II GZ 253/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia O. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4673/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4673/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji spółka podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie wskazał, że rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawiera informacji dotyczących sytuacji majątkowej spółki, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wstrzymania wykonania decyzji np. aktualnego zestawienia środków trwałych spółki, CIT-8, wyciągów i wykazów z posiadanych przez spółkę rachunków bankowych, sprawozdań finansowych spółki itp., wskazujących na aktualne możliwości płatnicze skarżącej oraz na posiadany przez nią majątek. Sąd nie ma możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty 72.000 zł przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy zagrozi płynności finansowej skarżącej. Stwierdzenie, że strona została zobowiązana do zapłacenia wysokiej kary pieniężnej co powoduje obawy o dalsze działanie spółki, nie mogło w ocenie WSA zastąpić spójnego uzasadnienia popartego faktami i odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonałyby Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła O. Sp. z o.o., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Ponadto na podstawie art. 196 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W., mimo podniesienia przez skarżącą istotnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem przedmiotowej decyzji, przez co doszło do narażenia spółki na wystąpienie trudnych do odwrócenia dla niej skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia jej płynności finansowej. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że wystarczająco uprawdopodobniła przesłanki dotyczące przede wszystkim niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Dodała także, że jej sytuacja finansowa w 2015 r. uległa znacznemu pogorszeniu, czego dowodem jest saldo rachunku. Na dowód swoich twierdzeń spółka złożyła wyciąg z rachunku bankowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tych przyczyn podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 72.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Podkreślić także należy, że realizacja zobowiązań publicznoprawnych poprzez uiszczanie kar pieniężnych, ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, jednak takie wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją i samo w sobie nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wniosku spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji była prawidłowa. Lakoniczne uzasadnienie wniosku nie mogło wywołać pożądanego przez skarżącą skutku w postaci przyznania ochrony tymczasowej. Nie można jednak nie zauważyć, że do zażalenia na postanowienie Sądu I instancji spółka załączyła m. in. wyciąg z rachunku mający obrazować jej sytuację finansową na miarodajny okres, tj. za 2015 r. I tak, istotnie, jak twierdzi skarżąca, saldo na dzień 1 stycznia 2015 r. wynosiło 199,69 zł, a na dzień 31 grudnia 2015 r. 21,14 zł. Jednakże trzeba zwrócić uwagę, że w okresie od czerwca 2015 r. do października 2015 r. na rachunek skarżącej dokonywano wpłat m. in. w wysokości 98.999,80 zł, 75.700 zł, 50.800 zł, 66.420 zł. Według wnoszącej zażalenie wpływy te pokrywały bieżące wydatki. W świetle powyższego trzeba podkreślić, że nie można przyjąć, jak chciałaby tego skarżąca, a co wynika z uzasadnienia jej zażalenia, przyjęcia a priori pierwszeństwa jej zobowiązań prywatnych w stosunku do kar nałożonych decyzjami ostatecznymi, podczas gdy skala wydatków przeznaczanych na te pierwsze przewyższa wysokość kar. Po drugie zaś, nie ulega wątpliwości, że przymusowa realizacja publicznoprawnych zobowiązań pieniężnych ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, co jednak samo w sobie nie może stanowić argumentu dla wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób zatem uznać, by w świetle przedstawionych przez spółkę dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.