VI SA/Wa 1475/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę w całości Komisja Nadzoru Finansowego (w skrócie: "KNF") decyzją z [...] marca 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", i art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1149, z późn. zm.), dalej: "n.r.f.", po rozpatrzeniu wniosków K. (dalej: "K. SKOK" lub "skarżąca SKOK") z [...] sierpnia 2014 r., oraz S. (dalej: "SKOK S.") z [...] sierpnia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] lipca 2014 r., nr [...] umarzającą w całości wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie możliwości wydania decyzji administracyjnej o przejęciu W. (dalej: "SKOK W.") albo jej wybranych praw majątkowych lub wybranych zobowiązań przez inną spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, za zgodą kasy przejmującej, na podstawie art. 74c ust. 3 w zw. z art. 74c ust. 4 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1450, z późn. zm.), dalej: "ustawa o skok", w zakresie, w jakim wskazuje przesłankę wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 74c ust. 3 ustawy o skok. Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń. W dniu [...] stycznia 2014 r. KNF wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie możliwości wydania decyzji o przejęciu SKOK W. albo jej wybranych praw majątkowych lub wybranych zobowiązań przez inną spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową. W toku postępowania za podmioty na prawach strony zostały uznane K. SKOK oraz SKOK S., która pismem K. SKOK została uprzednio wskazana jako podmiot gotowy do przejęcia SKOK W. Zgoda na przejęcie SKOK W. została potwierdzona przez SKOK S. w toku prowadzonego postępowania pismem z [...] stycznia 2014 r. KNF decyzją z [...] lipca 2014 r. umorzyła wszczęte postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że spośród 54 podmiotów sektora spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych żadna kasa nie spełnia kryterium stanowiącego, że w wyniku przejęcia wyrażony procentowo stosunek funduszy własnych do wartości aktywów kasy przejmującej po przejęciu kasy albo przejęciu wybranych praw majątkowych lub wybranych zobowiązań nie obniży się poniżej poziomu 1%. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem K. SKOK pismem z [...] sierpnia 2014 r., a następnie SKOK S. pismem z [...] sierpnia 2014 r. złożyły wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z 26 września 2014 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, Wydział VI Gospodarczy ogłosił upadłość SKOK W. z możliwością zawarcia układu, powierzając Zarządcy sprawowanie zarządu majątkiem dłużnika. W dniu 1 grudnia 2014 r. do KNF wpłynęło pismo SKOK W. informujące, że Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, Wydział VI Gospodarczy wydał na posiedzeniu 20 listopada 2014 r. postanowienie, którym zmienił sposób prowadzenia postępowania upadłościowego SKOK Wspólnota z postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidacje majątku upadłego. Przywołaną na wstępie decyzją z [...] maja 2015 r. KNF utrzymała w mocy swoją decyzję z [...] lipca 2014 r. W obszernym uzasadnieniu wydanej decyzji organ podniósł, że zgodnie z art. 74c ust. 3 ustawy o skok decyzja o przejęciu spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej przez inną kasę może zostać podjęta, jeżeli w wyniku przejęcia wyrażony procentowo stosunek funduszy własnych do wartości aktywów kasy przejmującej po przejęciu kasy albo po przejęciu wybranych praw majątkowych lub wybranych zobowiązań kasy nie obniży się poniżej poziomu określonego w art. 74c ust. 1 ustawy o skok. KNF wyjaśniła, że analiza przeprowadzona na podstawie przekazanej przez spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe miesięcznej informacji sprawozdawczej wg stanu na 31 maja 2014 r. wykazała, że żadna kasa spośród 54 podmiotów sektora, w tym również SKOK S., nie spełniała kryterium określonego w art. 74c ust. 3 ustawy o skok, gdyż w wyniku przejęcia SKOK W. wyrażony procentowo stosunek funduszy własnych do wartości aktywów kasy przejmującej po przejęciu kasy albo po przejęciu wybranych praw majątkowych lub wybranych zobowiązań kasy obniżyłby się poniżej poziomu 1%. Jak podkreśliła KNF, w przypadku SKOK S. współczynnik ten wyniósłby -0,87%, w związku z czym na 31 maja 2014 r. nie została spełniona przesłanka stanowiąca podstawowe kryterium umożliwiające wydanie decyzji o przejęciu SKOK W. przez wskazaną powyżej kasę. Organ wyjaśnił jednocześnie, że przy badaniu przesłanki z art. 74c ust. 3 ustawy o skok zgoda kasy przejmującej nie zwalnia KNF z obowiązku zbadania wystąpienia przesłanki odpowiedniego poziomu współczynnika, a współczynnik ten badany jest w odniesieniu do podmiotów spełniających ustawowe warunki, a nie tylko kasy deklarującej gotowość przejęcia. Rozpatrując ponownie sprawę, organ stwierdził, że w tak ustalonym stanie dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe. Zdaniem KNF bezprzedmiotowość postępowania występuje bowiem w sytuacji, w której organ nie jest władny wydać rozstrzygnięcia co do istoty sprawy z uwagi na ustalony stan faktyczny, który nie wypełnia dyspozycji normy prawnej zawierającej upoważnienie dla tego organu do podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Tym samym KNF za nieuzasadniony uznała zarzut K. SKOK oraz SKOK S. o naruszeniu przez organ przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Uzasadniając wydaną decyzję, KNF wskazała, że podstawą badania przesłanki z art. 74c ust. 3 ustawy o skok jest sprawozdawczość kasy przejmowanej i ewentualnych kas przejmujących sporządzona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 21 lutego 2014 r. w sprawie informacji sprawozdawczych spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej (Dz.U. z 2014 r., poz. 248). Organ zaznaczył przy tym, że sprawozdanie finansowe sporządzone zgodnie z rozdziałem V ustawy dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013 r., poz. 330, z późn. zm.) przez zarządcę komisarycznego SKOK W. za 2013 r. zostało wzięte pod uwagę w celu uzyskania dodatkowych informacji. KNF podniosła jednocześnie, że K. SKOK nie wskazała, które zasady rachunkowości zostały jej zdaniem naruszone przy sporządzaniu przedmiotowego sprawozdania. Ponadto organ wskazał, że nie uznał ustaleń zawartych w protokole lustracyjnym sporządzonym przez K. SKOK za wiążące z uwagi na brak podpisów osób upoważnionych do przeprowadzenia lustracji oraz zarządcy komisarycznego. KNF zaznaczyła równocześnie, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, anonim nie może stanowić dowodu w sprawie rozpatrywanej przez organy wymiaru sprawiedliwości. Za nieuzasadnione organ uznał również zarzuty naruszenia zasad postępowania dowodowego i braku aktywności KNF w zakresie zbierania dowodów. W tym zakresie organ ponownie wskazał, że w toku postępowania pod uwagę wzięta została sprawozdawczość spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych prowadzoną na podstawie rozporządzenia w sprawie informacji sprawozdawczych spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. Jednocześnie organ wyjaśnił, że sprawozdanie zarządcy komisarycznego SKOK W. zostało wzięte pod uwagę pomimo niepodpisania go przez zarządcę ze względu na fakt, iż odmowa podpisania wynikała ze stanu zastanego w tym podmiocie, a nie wyjaśnionego przez uprawnione podmioty stanu faktycznego. KNF wskazała także, że byli członkowie zarządu SKOK W. nie przekazali pisemnego oświadczenia dotyczącego m.in. kompletności dokumentacji zdarzeń gospodarczych dla potrzeb badania historycznych danych finansowych za okres od 1 stycznia 2013 r. do dnia zaprzestania pełnienia przez nich funkcji w zarządzie kasy, co wpłynęło na możliwość odniesienia się przez biegłego rewidenta do kompletności ujęcia zobowiązań warunkowych oraz transakcji, których stroną była SKOK W. KNF wyjaśniła również, że przyczyny złego wyniku finansowego SKOK W. za maj 2014 r. wynikające z utworzonych na 31 grudnia 2013 r. odpisów aktualizujących spowodowane były pogłębiającym się co najmniej od 2011 r. niedoborem aktywów. Organ zaznaczył przy tym, że dane te potwierdzają stan niewypłacalności SKOK W. KNF wyjaśniła także, że zgodnie z przepisami postępowania i koniecznością oceny istotności okoliczności faktycznych, których wykazaniu mają służyć zgłoszone dowody, przysługują jej uprawnienia do selekcji dowodów. Zdaniem organu dołączenie do akt niniejszego postępowania akt postępowania, w którym SKOK S. wyraziła zgodę na połączenie ze SKOK W., nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia niniejszej sprawy, gdyż okoliczności wywodzone z żądanych dowodów nie mają związku ze ziszczeniem się przesłanki określonej w art. 74c ust. 3 ustawy o skok, której spełnienie weryfikowane jest na podstawie aktualnych i rzetelnych danych finansowych. KNF podkreśliła także, że strony miały w toku postępowania możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami w tym danymi finansowymi. Ponownie rozpatrując sprawę, organ wyjaśnił, że ciążył na nim obowiązek zbadania wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 74c ust. 3 ustawy o skok, a nie pomocy określonym spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym przy sporządzaniu prognoz, analiz, symulacji czy planu połączeniowego. KNF podniosła jednocześnie, że dążąc do rzetelnego ustalenia możliwości przejęcia SKOK W. przez SKOK S., wystąpiła do tego ostatniego o przekazanie dodatkowych danych. Organ wyjaśnił także, że z uwagi na brak środków zaskarżenia postanowień w przedmiocie dopuszczenia środka dowodowego nie wymagają one sporządzenia uzasadnienia i mogą one być zaskarżane wyłącznie w odwołaniu od decyzji. Dodatkowo KNF wskazała, że obowiązek sformułowania wniosku dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości spoczywa na stronie postępowania, a organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku zwrócenia się do strony o jego doprecyzowanie. KNF wyjaśniła również, że wyniki inspekcji i uwagi biegłego rewidenta do sprawozdania SKOK S. za 2013 r. nie były podstawą ustalenia zaistnienia przesłanki finansowej określonej w art. 74c ust. 3 ustawy o skok, a jedynie posłużyły wskazaniu na niepewność co do sytuacji ekonomiczno-finansowej SKOK S. Ponadto organ podniósł, że z uwagi na skalę nieprawidłowości narastających w SKOK W. co najmniej od 2011 r. oraz brak możliwości uzyskania pomocy zewnętrznej, opracowanie przez zarządcę komisarycznego programu postępowania naprawczego. Jednocześnie KNF zauważyła, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest informacji pozwalających stwierdzić, iż zarządca komisaryczny podejmował decyzje prowadzące do spadku efektywności działalności SKOK W. Organ wyjaśnił także, że w piśmie z 23 grudnia 2013 r. K. SKOK poinformowała KNF o braku możliwości udzielenia SKOK W. dalszej pomocy stabilizacyjnej, która pozwoliłaby na uzyskanie wskaźnika relacji funduszy własnych do aktywów na poziomie nie mniejszym niż 1%. Ponadto organ wskazał, że w toku postępowania nie zostały wskazane dowody na poparcie twierdzenia o możliwości udzielenia pomocy ze strony K. SKOK oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. KNF uznając, że wydała zaskarżoną decyzję z uchybieniem art. 10 § 1 k.p.a., wskazała jednocześnie, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie każde naruszenie tego przepisu prowadzi do wadliwości wydanej decyzji, a strony wnioskujące o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazały czynności procesowych, których nie mogły przeprowadzić na skutek zaniechania wystosowania przez organ zawiadomienia wskazanego w przedmiotowym przepisie. KNF zaznaczyła przy tym, że strony postępowania zostały w jego toku poinformowane o uprawnieniach wynikających z art. 73 § 1 k.p.a., w tym również o możliwości wglądu w akta, sporządzania notatek, kopii i odpisów, a korespondencja prowadzone ze stronami w toku postępowania wskazuje, że został im zapewniony czynny udział w postępowaniu. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z 16 kwietnia 2015 r. K. SKOK złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie decyzji KNF i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 105 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy nie stało się ono bezprzedmiotowe; 2) art. 74c ust. 3 ustawy o skok przez błędne uznanie, że żadna z polskich kas nie jest w stanie przejąć SKOK W. przy zachowaniu wymagania wynikającego z tego przepisu; 3) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez przyjęcie jako podstawę decyzji administracyjnej stanu faktycznego ustalonego w sposób niezgodny z rzeczywistością; 4) art. 8 k.p.a. przez procedowanie sprzeczne z obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do państwa. W uzasadnieniu złożonej skargi K. SKOK powołując się na art. 52 ust. 2 ustawy o rachunkowości, wskazała, że sprawozdanie finansowe musi zostać podpisane przez osobę, której powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych oraz kierownika jednostki. Zdaniem skarżącej SKOK brak podpisu przemawia za uznaniem, że dokument ten nie spełnia wymogów określonych w przepisach ustawy o rachunkowości, a zatem w toku postępowania administracyjnego nie mógł stanowić wiarygodnego dowodu. K. SKOK zarzuciła organowi również brak konsekwencji polegający na uznaniu wartości dowodowej niepodpisanego przez zarządcę komisarycznego sprawozdania finansowego przy jednoczesnym sformułowaniu zarzutu braku podpisu na protokole lustracyjnym sporządzonym w wyniku lustracji przeprowadzonej przez skarżącą SKOK i uznaniu tego dokumentu za pozbawiony wartości anonim. W ocenie K. SKOK nieuwzględnienie wniosku dowodowego z protokołu lustracji jest wyrazem dowolności oceny materiału dowodowego i zaniechanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, a także naruszenia art. 8 k.p.a. Ponadto skarżąca SKOK wskazała, że w zaskarżonej decyzji KNF nieprecyzyjnie odniosła się do sytuacji ekonomiczno-finansowej SKOK S., co w ocenie K. SKOK pozwala zakładać, iż w toku postępowania organ postępował w sposób dowolny, sprzeczny z ustanowioną w przepisie art. 8 k.p.a. zasadą zaufania obywateli do państwa. Uzasadniając złożoną skargę, K. SKOK podniosła, że w aktach administracyjnych znajdują się informacje podważające rzetelność działań podejmowanych przez Zarządcę komisarycznego w SKOK W. i wskazała, że cechą postępowania administracyjnego jest obowiązek ustalenia z urzędu przez organ istotnych dla sprawy okoliczności. K. SKOK podniosła także, że KNF w toku postępowania opierała się na miesięcznej informacji sprawozdawczej wg stanu na dzień 31 maja 2014 roku, w tym na wskaźnikach finansowych SKOK S. ustalonych przy bezpodstawnym zdaniem skarżącej SKOK założeniu sporządzenia maksymalnych odpisów i rezerw. Zdaniem K. SKOK organ ustalił stan faktyczny w sprawie w oparciu o dokumenty, których rzetelność była w toku postępowania podważana przez skarżącą SKOK i które nie zostały zweryfikowane przez KNF. W ocenie K. SKOK działanie to należy uznać za sprzeczne z art. 7 k.p.a. Jak podkreśliła skarżąca SKOK, organ może odmówić wiary określonym dowodom, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, a rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z prawidłami logiki. K. SKOK zarzuciła również KNF postępowanie nieuwzględniające wskazanego w art. 7 k.p.a. interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Jak stwierdziła skarżąca SKOK przejęcie SKOK W. przez inną spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową byłoby rozwiązaniem korzystnym dla stabilności rynku finansowego, a w szczególności dla członków zagrożonej upadłością kasy, którzy mieli szansę zachowania pełni swoich praw członkowskich i majątkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi KNF wskazała, że z uwagi na nieziszczenie się przesłanki, o której mowa w art. 74c ust. 3 ustawy o skok, dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe. O bezprzedmiotowości prowadzenia wszczętego postępowania zdaniem organu przesądza również fakt ogłoszenia upadłości likwidacyjnej SKOK W. Ponadto KNF zaznaczyła, że decyzja o przejęciu spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej przez inną kasę jest decyzją uznaniową i nawet w przypadku spełnienia się przesłanki z art. 74c ust. 3 ustawy o skok organ nie ma obowiązku podejmowania decyzji o przejęciu. Pismem z 11 stycznia 2016 r. syndyk masy upadłości SKOK W. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w G. (dalej: "Syndyk") wniósł o oddalenie skargi. Z ostrożności procesowej Syndyk wniósł także o uchylenie zaskarżonej decyzji KNF wraz z poprzedzającą ją decyzją i umorzenie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu pisma przychylił się do stanowiska organu o bezprzedmiotowości postępowania na skutek zmiany okoliczności faktycznych w toku postępowania administracyjnego, tj. ogłoszeniem upadłości z możliwością zawarcia układu, a następnie ogłoszeniem upadłości likwidacyjnej. Jak podkreślił Syndyk, z dniem ogłoszenia upadłości KNF utraciła uprawnienie w zakresie podjęcia decyzji w trybie art. 74c ustawy o skok. Jednocześnie Syndyk podniósł, że o ile postępowanie regulowane art. 74c ustawy o skok ma na celu ochronę stabilności rynku finansowego, praw członkowskich i majątkowych członków kasy, to postępowanie upadłościowe ukierunkowane jest na równomierne zaspokojenie wszystkich wierzycieli przez likwidację majątku dłużnika z doradczą rolą KNF. Syndyk podkreślił także, że ustawa o skok wyposażyła KNF w różne instrumenty interwencyjne o charakterze wykluczającym ich równoległe zastosowanie. Zdaniem Syndyka, pomimo że do ogłoszenia upadłości SKOK W. doszło po wydaniu pierwszej decyzji administracyjnej a przed wydaniem decyzji utrzymującej ją w mocy, to niezależnie od analizy czy wystąpiły przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie przejęcia SKOK W., wystąpiła niezależna następcza przesłanka umorzenia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, jako że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Za takim wnioskiem Sądu przemawiają jednak nie zasadnicze racje organu w niej wyłożone, ale fakt, że w toku postępowania administracyjnego ogłoszono upadłość SKOK W. Wskazać bowiem należy, że postanowieniem z dnia 26 września 2014 r., wydanym w sprawie VI GU 131/14 Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku, Wydział VI Gospodarczy ogłosił upadłość SKOK W. z możliwością zawarcia układu, powierzając wyznaczonemu Zarządcy zarząd majątkiem dłużnika. Następnie postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VI GUp 25/14 Sąd Rejonowy Gdańsk - Północ w Gdańsku Wydział VI Gospodarczy zmienił sposób prowadzenia postępowania upadłościowego SKOK W. z postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidację majątku dłużnika i ustanowił syndykiem masy upadłości SKOK W. L.K. Okoliczności te miały miejsce już po wydaniu decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2014 r., ale przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, czyli decyzji ww. organu z dnia [...] marca 2015 r. Organ ponownie rozpatrując tę sprawę zwrócił uwagę na te elementy stanu faktycznego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2015 r. uznając, że jednoznacznie przesądzają one o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Niemniej jednak organ ten dokonał pełnej kontroli swojego poprzedniego rozstrzygnięcia, tj. także z uwzględnieniem art. 74c ust. 3 w zw. z art. 74c ust. 4 ustawy o skok, w zakresie w jakim wskazują przesłankę wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 74c ust. 3 ustawy o skok. I w konsekwencji - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 105 § 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję o umorzeniu postępowania wszczętego w przedmiocie możliwości wydania decyzji administracyjnej o przejęciu SKOK W. albo jej wybranych praw majątkowych lub wybranych zobowiązań przez inna spółdzielczą kasę oszczędnościowo - kredytową, za zgoda kasy przejmującej, na podstawie art. 74 c ust. 3 w związku z art. 74 c ust. 4, w zakresie w jakim wskazuje przesłankę wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 74c ust. 3 ustawy o skok. Tymczasem w tych zmienionych okolicznościach - tj. ukształtowanych na podstawie postanowień o ogłoszeniu upadłości SKOK W. - zbędne już było badanie przesłanek z art. 74c ust. 3 ustawy o skok. Prowadzeniu bowiem postępowania w tym zakresie stał na przeszkodzie przepis art. 437 w zw. z art. 441a ust. 4 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2015, poz. 233 j.t.), którego ust. 1 - w brzmieniu obowiązującym w dacie ponownego rozpatrywania sprawy przez organ - stanowił, że jeżeli nie doszło do zawarcia układu, sąd zmienia sposób prowadzenia postępowania upadłościowego z postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidację majątku upadłego banku. Z kolei - istotnym w sprawie - postanowieniem jego ust. 2 warunki nabycia przedsiębiorstwa bankowego przez inne banki oraz termin składania ofert określa sędzia-komisarz po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego. Tak więc, jak celnie wskazano to w piśmie z dnia 11 stycznia 2016 r. pełnomocnika Syndyka, przepisy Prawa upadłościowego przewidują odrębny i niezależny od postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 74c ustawy o skok, tryb rozporządzania przedsiębiorstwem SKOK W. Zdezaktualizowała się przy tym norma kompetencyjna zawarta 74c ust. 3 ustawy o skok stanowiąca podstawę do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie przejęcia SKOK W. przez inną kasę. Także zdaniem Sądu przytoczony przepis Prawa upadłościowego rozwiązuje kwestię konkurencyjności postępowań, tj. tego prowadzonego na podstawie 74c ust. 3 ustawy o skok i postępowania upadłościowego. Przyjęte w nim rozwiązanie wyłączyło możliwość jednoczesnego toczenia się obu tych postępowań. Ustawa Prawo upadłościowe zastrzegła wyłączność prowadzenia postępowania upadłościowego, co oznacza, iż to pierwsze postępowanie wszczęte przed postępowaniem upadłościowego podlegało umorzeniu, jako bezprzedmiotowe. Przedstawiona zasada pozostaje w zgodzie ze szczególnym charakterem postępowania upadłościowego. Podkreślić bowiem wypada, iż upadłość jest specjalnym rodzajem przymusowego zaspokojenia wierzytelności, dopuszczalnym w razie niewypłacalności dłużnika i skierowanym do całego jego majątku (egzekucja uniwersalna). Jej celem jest wspólne i równe, co do zasady, zaspokojenie wszystkich wierzycieli. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się zaś, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Ponadto organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Zatem kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić zmiany stanu faktycznego, jakie zaszły w sprawie w okresie między wydaniem orzeczenia I instancji a orzeczeniem II instancji (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 lipca 1988 r., IV SA 451/88, GAP 1988, nr 22, s. 43, wyrok NSA w Krakowie z dnia 9 sierpnia 1988 r. SA/Ka 378/88, teza publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl., A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego" [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego", publ. LEX nr 475812). Natomiast decyzję, o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 kpa organ odwoławczy wydaje wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Prawidłowość zaskarżonej decyzji organ jest obowiązany ocenić nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego. Podkreśla się też, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. Jak słusznie to również dostrzeżono w piśmie z dnia 11 stycznia 2016 r. pełnomocnika Syndyka, w razie więc gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji należy przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, sformułowane przez organ I instancji. Skoro organ utrzymał w mocy decyzję o umorzeniu postępowania, a postępowanie w należało niewątpliwie umorzyć tylko z innych przyczyn, niż uczyniono to w tej sprawie - bo zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania - to stopień ww. uchybień, w ocenie Sądu, pozostaje bez istotnego wpływu na wynik postępowania administracyjnego, gdyż w toku postępowania wystąpiła niezależna następcza przesłanka umorzenia prowadzonego postępowania administracyjnego, która przesądziła w ostateczności o prawidłowości zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę jako niezasadną należało oddalić.