II SA/Wa 1190/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych - oddala skargę - Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], na podstawie art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 31 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi J. J. w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych przez byłego prezesa Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...], J. C., odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu organ wskazał, że do Biura GIODO wpłynęła skarga J. J. w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych przez byłego Prezesa Wspólnoty Mieszkaniowej w [...] przy ul. [...], J. C. Wnioskodawca opisał działania Prezesa Wspólnoty, polegające na zleceniu sporządzenia rozliczenia zaliczek pobranych na poczet zarządu nieruchomością wspólną przez licencjonowaną księgową M. P. W ocenie wnioskodawcy Prezes Wspólnoty podejmując współpracę z księgową działał w imieniu własnym, tym samym przekazując konieczne do wykonania rozliczeń dokumenty zawierające dane osobowe wnioskodawcy udostępnił je na rzecz osoby nieupoważnionej. W ocenie strony doszło do udostępnienia lub umożliwienia dostępu do danych osobowych osobom nieupoważnionym przez ówczesnego Prezesa Zarządu Wspólnoty, umożliwienie przetwarzania danych osobowych właścicieli lokali tworzących wspólnotę bez zawarcia pisemnej umowy, nieuprawnione przetwarzanie danych osobowych właścicieli lokali przez M. P. Organ podał, że w toku postępowania strona zakwestionowała prawdziwość umowy powierzenia przetwarzania danych z dnia [...] września 2011 r., wskazując na fakt, iż adres podmiotu, któremu Wspólnota powierzyła przetwarzanie danych osobowych, wpisany do umowy jest różny od tego jaki ujawnił ten podmiot w rejestrze REGON. Zdaniem strony adres z umowy powierzenia danych osobowych odpowiada temu, który ujawnił w tej samej ewidencji podmiot, którego udziałowcem, w ocenie strony, jest M. P. Powyższe w ocenie wnioskodawcy ma dowodzić, iż przedstawiona umowa została sporządzona po dacie, w której doszło do udostępnienia danych, a więc z naruszeniem art. 31 ustawy o ochronie danych osobowych. Wnioskodawca zarzucił, iż udostępnienie danych osobowych nastąpiło z przekroczeniem uprawnień byłego Prezesa Wspólnoty do reprezentowania Wspólnoty i z tego względu należy uznać przedmiotowe udostępnienie danych za naruszające jego prawo do ochrony danych osobowych. Generalny Inspektor ustalił, że skarżący jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...]. We wrześniu 2011 r. Prezes Wspólnoty zlecił wykonanie rozliczenia kosztów zaliczek pobranych od członków Wspólnoty za okres od stycznia 2010 r. do końca I kwartału 2012 r. księgowej – M. P. prowadzącej działalność pod firmą [...] i [...], z siedzibą przy ul. [...],[...]. W dniu [...] grudnia 2012 r. na zebraniu członków Wspólnoty Prezes Wspólnoty przedstawił propozycję rozliczeń sporządzonych przez M. P., fakt osobistego ich wykonania potwierdziła również M. P. uczestnicząca w tej dacie w zebraniu. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Wspólnota przedłożyła kopię umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych zawartej w dniu [...] września 2011 r. przez byłego Prezesa Wspólnoty z firmą [...] i [...] reprezentowaną przez M. P. GIODO wskazał, że z treści umowy wynika, iż Wspólnota zlecając czynności w zakresie obsługi księgowej powierzyła ww. zleceniobiorcy przetwarzanie danych osobowych członków Wspólnoty niezbędnych przy wykonywaniu obsługi księgowej. GIODO przywołał przepisy u.o.d.o., w tym art. 2 ust. 1, art. 7 pkt 4, art. 6 ust. 1, art. 23 ust. 1. Wskazał, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Wspólnotę a także Zarząd Wspólnoty znajduje podstawę w przepisie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., albowiem niezbędne jest dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z ustawy o własności lokali, a w zakresie w niej nieuregulowanym – na podstawie ustawy Kodeks cywilny. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego udostępnienia jego danych osobowych osobom nieupoważnionym organ podał, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że były Prezes Wspólnoty działając na rzecz Wspólnoty zawarł umowę cywilnoprawną. W celu wykonania przedmiotu umowy, tj. rozliczenia zaliczek pobranych od członków Wspólnoty zawarto umowę powierzenia przetwarzania danych osobowych, w tym danych osobowych skarżącego. GIODO wskazał, że u.o.d.o. zezwala administratorowi danych (w niniejszej sprawie jest nim Wspólnota) na powierzenie innemu podmiotowi, w drodze umowy zawartej na piśmie, przetwarzania danych (art. 31 ust. 1 ustawy), zastrzegając jedynie, że podmiot, któremu dane powierzono może je przetwarzać wyłącznie w zakresie i celu przewidzianym w umowie (art. 31 ust. 2 ustawy). W ocenie Generalnego Inspektora łącząca Wspólnotę i [...] i [...], z siedzibą przy ul. [...],[...] umowa z dnia [...] września 2011 r., zarówno z uwagi na jej formę (pisemna), jak i treść (określenie celu, dla realizacji którego będą przetwarzane powierzone dane, tj. w zakresie obsługi księgowej) odpowiada wymogom określonym w art. 31 ustawy. Organ stwierdził, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego znajduje oparcie w przepisach ustawy. Wskazał przy tym, co podawał sam skarżący, iż Prezes Wspólnoty pełnił funkcję jednoosobowego zarządu Wspólnoty na mocy uchwały członków Wspólnoty z dnia [...] stycznia 2010 r. W związku z powyższym na mocy przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali był uprawniony do reprezentowania Wspólnoty, w tym do zawierania umów w jej imieniu. GIODO podał, że ocena czy zarzucane przez stronę działanie Prezesa Wspólnoty nastąpiło bez odpowiedniego umocowania leży poza kompetencjami Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2001 r. (sygn. akt II SA 401/00)). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, iż kwestionuje ocenę materiału dowodowego oraz okoliczności faktycznych odnoszących się do zakresu umowy z dnia [...] września 2011 r., z tego względu, że umowa powierzenia została przedłożona GIODO w dniu [...] marca 2014 r., a więc nie na początku postępowania w sprawie, lecz po upływie ponad jednego roku od daty wniesienia skargi z dnia 21 lutego 2013 r.; umowa nie była przedmiotem badania (dowodu) w postępowaniu toczącym się w Prokuraturze Rejonowej w [...] w sprawie o sygn. akt [...]; umowa nigdy nie została skonsultowana i okazana właścicielom lokali Wspólnoty; właściciele lokali nie podjęli żadnej uchwały udzielającej zgody ówczesnemu prezesowi zarządu wspólnoty, na zawarcie jakiejkolwiek umowy cywilno-prawnej, w tym również tej o powierzenie przetwarzania danych osobowych podmiotowi zewnętrznemu; w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek umowy cywilno-prawnej na powierzenie prowadzenia ewidencji pozaksięgowej, m.in. kosztów zarządu nieruchomością wspólną i kosztów zaliczek na utrzymanie lokali indywidualnych zawartej pomiędzy Wspólnotą mieszkaniową reprezentowaną wówczas przez ówczesnego Prezesa Zarządu Wspólnoty J. C. a M. P. prowadzącą działalność pod firmą [...] i [...], z siedzibą przy ul. [...],[...], która uzasadniałaby powierzenie przetwarzania danych osobowych podmiotowi zewnętrznemu w trybie art. 31 ustawy o ochronie danych osobowych; właściciele lokali nie wyrazili zgody w formie uchwały i nie udzielili pełnomocnictwa zarządowi do zawarcia umowy cywilno-prawnej (lub zlecenia) na powierzenie prowadzenia ewidencji pozaksięgowej uprawnionemu podmiotowi zewnętrznemu. Ponadto, zdaniem strony, ustalenia organu, jakoby członek organu władz wspólnoty w świetle art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali posiadał legitymację prawną do podjęcia czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu określonych w art. 22 ust. 3 tej ustawy, bez uzyskania zgody w formie uchwały właścicieli lokali zgodnie z art. 22 ust. 2 przedmiotowej ustawy, nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym oraz stanie prawnym. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GIODO decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2014 r. Na podstawie ustaleń stanu faktycznego, dokonanych jak w decyzji z dnia [...] września 2014 r., Generalny Inspektor powołując się na przepis art. 12 u.o.d.o. wskazał, że nie ma kompetencji do oceniania, czy Prezes Zarządu wspólnoty mieszkaniowej, pełniący funkcję jednoosobowego zarządu tej wspólnoty, dokonując czynności prawnej (zawierając umowę cywilno-prawną z podmiotem trzecim) przekroczył zakres zwykłego zarządu. Organ wskazał, że podnoszone przez stronę kwestie związane z ewentualnym przekroczeniem czynności zwykłego zarządu przez zarząd Wspólnoty, jak również kwestie istnienia lub nieistnienia umów cywilno-prawnych zawartych przez ten organ, należą do spraw cywilnych w rozumieniu art. 1 ustawy Kodeks postępowania cywilnego i powinny być rozpatrywane w postępowaniach prowadzonych przez sądy powszechne. Organ wskazał, że realizacja uprawnień wynikających, zarówno z ustawy o własności lokali, jak również z uchwał i statutu Wspólnoty, podlega ocenie sądu powszechnego. Generalny Inspektor nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami (v. wyrok NSA z dnia 2 marca 2001 r., sygn. akt II SA 401/00). GIODO wskazał, że przedmiotem toczącego się przed organem postępowania była ocena legalności przetwarzania danych wnioskodawcy przez Wspólnotę, w tym ocena udostępnienia jego danych osobowych podmiotowi trzeciemu, tj. M. P. prowadzącej działalność pod firmą [...] i [...], z siedzibą przy ul. [...],[...]. GIODO stwierdził, mając na uwadze stan faktyczny przedmiotowej sprawy, w tym kwestię legalności przetwarzania przez Wspólnotę danych osobowych strony (jako właściciela lokalu w nieruchomości wspólnej należącej do Wspólnoty), że przetwarzanie to jest uzasadnione art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., bowiem niezbędne jest dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z ustawy o własności lokali. Podstawę przetwarzania danych osobowych członków wspólnoty mieszkaniowej przez zarząd wspólnoty stanowią przepisy ustawy o własności lokali, na podstawie których tworzone są wspólnoty mieszkaniowe, a w zakresie w niej nieuregulowanym – przepisy Kodeksu cywilnego. Organ stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, iż były Prezes Wspólnoty działając na rzecz Wspólnoty zawarł umowę cywilnoprawną powierzenia przetwarzania danych osobowych, w tym danych osobowych wnioskodawcy. W kontekście przepisów ustawy działanie polegające na powierzeniu przetwarzania danych osobowych innemu podmiotowi jest prawnie dopuszczalne. Ustawa zezwala bowiem administratorowi danych (Wspólnota) na powierzenie innemu podmiotowi, w drodze umowy zawartej na piśmie, przetwarzania danych (art. 31 ust. 1 ustawy), zastrzegając jedynie, że podmiot, któremu dane powierzono może je przetwarzać wyłącznie w zakresie i celu przewidzianym w umowie (art. 31 ust. 2 ustawy). W ocenie Generalnego Inspektora łącząca Wspólnotę i [...] i [...], z siedzibą przy ul. [...],[...] umowa z dnia [...] września 2011 r., zarówno z uwagi na jej formę (pisemna), jak i treść (określenie celu, dla realizacji którego będą przetwarzane powierzone dane, tj. w zakresie obsługi księgowej) odpowiada wymogom określonym w art. 31 ustawy. W ocenie organu przetwarzanie danych osobowych strony znajduje oparcie w przepisach u.o.d.o. GIODO wskazał, że powierzenie przetwarzania danych osobowych dokonane przez ich administratora na podstawie umowy powierzenia, o której mowa w art. 31 ustawy, nie wymaga uzyskania zgody osoby, której dane dotyczą.  Odnosząc się do kwestii podważania przez stronę wiarygodności umowy powierzenia z dnia [...] września 2011 r., GIODO stwierdził, że nie znalazł podstaw, aby kwestionować tę umowę. Organ wskazał, że jeśli w ocenie strony mogło dojść do sfałszowania umowy, to właściwe do oceny tej kwestii pozostają organy ścigania, do których strona może skierować zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. GIODO wskazał, że dopóki ważność umowy nie zostanie podważona we właściwym trybie i formie, umowa stanowi dokument wywołujący określone skutki prawne podlegające także ocenie w świetle ustawy o ochronie danych osobowych. Organ stwierdził, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdził zarzutów, jakoby dane osobowe strony zostały udostępnione przez zarząd Wspólnoty osobom nieuprawnionym. Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi J. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali, poprzez niezastosowanie i błędne przyjęcie, jakoby czynność prawna przekraczająca zakres zwykłego zarządu podjęta przez prezesa zarządu Wspólnoty mieszkaniowej bez uchwały właścicieli lokali wyrażającej na nią zgodę oraz udzielającą pełnomocnictwa do zawarcia umowy stanowiącej czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu jest zgodna z przepisami prawa, 2. art. 58 ust. 1 Kodeksu cywilnego poprzez niezastosowanie i błędne przyjęcie, jakoby brak legitymacji prawnej prezesa zarządu Wspólnoty w postaci uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu oraz udzielającej pełnomocnictwa do zawarcia umowy stanowiącej czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, nie skutkował nieważnością tej czynności (umowy) wobec jej sprzeczności z ustawą, 3. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i mylnym rozpatrzeniu materiału dowodowego, a także nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji, które doprowadziło do wniosku, nieuzasadnionego i sprzecznego z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, iż zarówno zlecenie prowadzenia ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz zaliczek uiszczanych na pokrycie tych kosztów, a także zaliczek na pokrycie kosztów utrzymania lokali indywidualnych, jak również powierzenie podmiotowi zewnętrznemu przetwarzania danych osobowych właścicieli lokali tworzących Wspólnotę było dokonane zgodnie z prawem pomimo braku ustawowej legitymacji prawnej wynikającej z art. 22 ust. 2 u.w.l., 4. art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który uniemożliwił realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, m.in. poprzez przewlekłe prowadzenie czynności, a następnie postępowania w sposób oparty na z góry przyjętych założeniach, jakoby fakt pełnienia funkcji członka władz Wspólnoty mieszkaniowej jest wystarczającą przesłanka do podejmowania czynności przekraczających zakres czynności zwykłego zarządu oraz działanie bez legitymacji prawnej wynikające z art. 22 ust. 2 u.w.l., 5. art. 107 § 3 k.p.a. będące konsekwencją naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, które fakty GIODO uznał za udowodnione, na których dowodach oparł rozstrzygnięcie i dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności. Skarżący podniósł, że organ nie dokonał wszechstronnej analizy zarzutów, jakie zostały zgłoszone, a do niektórych w ogóle się nie odniósł. W ocenie skarżącego GIODO w sposób całkowicie nieuprawniony przyjął, że podjęte przez ówczesnego prezesa zarządu Wspólnoty czynności, tj. zlecenie prowadzenia ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną, a także rozliczania zaliczek wnoszonych przez właścicieli na poczet kosztów utrzymania lokali indywidualnych stanowiło czynność zwykłego zarządu i nie wymagały stosownej legitymacji prawnej. Skoro zgodnie z art. 18 ust. 1 u.w.l. właściciele lokali mogli określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, zatem był on wiążący dla ówczesnego prezesa zarządu Wspólnoty, a podjęcie przez niego ww. czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu (patrz § 10 Statutu) bez legitymacji prawnej było sprzeczne z ustawą albo miało na celu jej obejście, czyniąc ją w świetle art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego czynnością nieważną. Skarżący podniósł, iż wobec faktu nie podjęcia przez właścicieli lokali żadnej decyzji w formie uchwały w sprawie wyboru i zlecenia podmiotu uprawnionego do prowadzenia ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną, a także kosztów utrzymania lokali indywidualnych, ówczesny prezes zarządu Wspólnoty przekroczył zakres udzielonych mu uprawnień naruszając przepis art. 22 ust. 2 i art. 22 ust. 3 pkt 10) ustawy o własności lokali oraz przepisy § 10 ust. 2 pkt 19) i 23) oraz § 23 ust. 3 Statutu. Działaniem swoim ówczesny prezes zarządu wspólnoty naruszył również interes właścicieli lokali ograniczając ich w prawach i obowiązkach wynikających z art. 27 i art. 29 ust. 3 u.w.l. Wobec powyższego zdaniem skarżącego czynność podjęta przez prezesa zarządu Wspólnoty wyczerpywała znamiona nieważności wynikające z art. 58 ust. 1 k.c., gdyż podjęta została bez ustawowo wymaganej legitymacji prawnej. Zarzucił, że GIODO nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, pomijając istotne dla rozpoznania sprawy okoliczności faktyczne i dowody: Statut wspólnoty, protokół przesłuchania w sprawie [...] prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w [...] J.C. z dnia [...] styczeń 2012 r., protokół przesłuchania A.K. z dnia [...] lutego 2012 r., kopię wyjaśnień z dnia [...] lipca 2013 r. J. C., odpowiedź z dnia [...] października 2013 r. na pismo Biura GIODO z dnia [...] października 2013 r., wydruki komputerowe danych z wypisu w rejestrze REGON, kopię projektu umowy z biurem rachunkowym [...] M. P., wydruk komputerowy korespondencji elektronicznej z dnia [...] i [...] stycznia 2012 r. Skarżący podkreślił, że umowa z [...] września 2011 r. powierzenia przetwarzania danych osobowych nie była przedłożona do akt postępowań prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w [...] o sygn. akt [...] i [...], umowa przedłożona została przez Wspólnotę do akt postępowania GIODO dopiero w dniu [...] marca 2014 r., a więc po blisko rocznym prowadzeniu postępowania przez GIODO, treść złożonych do akt postępowania oświadczeń ówczesnego prezesa zarządu Wspólnoty J. C. (patrz pismo z dnia [...] października 203 r.) oraz członka zarządu Wspólnoty R.A. (patrz pismo z dnia [...] lipca 2013 r.) przeczą istnieniu przedmiotowej umowy, co najmniej w dniach składania oświadczeń woli. Skarżący podniósł, że prowadzone przez GIODO postępowanie nie było również prowadzone w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Do prezentacji takiego stanowiska uprawnia nie tylko fakt, iż zakończyło się ono wydaniem zaskarżonej decyzji po upływie ponad 2 lat od dnia wniesienia skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych. Wniósł o stwierdzenie, że postępowanie w przedmiocie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją prowadzone było przez GIODO w sposób przewlekły oraz miało miejsce rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę GIODO wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalenia dokonane zaskarżoną decyzją. Skarga na przewlekłe prowadzenie przez GIODO postępowania administracyjnego zawarta w skardze na decyzję, została z niej wyłączona do odrębnego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2014 r. nie naruszają prawa materialnego ani administracyjnego prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś w takim przypadku, Sąd miałby podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W sprawie jest bezsporne, że skarżący jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...]. Podstawę prawną przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Wspólnotę Mieszkaniową (administratora danych) stanowią przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) oraz ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), co Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych prawidłowo wskazał, zasadnie powołując się przy tym na przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1182), zwanej dalej u.o.d.o. W sprawie tej nie ma też wątpliwości, co do tego, że Prezes Zarządu Wspólnoty J. C. (jednoosobowy zarząd wybrany w trybie art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali, jak w skardze podał sam skarżący) zlecił wykonanie rozliczenia kosztów zaliczek pobranych od członków Wspólnoty za okres od stycznia 2010 r. do końca I kwartału 2012 r. księgowej – M.P. prowadzącej działalność gospodarczą. W aktach sprawy znajduje się umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych z dnia [...] września 2011 r., z której wynika, że Wspólnota reprezentowana przez Prezesa Zarządu zlecając czynności w zakresie obsługi księgowej powierzyła firmie [...] i [...]. reprezentowanej przez M. P., przetwarzanie danych osobowych członków Wspólnoty Mieszkaniowej, niezbędnych do wykonywania obsługi księgowej. Uprawnienie do powierzenia przetwarzania danych osobowych w drodze pisemnej umowy wynika z przepisu art. 31 u.o.d.o. Zgodnie z art. 31 ust. 1 powołanej ustawy, administrator danych może powierzyć innemu podmiotowi, w drodze umowy zawartej na piśmie, przetwarzanie danych. Podniesiona w skardze okoliczność, że umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych przedłożona została Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych po upływie roku od wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego pozostaje bez znaczenia w sprawie. Także to, że umowa ta nie była przedmiotem badania, jak podniósł skarżący, przez Prokuraturę Rejonową w [...] w sprawie [...] (zgodnie z informacją zawartą w skardze postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówiono wszczęcia dochodzenia) nie wpływa na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Generalny Inspektor ustalił, że umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych znajdująca się w aktach postępowania, odpowiada wymogom art. 31 u.o.d.o., i że przetwarzanie danych skarżącego (ich udostępnienie) na jej podstawie znajduje w związku z tym oparcie w przepisach prawa. Umowa określa też zakres przetwarzanych danych. Wprawdzie, umowa nie uszczegóławia tego zakresu, jednakże w ocenie Sądu trafne jest, wobec zapisu umowy, ustalenie organu, co do zgodności umowy z ustawą o ochronie danych osobowych. Zasadnie też organ ochrony danych osobowych stwierdził, że powierzenie na gruncie u.o.d.o. przetwarzania danych osobowych (członków Wspólnoty Mieszkaniowej) nie wymaga uzyskania zgody osób, których dane dotyczą. Tak więc to, że umowa powierzenia nie została skonsultowana i okazana właścicielom lokali, co podnosił skarżący, nie oznacza jej niezgodności z przepisami u.o.d.o. Zasadnie też Generalny Inspektor stwierdził, że poza jego kompetencjami w świetle przepisu art. 12 u.o.d.o. pozostaje badanie kwestii ewentualnego, zarzucanego przez stronę, przekroczenia przez Prezesa Zarządu Wspólnoty uprawnień na gruncie ustawy o własności lokali, a to w związku z twierdzeniem skarżącego o charakterze czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. Prawidłowo organ do spraw ochrony danych osobowych stwierdził, że zarówno ta kwestia, jak też związane z nią zagadnienie ważności umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych na gruncie prawa cywilnego, pozostają poza jego kognicją. W sprawach tych właściwy jest sąd powszechny. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 20 stycznia 2016 r. skarżący oświadczył, iż nie wniósł w wyżej wymienionych sprawach pozwu do sądu powszechnego. W świetle powyższego, zarzuty skargi w wyżej wymienionym zakresie, tj. zarzut naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali i art. 58 ust. 1 k.c. Sąd uznał za nieuzasadnione. W postępowaniu niniejszym GIODO oceniał jedynie, jak wskazano w decyzji, czy zgodne z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych było przetwarzanie, w tym udostępnienie przez Wspólnotę Mieszkaniową danych osobowych skarżącego podmiotowi trzeciemu i zasadnie stwierdził, że udostępnienie to znajdowało oparcie w art. 31 u.o.d.o. Niezależnie od powyższego, Sąd stwierdził, iż w sprawie niniejszej naruszony został przepis art. 75 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), albowiem organ nie rozpatrzył w formie procesowej wniosku dowodowego złożonego przez wnioskodawcę w toku postępowania administracyjnego (pismo z dnia [...] kwietnia 2014 r.), jak też nie rozważył w decyzji okoliczności, które były w nim podniesione, czym dodatkowo naruszono art. 107 § 3 k.p.a. i zasadę pogłębiania zaufania jednostki do organu władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Uchybienie to jednak nie miało w ocenie Sądu wpływu na wynik sprawy. Wszystkie bowiem podnoszone przez stronę w tym wniosku okoliczności miały na celu wykazanie nieistnienia umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych z dnia [...] września 2011 r., w tym brak legitymacji Prezesa Zarządu Wspólnoty do zawarcia umowy, co zdaniem skarżącego było czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu na gruncie ustawy o własności lokali. Jak już zaś Sąd wskazał wyżej, kwestie te należą do właściwości sądu powszechnego. Z tego względu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, wobec funkcjonowania w obrocie prawnym umowy powierzenia przez Wspólnotę Mieszkaniową przetwarzania danych osobowych, brak było podstaw do uznania uchybienia organu we wskazanym wyżej zakresie za mające wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazuje jednocześnie, że podniesiona przez skarżącego w niniejszej sprawie kwestia przewlekłego prowadzenia postępowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych będzie przedmiotem odrębnego postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.