IV SA/Wa 3524/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Alina Balicka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S.D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej zwany "GDDKiA") z [...] września 20 r. nr [...] wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 20 r., poz. 199 ze zm.; dalej zwanej "u.p.z.p.") i art. 35 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 20 r., poz. 460 ze zm.; dalej zwanej "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a."), utrzymujące w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Naczelnika Wydziału Oddziału we [...] Generalnej Dyrekcji Dróg krajowych i Autostrad z [...] lipca 20 r., nr [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi i pozostałą infrastrukturą techniczną, w tym budową miejsc postojowych na terenie działki nr [...] położonej w obrębie [...], przy drodze krajowej nr [...]. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Burmistrz Gminy [...] przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi i pozostałą infrastrukturą techniczną, w tym budową miejsc postojowych na terenie działki nr [...] położonej w obrębie [...] przy drodze krajowej nr [...], wnioskiem z 17 czerwca 20 r. wystąpił do zarządcy drogi krajowej nr [...] o uzgodnienie, w trybie art. 106 k.p.a., projektu decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Naczelnik Wydziału Oddziału we [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działający z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w wyniku rozpatrzenia ww. wniosku postanowieniem z [...] lipca 20 r., nr [...], odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wskazując na niezgodność planowanego skomunikowania przedmiotowej działki z drogą publiczną z warunkami określonymi w § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43 poz. 430 ze zm.) – dalej zwane "rozporządzeniem z 1999 r.". S.D. (zwany dalej "skarżącym") wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższym postanowieniem zarzucając zaskarżonemu postanowieniu błędne ustalenie stanu faktycznego, które skutkowało jego niewłaściwą oceną, a w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej zwany również "GDDKiA"), po przeprowadzeniu ponownego postępowania, wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] września 20 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na wstępie organ wyjaśnił, że podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, jest przepis art. 35 ust. 3 u.d.p. Podkreślił także, iż przedmiotem zainteresowania zarządcy drogi krajowej podczas uzgadniania przedkładanych mu projektów decyzji o warunkach zabudowy są kwestie zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze krajowej będącej w zarządzie organu uzgadniającego. Włączenie do drogi ruchu drogowego, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p., zapewnia zjazd, którego definicję zawiera § 55 ust 1 pkt 3 rozporządzenia z 1999 r. GDDKiA wskazał, iż z przesłanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że skarżący chciałby obsługiwać przedmiotową inwestycję za pomocą planowanego zjazdu, który byłby usytuowany w obszarze skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą gminną (działka nr [...]) co miałoby bezpośrednie oddziaływanie na płynność ruchu drogowego w obrębie ww. skrzyżowania. Natomiast w myśl § 78 w związku z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia z 1999 r., zjazd publiczny nie może być usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Granice obszaru oddziaływania skrzyżowania określa zarządca drogi, biorąc pod uwagę m.in. funkcję drogi, lokalizację skrzyżowania (na terenie lub poza terenem zabudowy), wielkość natężenia ruchu i jego strukturę rodzajową (ruch pieszych, komunikacja zbiorowa). Dla skrzyżowania obszarem oddziaływania jest co najmniej obszar zmiany organizacji ruchu lub miejsce usytuowania znaku wskazującego na lokalizację skrzyżowania. W analizowanym przypadku, zgodnie z dołączoną do akt sprawy mapą zasadniczą i dokumentacją zdjęciową dla przedmiotowego odcinka drogi krajowej nr [...], wnioskowany zjazd usytuowany byłby nie tylko w obszarze oddziaływanie skrzyżowania ww. drogi krajowej z drogą gminną, ale wręcz w jego obrębie. W tym miejscu organ zwrócił również uwagę, iż dodatkową przesłanką wpływającą na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest fakt, iż projektowany zjazd byłby usytuowany w rejonie przejścia dla pieszych, a więc również w miejscach zaliczanych do miejsc w szczególności zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, nieenumeratywnie określonych w § 113 ust. 7 w związku z § 78 ust. 1 rozporządzenia z 1999 r. Zdaniem GDDKiA przedmiotowa inwestycja na działce nr [...] będzie znacząco generować ruchu pojazdów, w szczególności tych o dużych gabarytach, które mogą blokować skrzyżowanie ww. drogi krajowej z drogą gminną i zakłócić płynność ruchu drogowego w jego obrębie. Natomiast przedmiotowe włączenie drogi gminnej do drogi krajowej nr [...] nie posiada odpowiednich parametrów (w zakresie geometrii oraz organizacji ruchu) dla przeniesienia zwiększonego natężenia ruchu pojazdów, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz wymaganej przepustowości i poziomu swobody ruchu. W ocenie organu zatem, skomunikowanie obiektu z drogą gminną w obszarze skrzyżowania z drogą krajową nr [...] wpłynie na wzrost natężenia ruchu na ww. skrzyżowaniu, co z kolei wpłynie negatywnie na warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego i pogorszenie płynności ruchu w obrębie skrzyżowania przedmiotowych dróg. Istnieje bowiem realne ryzyko najechań na tył skręcających pojazdów, ze względu na wysokie prędkości przejeżdżających pojazdów oraz słabą dostrzegalność skrzyżowania. Pojazdy poruszające się drogą krajową mogą być zaskakiwane oczekującymi pojazdami do skrętu w lewo, natomiast droga krajowa nr [...] na tym odcinku zaliczona jest do dróg głównych (droga klasy G), na której kierowcy oczekują komfortowych warunków ruchu i nie spodziewają się blokujących ruch pojazdów. Po wybudowaniu zaś projektowanego obiektu zdecydowanie zwiększy się liczba wykonywanych manewrów w obrębie skrzyżowania. W związku z powyższym stwierdził, że przedmiotowa inwestycja powinna być obsługiwana w sposób bezpieczny, natomiast planowany zjazd nie spełnia tych wymagań. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie GDDKiA S.D. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r., w szczególności art. 32 poprzez nierówne potraktowanie skarżącego w stosunku do innych przedsiębiorców - inwestorów, którym wyrażono zgodę na lokalizację zjazdów, 2) § 9 rozporządzenia z 1999 r. poprzez odmowę uzgodnienia skomunikowania przedmiotowej inwestycji, pomimo zaistnienia przesłanek do zastosowania ww. przepisu oraz spełnienia wszelkich warunków technicznych przewidzianych w ww. rozporządzeniu, 3) art. 7 k.p.a. poprzez nie dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i tym samym uznanie, iż skomunikowanie nieruchomości skarżącego z drogą gminną nie jest możliwe z uwagi na pogorszenie płynności ruchu, w sytuacji w której organ nie przeprowadził żadnych pomiarów, statystyk ani opinii biegłego, który ustaliłby stopień pogorszenia płynności ruchu, 4) art. 8 k.p.a. przez niewskazanie żadnych przesłanek czy analiz, w szczególności w zakresie skomunikowania inwestycji skarżącego, jako pogarszającej płynność ruchu, mimo, iż w listopadzie 2014 r. w złożonym przez innego inwestora wniosku o skomunikowanie inwestycji dla przedmiotowej działki pozytywnie został uzgodnił planowany zjazd, 5) art. 77 k.p.a. poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w tym nie przedstawienie żadnych pomiarów czy badań potwierdzających wpływ skomunikowania przedmiotowej inwestycji na płynność ruchu, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej; 6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie dlaczego lokalizacja zjazdu w tym miejscu jest niemożliwa oraz nie wskazanie, czy możliwy jest zjazd w innym miejscu. Zdaniem skarżącego planowany dojazd do działki [...] poprzez zjazd z drogi nr [...] na drogę wewnętrzną - działka nr [...] jest zjazdem istniejącym, wobec czego § 113 ww. rozporządzenia nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu. Ponadto zaproponowane skomunikowanie działki [...] jest jedynym możliwym rozwiązaniem komunikacyjnym, a organ powołuje się jedynie na "pogorszenie płynności ruchu drogowego", a nie na pogorszenie się bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto na potwierdzenie powyższej tezy należałoby wykonać pomiary ruchu. Organ nie wskazał także czy planowany zjazd może mieć związek z pogorszeniem płynności ruchu zwłaszcza wobec istnienia w tym miejscu drogi gminnej (działka nr [...]). W ocenie skarżącego organ winien uwzględnić, że działka nr [...] przylegająca do pasa drogowego - drogi gminnej, musi mieć zapewniony dojazd z drogi krajowej nr [...], chyba że wykazany zostanie negatywny wpływ takiej lokalizacji, czego jednak nie wykazano. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ administracji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Nadto zaniechanie przez organ administracyjny podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Stosownie do przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., podstawą niewadliwej decyzji w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ administracyjny pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego sprawy, który powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżone postanowienie zapadło po ponownym rozpatrzeniu i wnikliwej analizie całości materiału dowodowego. Należy wskazać, że wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na żądanie organu wydającego decyzję, który występując o dokonanie uzgodnienia, przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy. Organ upoważniony do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy zapisów projektu tej decyzji w granicach swojej właściwości rzeczowej i miejscowej oraz oceny ich zgodności z przepisami stanowiącymi podstawę działania tego organu, w przypadku zarządcy drogi - z przepisami u.d.p. i rozporządzenia z 1999 r. Przepis art. 60 ust. 1 u.p.z.p., dotyczący obowiązku uzgodnieniowego z poszczególnymi organami, przy podejmowaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wykorzystuje znaną w prawie administracyjnym instytucję współdziałania organów administracji publicznej w toku załatwiania sprawy. Uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne zainicjowane wnioskiem strony. Zatem organ ocenia jedynie projekt decyzji. Podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, jest przepis art. 35 ust. 3 u.d.p. Zgodnie z jego treścią: "zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". W tym kontekście należy rozumieć jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej działki poprzez zjazd. Decydowanie o możliwości wykonania czy przebudowy zjazdu z drogi publicznej do nieruchomości należy do wyłącznej kompetencji zarządcy drogi publicznej, tj. w omawianej sprawie - do zarządcy drogi krajowej nr [...]. Projekt zjazdu, w myśl u.d.p. i przepisów wykonawczych, powinien uwzględniać obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji za pośrednictwem bezpośredniego zjazdu z drogi krajowej nr [...], gdyż zgodnie z treścią § 55 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, do obsługi obiektów, w których prowadzona jest działalność gospodarcza, właściwym jest zjazd publiczny. Niewątpliwie kryteria udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego dla obiektu służącego do prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na sprzedaży i handlu, są zdecydowanie bardziej rygorystyczne niż w przypadku udzielenia zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego. Należy mieć bowiem na uwadze, iż znacznie większy ruch generowany jest przez obiekt, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza i dlatego wymagany jest zjazd publiczny, o czym stanowi § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1999 r. Przede wszystkim należy wskazać, iż obecnie obowiązujące przepisy nie zezwalają na lokalizowanie zjazdów publicznych w miejscach bezpośrednio zagrażających bezpieczeństwu duchu drogowego. Do takich odcinków drogi, na co powołał się organ uzgadniający, należą miejsca w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy planowany zjazd publiczny do działki nr [...] usytuowany byłby właśnie w takim miejscu tj. w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą gminną (ul. [...]). A zatem wbrew obowiązującej regulacji prawnej wyrażonej w § 113 ust. 7 pkt 1 w zw. z § 78 ust. 1 ww. rozporządzenia, nie wskazując nawet na ogólne, powszechnie odczytywane zasady bezpieczeństwa, które muszą być uczestnikom ruchu drogowego w pełni zagwarantowane. Zgodnie z przepisem § 77 ww. rozporządzenia z 1999 r. "zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych". Trzeba wskazać, że usytuowanie przedmiotowej nieruchomości jak i aktualnego zjazdu, ustalone przez organ potwierdzają złożone do akt sprawy administracyjnej fotografie, mapy oraz szkice przebiegu drogi. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż skoro niniejsze postępowanie dotyczy uzgodnienia przedstawionego organowi projektu decyzji o warunkach zabudowy, w którym obsługa komunikacyjna wnioskowanej inwestycji miałaby się odbywać za pośrednictwem projektowanego zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], a lokalizacja takiego zjazdu byłaby sprzeczna z powołanym powyżej przepisem § 113 ust. 7 pkt 1 w zw. z § 78 ust. 1 ww. rozporządzenia, organ nie mógł uzgodnić tego projektu. Istotą sporu bowiem pozostaje fakt, że skarżący zaplanował inwestycję, która może być obsługiwana wyłącznie przez zjazd publiczny, a takowy ze względu na lokalizację w zasięgu skrzyżowania jest niedozwolony. Za niezasadny należało zatem uznać zarzut naruszenia § 9 ww. rozporządzenia, bowiem organ administracji, który uzgadnia projekt decyzji o warunkach zabudowy, może wypowiadać się co do kwestii objętych decyzją o warunkach zabudowy w zakresie swoich kompetencji. Jeżeli więc chodzi o zarządcę drogi, to zajmuje stanowisko w przedmiocie obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie infrastruktury komunikacyjnej. W żadnej mierze nie posiada natomiast uprawnień do warunkowego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, iż kwestie dotyczące możliwości lokalizacji zjazdu publicznego oraz jego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, będą przedmiotem postępowania rozstrzyganego w formie decyzji administracyjnej wydawanej na wniosek właściciela działki nr [...] na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p. (decyzja lokalizacyjna). W prowadzonym postępowaniu natomiast, co słusznie organ wykazał w treści zaskarżonego postanowienia, już wystąpienie zjazdu publicznego na omawianym odcinku drogi krajowej nr [...] stałoby w sprzeczności z przepisem § 113 ust. 7 pkt 1 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia z 1999 r., do których odsyła art. 29 ust. 4 u.d.p., dlatego też podniesione w skardze okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Zgodnie również z jednolitym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis § 113 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 1999 r. nie uzasadnia badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym, które mogłoby spowodować zlokalizowanie wjazdu/wyjazdu w miejscach określonych szczegółowo w omawianym przepisie (wyrok z 23 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 836/06, LEX nr 338663 oraz z 19 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 89/10, LEX nr 745360). Nie można zatem uznać, wbrew stanowisku skarżącego, że do określenia wpływu planowanego zjazdu na bezpieczeństwo ruchu konieczne było przeprowadzenie badań czy specjalistycznych pomiarów. Organ odniósł się do całości zgromadzonego materiału dowodowego, zatem ocena, której dokonał GDDKiA pozwoliła stwierdzić, że nie naruszono art. 7, art. 77, i art. 107 § 3 k.p.a. Wobec braku innych uchybień nie doszło także do naruszenia art. 8 k.p.a., gdyż postępowanie było prowadzone w zgodzie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Co do zarzutu naruszenia zasady równości wynikającej z przepisu art. 32 Konstytucji RP, to według orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego konstytucyjna zasada równości wobec prawa polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm) charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo. A więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Z art. 32 Konstytucji nie można natomiast wyprowadzać wniosku, że ustawa zasadnicza statuuje równość absolutną wszystkim obywatelom i gwarantuje wszystkim właścicielom nieruchomości położonych przy drogach krajowych prawo urządzania zjazdów publicznych na te drogi. Tego typu interpretacja pozbawiłaby możliwości ochrony przed zagrożeniami innych uczestników ruchu drogowego i użytkowników dróg publicznych faworyzując tym samym osoby będące właścicielami nieruchomości. Oznaczałoby to bowiem wskazanie prymatu prawa własności nad innymi wartościami prawnie chronionymi, takimi jak zdrowie i życie użytkowników dróg. Ponadto każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie, a podjęte w jej wyniku rozstrzygnięcie odnosi się do konkretnego adresata. Stąd też, Sąd badając pod względem legalności zaskarżone rozstrzygnięcia, nie znalazł podstaw prawnych do ich uchylenia, a tym samym do uwzględnienia przedmiotowej skargi. Z uwagi na to, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 1 P.p.s.a.