II SA/Wa 1244/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] o cofnięciu A.A. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z treści wskazanego artykułu wynika, że ustawodawca rozstrzygnął, że istnienie przedmiotowego zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy. Ponadto popełnione przez posiadacza przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ Policji w takich przypadkach nie podejmuje w drodze postępowania dowodowego żadnych czynności potwierdzających istnienie tego rodzaju zagrożenia. Skoro zatem przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że A.A. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. Zamiejscowego VII Wydziału w H. z dnia [...] listopada 2014 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 178a § 1 k.k. Jest to zatem przestępstwo, które można popełnić tylko umyślnie. Odnosząc się do naruszenia § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenia na broń organ odwoławczy wskazał, że w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie wystąpiła przesłanka negująca predyspozycje psychologiczne strony. Tym samym żądanie dotyczące dopuszczenia z urzędu dowodu w postaci opinii psychologa na okoliczność sprawności psychologicznej jest niezasadne. Podkreślił, że znajdujące się w aktach przedmiotowej sprawy orzeczenia lekarskie i psychologiczne są ostateczne, a ustalone w toku prowadzonego postępowania okoliczności nie dają podstaw do podejrzeń, że strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Wyjaśnił, że skoro przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest fakt skazania za przestępstwo umyślne, przeprowadzenie postępowania dowodowego i uzyskanie kolejnego dowodu w postaci aktualnych orzeczeń wydanych przez upoważnionych lekarza i psychologa w postępowaniu karnym nie miałoby żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczył również, że w niniejszej sprawie nie naruszono przepisów postępowania, gdyż wydana decyzja zawierała wszystkie elementy wymagane przez k.p.a., a w jej uzasadnieniu wyjaśniono z jakich powodów cofnięto pozwolenie na broń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.A. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji oraz § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenia na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.), polegające na przyjęciu, że występują przesłanki stanowiące podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń, 2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz nieprzeprowadzenie niezbędnych w tym zakresie dowodów z urzędu, a zwłaszcza z opinii biegłego psychologa i akt sprawy karnej. Skarżący wskazał, że nie można podzielić stanowiska organu, że pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, jaką uzyskał, nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy oraz, że w chwili popełnienia przestępstwa prowadzenia samochodu pod wpływem alkoholu badanie na alkomacie wykazało nieznaczne przekroczenie dopuszczalnej normy. Podkreślił, że organ Policji nie dopuścił z urzędu ani dowodu z akt sprawy karnej ani opinii Komendy Powiatowej Policji w H., czy też biegłego psychologa na okoliczność sprawności psychologicznej. Materiał dowodowy nie jest zatem pełny dla zastosowania przepisów prawnych wskazanych w uzasadnieniu decyzji cofającej pozwolenie na broń, ponieważ został ograniczony tylko do wyroku sądu karnego. W jego ocenie istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego powinno być należycie udowodnione. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską A.A. był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. Zamiejscowy VII Wydział Karny z dnia [...] listopada 2014 r., sygn. akt [...], którym został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k., tj. o to, że w dniu [...] października 2014 r. około godziny [...] w H. na ulicy [...] kierował samochodem osobowym znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. posiadając 0.30 mg/dm3 zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Popełniony przez skarżącego czyn z art. 178a § 1 k.k. (kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości) jest przestępstwem umyślnym. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż A.A. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy. Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, na którą powołuje się skarżący, czy okoliczności świadczące na jego korzyść. Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty. W ocenie Sądu organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanego czynu (jego dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że organy Policji nie naruszyły przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, nie wymaga uzyskiwania dodatkowych dowodów. Organ odwoławczy słusznie zwrócił uwagę, że wystarczający jest fakt istnienia w obrocie prawnym skazującego za przestępstwo umyślne prawomocnego wyroku sądu, który potwierdza, że posiadacz pozwolenia na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zbędne jest zatem dopuszczenie z urzędu dowodu z akt sprawy karnej oraz przeprowadzenie dodatkowego dowodu w postaci orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. W świetle art. 15 ust. 5 tej ustawy ustalenie zdolności psychofizycznej osoby posiadającej pozwolenie na broń ma znaczenie dowodowe w przypadku, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że zdolności takiej nie posiada, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, bowiem w aktach sprawy znajdują się orzeczenia lekarskie i psychologiczne, z których wynika, że w stosunku do skarżącego brak jest przeciwwskazań psychofizycznych do dysponowania bronią. Także stopień stężenia alkoholu we krwi lub wydychanym powietrzu osoby kierującej pojazdem mechanicznym po drodze publicznej, które jak podkreślił skarżący nieznacznie przekroczyło dopuszczalną normę, ma znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu bezprawnego, a zatem w postępowaniu karnym, a nie w sprawie administracyjnoprawnej w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).