II SA/Gl 467/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy H.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza na rzecz skarżącego od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. przyznaje adwokat I. L. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Pismem z dnia 24 listopada 2013 r. K. i P. S. poinformowali Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...], że w ścianie budynku H. M., która znajduje się w odległości 2 m od granicy działki, wykonano w latach 80-tych trzy otwory okienne, na których wykonanie nie uzyskano zgody ówczesnych właścicieli działki sąsiedniej. Podczas kontroli obiektu, przeprowadzonej w dniu 21 stycznia 2014 r. H. M. (obecny właściciel działki nr 1 w N. przy ul. [...]) stwierdził, iż ww. okna powstały ponad 80 lat temu. Organ I instancji pismem z dnia [...] r. wezwał H. M. do przedłożenia dokumentów dotyczących wykonania otworów okiennych. Strona nie dostarczyła dokumentów potwierdzających legalność wykonanych robót budowlanych. PINB pismem z dnia [...] r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnie wykonanych otworów okiennych w ścianie budynku mieszkalno-gospodarczego na działce nr 1. W dniu 1 lipca 2014 r. H. M. przedłożył trzy oświadczenia (M. F., M. N. oraz H. S.) wskazujące, iż przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany wraz z istniejącymi otworami okiennymi w 1900 roku. Następnie w odpowiedzi na pismo PINB skierowane do K. i P. S. w sprawie podania faktów dla poparcia twierdzenia dotyczącego daty wykonania otworów okiennych, do organu I instancji wpłynęły dwa oświadczenia (N. S. i J. Z.), zgodnie z którymi "do czerwca 1980 r. (...) w ścianie budynku mieszkalnego H. M. graniczącej z działką 2 otworów okiennych nie było." Wójt Gminy R. oraz Kierownik Oddziału w G. Archiwum Państwowego w K. poinformowali organ I instancji, iż nie odnaleziono w zespołach archiwalnych pozwolenia na budowę na nazwiska M. lub F. dla adresu przy ul. [...] w N.. Jednakowoż wyjaśniono, że Archiwum Państwowe posiada jedynie rejestry pozwoleń na budowę z wybranych lat np. 1974-1976 czy 1985-1987. Następnie decyzją z dnia [...]r. nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2013, poz. 1409 z późn.zm.) PINB nakazał H. M. likwidację samowolnie wykonanych otworów okiennych w ścianie ww. budynku, w terminie do dnia 30 kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w związku z tym, iż przedmiotowe otwory okienne znajdują się w ścianie budynku usytuowanej w odległości 1,50 m - 1,80 m od granicy z działką nr 2 organ wystąpił do Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w G. o udzielenie odpowiedzi czy granica pomiędzy działką nr 1 a działką nr 2 uległa zmianom bądź powstała w wyniku podziału. Ustalenia te miały na celu zbadanie czy ściana z oknami była zgodna z przepisami obowiązującymi w dacie budowy budynku, a na skutek późniejszych zdarzeń prawnych znajduje się obecnie w odległości naruszającej aktualnie obowiązujące przepisy § 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j.: Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690 z późn.zm.). Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w G. w piśmie z dnia [...] r. wskazał, iż usytuowanie granicy nie uległo zmianie i jest zgodne z posiadaną w tut. Ośrodku dokumentacją.. Organ I instancji wskazał następnie, że przepisy dotyczące sytuowania budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi w stronę granicy w żadnym z obowiązujących dotychczas reżimów prawnych nie dopuszczały wykonania okien w ścianie budynku usytuowanej w odległości 1,50 m - 1,80 m od granicy. A zatem pomimo, iż w aktach sprawy znajdują się sprzeczne oświadczenia co do daty powstania okien, ustalenie daty samowolnego wykonania robót budowlanych pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Od powyższej decyzji H. M. wniósł w ustawowym terminie odwołanie. Zarzucił, iż PINB nie wskazał przepisów, na podstawie których stwierdził, że okna są samowolą i nigdy nie mogły uzyskać pozwolenia na budowę. Nadto decyzja narusza art.107 k.p.a.. W zaskarżonej decyzji brak jest bowiem uzasadnienia faktycznego zawierającego fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z treści uzasadnienia wynika, że organ posiada oświadczenia przedłożone przez odwołującego się od starszych ludzi, wskazujących, że otwory okienne istnieją od 1900 r. i oświadczenie H. M., że powstały ponad 80 lat temu oraz oświadczenia właścicieli sąsiedniej nieruchomości, że otwory powstały po czerwcu 1980 roku. Tak wiec organ jako dowody dopuścił wszystkie oświadczenia, ale już nie uzasadnił, którym dał wiarę, a tym samym jakie przepisy badał. Odwołujący się podkreślił, że P. S. (ur. w [...] r.) nie może być wiarygodnym co do zdarzeń z lat osiemdziesiątych. Podobnie oświadczenie K. S. nie może być wiarygodne. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w całości i nałożył na H. M., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, obowiązek likwidacji trzech otworów okiennych w ścianie ww. budynku w terminie do dnia 30 czerwca 2015 r. poprzez wypełnienie 3 otworów okiennych cegłą ceramiczną pełną lub materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, a klasa odporności ogniowej wypełnienia otworu w ścianie winna wynosić co najmniej E 30 (zgodnie z § 216 ust. 1 oraz 232 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie dotyczący budynków mieszkalnych - ZL IV - klasa odporności pożarowej "D"). W uzasadnieniu WINB zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego, a następnie wskazał, iż negatywnie ocenia niewyszczególnienie przez PINB przepisów, na podstawie analizy których ustalił, że "nigdy (w żadnym z obowiązujących wówczas przepisów) nie było możliwe uzyskanie pozwolenia na wybicie otworów okiennych w tak bliskiej odległości od granicy." Powyższe stanowi wadę zaskarżonej decyzji w zakresie uzasadnienia prawnego. Należy jednakże wskazać, że słusznie PINB stwierdził, że w żadnym okresie obowiązywania przepisów prawa budowlanego nie było dopuszczalne wykonanie otworów okiennych w ścianie budynku znajdującego się w takim zbliżeniu do granicy działki. Jak wykazuje analiza przytoczonych niżej przepisów techniczno - budowlanych bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje data wykonania spornych otworów okiennych. Należy wskazać, że zgodnie z art. 196 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. 1928, Nr. 23, poz. 202 z późn. zm.) "Budynki ogniotrwałe, wznoszone bezpośrednio przy granicy sąsiadów, jako też budynki nieogniotrwale, wznoszone w odległości mniejszej niż 4 m od tej granicy, powinny być zaopatrzone od strony granicy w mur ognioochronny bez otworów i próżni grubości równającej się co najmniej długości jednej cegły, wyprowadzony od fundamentów przez wszystkie kondygnacje, a wystający 30 cm ponad dach". Zgodnie zaś z § 12 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. 1980, Nr 17, poz. 62) "(...) wolno - stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być mniejsza do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych". Zgodnie wreszcie z § 12 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszą niż: - 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, -3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy". Jak wynika z analizy powyższych przepisów przedmiotowe otwory okienne były i są niezgodne z przepisami techniczno - budowlanymi, zatem data wykonania przedmiotowych otworów, z uwagi na naruszenie wymogów przeciwpożarowych, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Kolejno WINB wskazał, że stosownie do § 232 ust. 6 wyżej przywołanego rozporządzenia w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, przy czym powierzchnia wypełnionych otworów nie może przekraczać 10% powierzchni ściany, a klasa odporności ogniowej wypełnienia otworu w ścianie nie powinna być niższa niż E 30. Ponadto organ zauważył, że w przypadku gdy przedmiotowe otwory okienne znajdują się tak blisko od granicy z działką sąsiednią, tego rodzaju naruszenie przepisów należy rozpatrywać również jako naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich. WINB wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, iż postępowanie dotyczy jedynie trzech otworów okiennych, a nie całego obiektu, organ nie może orzec na podstawie powyższego przepisu. Ponadto z uwagi na to, że powstały one prawdopodobnie w czasie budowy przedmiotowego budynku, nie można orzec nakazu przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego, jak również z uwagi na zakończenie robót budowlanych z nimi związanych, organ nie może orzec nakazu zaniechania dalszych robót, ani rozbiórki otworów okiennych z uwagi na nielogiczność takowego nakazu. W ocenie WINB bezspornym jest, że wykonanie nakazanych robót będzie skutkowało doprowadzeniem wykonanych otworów okiennych do stanu zgodnego z prawem, przy możliwie najmniejszym koszcie dla zobowiązanego. Podsumowując rozważania dotyczące podstawy prawnej nakazanych robót należy wskazać, że niezależnie od trybu w jakim przedmiotowa niezgodność w przepisami techniczno - budowlanymi byłaby rozstrzygana, to orzeczenie w swej istocie musiałoby odpowiadać sentencji niniejszej decyzji organu. Następnie WINB podkreślił, że PINB nie wskazał, sposobu w jaki ma zostać wykonany nakaz likwidacji otworów okiennych. W ocenie WINB taki brak w decyzji organu I instancji musiał skutkować jej uchyleniem, jednakże z uwagi na wystarczające zbadanie stanu faktycznego i prawnego sprawy możliwe było orzeczenie co do istoty sprawy. Pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. H. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Wskazał, iż nie sposób się zgodzić ze stwierdzeniem, że okna nie mogły powstać legalnie w bliskiej odległości od granicy działki. Organ II instancji wskazał na przepisy prawa obowiązujące w Polsce i to dopiero od 1928 roku. Pomijając już fakt, że wg skarżącego obiekt z otworami okiennymi powstał prawie 30 lat wcześniej niż zaczęło obowiązywać rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 16 lutego 1928 r., to istotniejsze jest to, że to Rozporządzenie nawet w 1928 r. nie obowiązywało w m. N., gdyż wieś ta leżała do 1945 r. na terenie [...], gdzie polskie prawo nie obowiązywało. Organy nadzoru budowlanego tego nie zbadały, a w każdym razie nie uzasadniły czy zbadały przepisy prawa obowiązujące na tych terenach w czasie budowy budynku. Organy nadzoru budowlanego nadużywają też, bez uzasadnienia faktycznego i prawnego, słowa "samowolnie" wykonane otwory okienne, ponieważ wskazane przepisy mówią o budowie czy lokalizacji obiektów budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia ją poprzedzającego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym skarga, jako zasadna, musiała zostać uwzględniona. Wydane przez organy decyzje są bowiem co najmniej przedwczesne z uwagi na nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, naruszając tym samym art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienia obu rozstrzygnięć zawierają także istotne luki uniemożliwiające ocenę poprawności rozumowania organu, naruszając tym samym art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji decyzje naruszają także art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż podstawowa kontrowersja pomiędzy organami a skarżącym odnosi się do czasu, w którym okna zostały w przedmiotowym budynku wykonane i znaczenia ustalenia tego czasu. Zdaniem organu I instancji kwestia ta nie ma znaczenia w sprawie. Jak bowiem stwierdził PINB cyt. "Pomimo, iż w aktach sprawy znajdują się sprzeczne oświadczenia co do daty powstania okien, ustalenie daty samowolnego wykonania robót budowlanych w niniejszej sprawie pozostaje bez wpływu, albowiem nigdy (w żadnym z obowiązujących wówczas przepisów) nie było możliwe uzyskanie pozwolenia na wybicie otworów okiennych w tak bliskiej odległości od granicy". Tezę tę co do meritum zaakceptował WINB uzupełniając ją jedynie o wskazanie nie wymienionych przez organ I instancji norm obowiązujących w poszczególnych okresach, poczynając od Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, które to normy nie przewidywały usytuowania otworów okiennych w tak bliskiej odległości od granicy. Z twierdzeniem, iż data wykonania przedmiotowych okien nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nie można się zgodzić. Byłoby ono bowiem poprawne jedynie przy przyjęciu, iż istotnie okna zostały samowolnie wykonane w latach 80., takiego stanowiska organy jednak ani nie wyraziły, ani nie udowodniły (wręcz przeciwnie, WINB w zaskarżonej decyzji sugeruje, iż prawdopodobnie powstały one w trakcie budowy budynku). Nie zakwestionowały też, nie mając ku temu przesłanek, legalności budowy całego budynku. W konsekwencji rozważając dopuszczalność zrealizowania przedmiotowych okien w pierwszej kolejności zbadać należało czy jest możliwym by okna powstały w trakcie budowy budynku, czy też, jak twierdzą K. i P. S. dopiero wiele dziesiątek lat później. Zważyć bowiem należy, że inicjując postępowanie wnioskodawcy wskazali, iż ich zdaniem okna zostały zrealizowane dopiero w latach osiemdziesiątych XX wieku podczas gdy H. M. początkowo wskazał, iż wykonane zostały co najmniej 80 lat przed wszczęciem postępowania w sprawie, a następnie przedłożył trzy oświadczenia (M. F., M. N. oraz H. S.) wskazujące, iż przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany wraz z istniejącymi otworami okiennymi w 1900 roku. Z kolei w odpowiedzi na pismo PINB skierowane do K. i P. S. w sprawie podania faktów dla poparcia twierdzenia dotyczącego daty wykonania otworów okiennych, do organu I instancji wpłynęły dwa oświadczenia (N. S. i J. Z.), zgodnie z którymi "do czerwca 1980 r. (...) w ścianie budynku mieszkalnego H. M. graniczącej z działką 2 otworów okiennych nie było." Rozstrzygnięcie tej rozbieżności nie wydaje się niemożliwe. Gdyby bowiem rozbieżność wynosiła kilka lat to jednoznaczne ustalenia w tej mierze mogłyby być trudne bądź wręcz niemożliwe. Skoro jednak rozbieżność ta to lat aż 80 (1900 lub 1980) to wydaje się, że biegły, posiadający specjalistyczną wiedzę, do którego zwróciłby się organ I instancji, byłby w stanie ocenić, na podstawie techniki wykonania, doboru materiałów i stopnia zużycia czy jest możliwym by okna powstały na początku XX wieku. W takim przypadku koniecznym byłoby ustalenie czy i jakie wówczas obowiązywały przepisy. Słusznie bowiem skarżący podkreśla, iż zaskarżona decyzja podaje wprawdzie akty prawne nie dopuszczające sytuowania okien w pobliżu granicy jednak poczynając dopiero od 1928 r. nie zaś od roku 1900. Rozważenia w tej mierze wymaga także argument skarżącego, iż na terenie wsi obowiązywało do 1945 r. prawo [...], a tym samym przywołane przez organ rozporządzenie z 1928 r.. nie odnosi się do przedmiotowej sprawy. Ustosunkowując się zaś do podniesionej przez WINB sprzeczności istniejących okien z § 232 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. podkreślenia, zdaniem Sądu, wymaga, iż stosownie do § 2 ust. 1 przywołanego rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Stosownie zaś do § 207 ust. 2 tegoż aktu przepisy rozporządzenia dotyczące m.in. bezpieczeństwa pożarowego, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. W konsekwencji zastosowanie, tak jak to uczynił organ II instancji, wymogów rozporządzenia do konkretnych robót budowlanych wymaga w pierwszej kolejności przesądzenia czy roboty zostały zrealizowane samowolnie. W razie bowiem ustalenia, że wykonane zostały legalnie, wraz z całym budynkiem, należałoby rozważyć, czy budynek na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażający życiu ludzi. W innym bowiem przypadku zastosowanie do legalnie zrealizowanych robót przepisów rozporządzenia nie byłoby prawnie dopuszczalne. Żadnych takich rozważań WINB w zaskarżonej decyzji jednak nie przeprowadził i nie wykazał dopuszczalności zastosowania przepisów rozporządzenia w stosunku do istniejących w budynku okien. Wskazał natomiast nie pozostające w żadnym związku z bezpieczeństwem pożarowym naruszenie prawa do prywatności spowodowane zbyt bliskim usytuowaniem okien. Wskazane wyżej luki uniemożliwiają ocenę prawidłowości przyjętego przez organy rozumowania, a w konsekwencji koniecznym jest wyeliminowanie wydanych w sprawie decyzji z obrotu prawnego. Tym samym zarzuty proceduralne zawarte w skardze uznać należy w tej części za uzasadnione. Ponownie rozpoznając sprawę organ usunie wskazane wyżej wątpliwości i wyda oparte na dokonanych ustaleniach należycie uzasadnione rozstrzygnięcie. Kwestii sposobu zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zakończenia postępowania Sąd przesądzić nie może. Z uwagi na luki, o których mowa powyżej, jakiekolwiek w tej mierze jednoznaczne stwierdzenia byłyby bowiem, zdaniem Sądu, na obecnym etapie przedwczesne i nieuprawnione. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł i koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika z urzędu orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a., a także a także § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. 2013, Nr 461).