o ustaleniu na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości [...] zł. za przejęcie z mocy prawa na rzecz Gminy S nieruchomości oznaczonej, jako działka nr [...], położonej w S, powiat s, a także o zobowiązaniu Burmistrza S do wypłaty odszkodowania. We wniesionej skardze skarżący zakwestionował przyjętą przez organ opinię biegłego uznając ją za sporządzoną nieprawidłowo i w rezultacie doszło do ustalenia zaniżonej wartości 1 m² wycenianej nieruchomości. Istota niniejszej sprawy sprowadza się, zatem do dokonania oceny prawidłowości sporządzenia ww. operatu szacunkowego, określającego wartość rynkową objętej wywłaszczeniem nieruchomości i prawidłowości jego oceny - jako dowodu w prowadzonym postępowaniu. Sąd w całości podzielił stanowisko i argumentację organów orzekających w niniejszej sprawie odnośnie prawidłowości ustalenia wysokości odszkodowania. Postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną uregulowane zostało ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2013 r., poz. 687, dalej powoływana, jako specustawa). Odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość ustalone zostało stosownie do art. 18 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. tj. przy określeniu wysokości odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wartości odszkodowania. Zgodnie z przepisem art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości, przy określaniu, której uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami - ust 2 ww. przepisu. Pojęcie "stan nieruchomości" zostało sprecyzowane przez ustawodawcę w art. 4 pkt 17 tej ustawy wskazującym, że należy przez to rozumieć stan zagospodarowania, stan prawny, stan techniczno-użytkowy, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona. Odnośnie przeznaczenia nieruchomości, której wywłaszczenie nastąpiło w związku z realizacją inwestycji drogowej bezpośrednie zastosowanie znajdują przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. I tak, stosownie do treści art. 130 ust. 1 ugn w przypadku, gdy starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw, co ma miejsce w sprawach dotyczących nieruchomości wywłaszczonych w ramach specustawy oraz jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Wartość rynkowa nieruchomości jest określana przez rzeczoznawcę majątkowego na podstawie art. 154 ust. 1 ugn, który dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2 ww. art.). W realiach sprawy niniejszej w dacie wydania przez organ I instancji decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast szacowana nieruchomość objęta była studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy S. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S z 14 listopada 2000 r. Oznacza to, że przeznaczenie nieruchomości winno być określone na podstawie tego studium, a nie jak wadliwie wywodzi skarżący w oparciu o obecne przeznaczenie nieruchomości. Prawidłowo, zatem w oparciu o obowiązujące wówczas studium rzeczoznawca majątkowy określił przeznaczenie przedmiotowej działki, jako rolne. W związku z tym uchwała Rady Miejskiej Nr [...] marca 2012 r. zatwierdzająca obowiązujący dla tej nieruchomości miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego północno – wschodniej części miasta S., która zmieniła przeznaczenie działki na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, nie mogła być wzięta pod uwagę przy określeniu wysokości odszkodowania, gdyż rzeczoznawca, jak i organy administracji mogły brać pod uwagę przeznaczenie działki na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Operat szacunkowy, jako stanowiący efekt pracy powołanego w postępowaniu biegłego, powinien być sporządzony w oparciu o przepisy zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego - a w szczególności § 36. Zgodnie z treścią ust. 1 tego ostatniego § wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów specustawy określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ugn ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Przy czym nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. Biegły poddał analizie rynek lokalny gminy i miasta S. Dla potrzeb wyceny przyjął próbę reprezentatywną 17 transakcji gruntów podobnych w latach 2011-2013. Jako główne cechy rynkowe dla nieruchomości rynkowych niezabudowanych mające największy wpływ na cenę biegły wyodrębnił: przeznaczenie nieruchomości w studium, lokalizację i położenie, dostęp do urządzeń infrastruktury technicznej, kształt i wielkość nieruchomości oraz dostępność komunikacyjną. W operacie przeprowadzono analizę cen rynku nieruchomości rolnych, jak również analizę rynku nieruchomości drogowych i w wyniku porównania tych danych ostatecznie rzeczoznawca przyjął, że cel wywłaszczenia nie spowoduje zwiększenia wartości nieruchomości w związku z czym nie ma zastosowania tzw. "zasada korzyści". Biegły wskazał, że ostatecznie ustalona na poziomie 23,64 zł/mkw. wartość jednostkowa 1 m² wycenianej nieruchomości przedstawia jej obiektywną wartość, najbardziej prawdopodobną cenę możliwą do uzyskania na rynku lokalnym. Organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały właściwej oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego - w swoich decyzjach przedstawiły w sposób szczegółowy, dlaczego uznały wartość dowodową tej opinii. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego nieprawidłowego ustalenia wartości nieruchomości w sporządzonej opinii biegłego, Sąd stanął na stanowisku, że operat szacunkowy wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego stanowi jeden z dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, który podlega ocenie przez organ administracji, tak jak każdy inny dowód, na podstawie art. 80 kpa. Natomiast zgodnie z przepisem art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Z powyższego art. wynika m.in., że strona - kwestionując ustalenia operatu - powinna przedstawić dowody znajdujące się w jej posiadaniu na tę okoliczność. Jeden z takich środków dowodowych może stanowić operat szacunkowy wykonany przez innego rzeczoznawcę majątkowego, szacujący wartość tej samej nieruchomości. Przedłożony organowi przez stronę operat, wykonany na jej zlecenie, będzie podlegał takiej samej ocenie organu administracji, jak każdy inny dowód zgromadzony w sprawie. Strona uprawniona była także odwołać się do organizacji zawodowej rzeczoznawców, celem oceny prawidłowości operatu sporządzonego na zlecenie organu administracji. Podkreślić, bowiem należy, że biegły posiada wiadomości specjalne z danej dziedziny i w oparciu o nie wycenia nieruchomość. Zatem jego status zbliżony jest do zawodu zaufania publicznego. Zarzut skarżącego, że ustalone odszkodowanie jest zaniżone nie został podzielony przez Sąd, ponieważ w ocenie składu orzekającego skarżący skutecznie nie podważył wartości dowodowej operatu szacunkowego. Wskazać należy, że kwota określona przez biegłego nie musi być identyczna do wartości oczekiwanej przez skarżącego. Uzyskanie przez inne osoby wyższego odszkodowania nie dowodzi wadliwości sporządzonej opinii, bowiem ustalenie wartości każdej nieruchomości następuje indywidualnie, na podstawie odrębnego operatu szacunkowego, przy uwzględnieniu indywidualnych cech nieruchomości porównywanych. Sam fakt położenia nieruchomości w pobliżu nie musi powodować ich porównywalnej wartości. Nie może też skutecznie podważać operatu argument o zakupie przedmiotowej działki przez skarżącego za cenę 50 zł za metr kwadratowy, skoro skarżący wywodzi swoje prawo własności z uwłaszczenia, a zatem kupno ziemi musiało mieć miejsce najpóźniej w 1971 roku, w odmiennych realiach gospodarczych, rynkowych, przed denominacją, których nie sposób odnieść do cen obecnych. Pozostałe podtrzymywane zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Słusznie Wojewoda wskazał, że należne odszkodowanie może być rekompensatą tylko za ten grunt, nie zaś za spadek wartości pozostałej części. Żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości powiększenia należnego odszkodowania o jeszcze inne składniki np: utraconych przez właściciela zysków, utraty wartości pozostałej części nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zauważyć trzeba, że przepis ten nie miał zastosowania w toczącym się postępowaniu administracyjnym, nie mogło dojść zatem do jego naruszenia. Także zarzut naruszenia art. 10 kpa nie jest zasadny, o czym świadczy znajdująca się w aktach administracyjnych korespondencja, w tym zawiadomienie skarżącego o zgromadzeniu całego materiału dowodowego w sprawie, możliwości zapoznania się z nim, ze wskazaniem na operat szacunkowy i wysokość wyliczonego odszkodowania za przejętą nieruchomość, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, wysokości odszkodowania i zgłoszenia dodatkowych żądań, które doręczono skarżącemu 9 sierpnia 2013 r. Podsumowując Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Przekonująco uzasadniły swoje decyzje nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Z tych też względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w wyroku. ----------------------- 9