II SA/Gl 889/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi "A". w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...], 2. zasądza na rzecz skarżącej Spółki od Wojewody [...] kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 18 grudnia 2013 r. "A" Sp. z o.o. w W. (zwana dalej Spółką) wystąpiła do Prezydenta Miasta B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "B" numer BBI 1049-A na dachu istniejącego budynku przy ul. [...] w B. na działce nr [...]. Prezydent Miasta B. dwukrotnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W wyniku rozpatrzenia odwołań inwestora Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] oraz decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości z zaskarżone decyzje i każdorazowo przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ostatecznie, mając na względzie wskazania zawarte w decyzjach Wojewody [...], organ pierwszej instancji dokonał analizy minimalnego i maksymalnego zakresu odchylenia wiązki promieniowana anten stacji bazowej, ustalił obszar oddziaływania inwestycji oraz dokonał analizy zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku poczynionych ustaleń, decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej. W uzasadnieniu wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] r. wezwano pełnomocnika inwestora do doprowadzenia do zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. w zakresie dostosowania się do wymogu § 9 określającego maksymalną wysokość możliwej zabudowy - 10 m. W ocenie inwestora (pismo z dnia 22 stycznia 2015 r.) żądanie nie ma podstaw prawnych. Inwestor nie zgodził się bowiem ze stanowiskiem Prezydenta Miasta, iż ograniczenie wysokości zabudowy do 10 m dotyczy również stacji bazowej Spółki. Zdaniem jednak organu, skoro obowiązujący plan miejscowy nie reguluje odrębnie kwestii wysokości zabudowy dla obiektów typu stacje bazowe telefonii komórkowej, wskazane w planie ograniczenie wysokości zabudowy odnieść należy również do tego typu budowli. Taki pogląd został wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 402/13, WSA w Szczecinie z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II DA/Sz 713/10 oraz w wyroku NSA z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 395/11. Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym powyżej wyroku zwrócił przy tym uwagę, że w związku z treścią art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz. U. 2010, Nr 106, poz. 675) nie można oczekiwać, że owe wspieranie inwestycji w zakresie rozwoju telekomunikacji przez jednostki samorządu terytorialnego może zostać osiągnięte tylko poprzez realizację na danym terenie stacji bazowych telefonii komórkowych. Ponadto w samym art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych mowa jest o "infrastrukturze telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu", którą stanowią, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy m.in. instalacje radiokomunikacyjne wraz z konstrukcjami wsporczymi do wysokości 5 m, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. W ocenie organu I instancji przedmiotowej inwestycji nie można zakwalifikować do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zgodnie z przytoczoną definicją, gdyż opracowanie projektowe przedstawia antenową konstrukcję wsporczą o wys. 12,70 m (13,70 m z odgromnikiem) na dachu istniejącego budynku, z antenami sektorowymi i antenami radioliniowymi, urządzeniami sterującymi APM i modułami RRU oraz zasilaniem w energię elektryczną. Budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie harmonizuje nadto z otoczeniem pod względem architektonicznym (sprzeczność z § 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Decyzja, jak wynika z jej części nagłówkowej, wydana została na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 1409 z późn. zm.). W odwołaniu od ww. decyzji Spółka wniosła o jej zmianę w drodze samokontroli przez organ I instancji i w tym zakresie wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej pozwolenie na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej pozwolenie na budowę przez organ odwoławczy. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła m.in. naruszenie art. 4 i art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a także naruszenie zapisów planu miejscowego. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał zaskarżone doń rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego wskazując następnie, że zabudowa nieruchomości gruntowej jest możliwa tylko pod warunkiem jej zgodności z prawem, w tym z ustaleniami planu miejscowego. Działka nr [...] położona jest w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem MN-45. Według zapisów § 9 planu przeznaczeniem podstawowym tych terenów jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolno stojąca z możliwością lokalizacji obiektów i urządzeń związanych z infrastrukturą techniczną, w tym ulic wewnętrznych, ciągów pieszych i rowerowych. Zgodnie z zapisami planu określającymi parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy, ustalono maksymalną wysokość zabudowy do 10 m. Ponadto, w § 8 ww. planu określającym zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej ustalono: zasady obsługi komunikacyjnej, zasady zaopatrzenia w wodę, zasady odprowadzenia ścieków sanitarnych, zasady odprowadzenia wód i ścieków deszczowych, zasady zaopatrzenia w energię elektryczną, zasady zaopatrzenia w gaz. Plan miejscowy nie odnosi się natomiast do możliwości lokalizacji infrastruktury technicznej - telekomunikacyjnej. W ocenie Wojewody [...] należy w pełni zgodzić się przyjętą przez organ I instancji interpretacją zapisów planu miejscowego dotyczącą niezgodności planowanej inwestycji w zakresie dopuszczonych zapisami planu maksymalnych wysokości zabudowy. Jak wynika z przedłożonego projektu budowanego inwestor planuje budowę, na dachu istniejącego budynku mieszkalnego, antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości 12,7 m (wraz z odgromnikiem 13,7 m) w postaci trzonu rurowego z odciągami, która zostanie posadowiona na żelbetonowym słupku ustawionym nad ścianą nośną budynku. Na antenowej konstrukcji wsporczej inwestor planuje montaż sześciu anten sektorowych oraz trzech anten radioliniowych. Jak wynika z opisu technicznego łączna wysokość projektowanej konstrukcji będzie wynosić 21,73 m. Jak wynika z orzecznictwa sądowo-administracyjnego przywołanego przez organ I instancji, w przypadku, gdy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie regulują odrębnie kwestii wysokości zabudowy dla obiektów typu wieża stacji bazowej telefonii komórkowej, wskazane w planie ograniczenie wysokości zabudowy odnieść należy również do tego typu budowli. Ponadto, w zapisach planu dotyczących systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, organ planistyczny nie uwzględnił infrastruktury telekomunikacyjnej. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych Wojewoda stwierdził, że zgodnie z ww. przepisem "jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu". Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt. 4 ww. ustawy zawierającej słowniczek pojęć stosowanych w niniejszych przepisach za infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu należy rozumieć - kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporcza do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. W przypadku niniejszej sprawy wysokość planowanej antenowej konstrukcji wsporczej wynosi 12,7 m co nie kwalifikuje niniejszej inwestycji do dopuszczonej w zabudowie jednorodzinnej infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Reasumując powyższe ustalenia należy stwierdzić, zdaniem Wojewody, że planowana przez inwestora budowa ww. stacji bazowej na dachu istniejącego budynku narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r. reprezentowana przez r. pr. A. T. "A" Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję Wojewody [...] domagając się jej uchylenia, a także uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzuciła, zarzuty te rozwijając obszernie w uzasadnieniu i przywołując na ich poparcie orzecznictwo sądowe, naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy została wydana z naruszeniem przepisów prawa, art. 80 k.p.a. z uwagi na przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż inwestycja "A" jest niezgodna z zapisem § 9 ust. 2 pkt. a) uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak przytoczenia treści przepisu stanowiącego podstawę prawną wydanej decyzji, art. 6, art. 8 i art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez nie działanie przez organy administracji publicznej w postępowaniu w oparciu o przepisy prawa, co godzi w zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy brak było nieprawidłowości w projekcie budowlanym co do zgodności z planem miejscowym, a zatem nie było podstaw do wzywania do ich usunięcia, a następnie wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, § 9 ust. 2 pkt a) planu miejscowego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż ograniczenie wysokości zabudowy do 10 m dotyczy także stacji bazowej Spółki instalowanej na dachu budynku, podczas gdy odnosi się ono wyłącznie do "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej", art. 46 ust 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, z uwagi na niewłaściwe zastosowanie w sprawie, albowiem inwestycja Spółki mieści się w pojęciu "obiekty i urządzenia związane z infrastrukturą techniczną", a tym samym została ona wprost dopuszczona do realizacji na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem MN-45, stąd nie stosuje się do niej ograniczeń wprowadzonych w tej normie, art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, art. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym skarga, jako zasadna, musiała zostać uwzględniona. Wydane przez organy decyzje są bowiem co najmniej przedwczesne z uwagi na nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, naruszając tym samym art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także decyzji pierwszoinstancyjnej zawierają nadto istotne luki uniemożliwiające ocenę poprawności rozumowania organów, naruszając tym samym art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji decyzje naruszają także art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 35 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż ustosunkowując się do wniosku strony o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów było rozważenie czy projektowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, czy też właściwy byłby tryb zgłoszeniowy. Przesądzenie bowiem prawidłowego trybu postępowania implikuje zakres kompetencji organów i ich dalsze konieczne działania. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Spółka nie planuje budowy wolnostojącej stacji bazowej telefonii komórkowej albowiem ma ona być usytuowana na dachu istniejącego budynku i składać się z konstrukcji wsporczej z odgromnikiem, anten sektorowych i radioliniowych, urządzeń sterujących i modułów RRU. Wskazać zatem trzeba, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zarówno decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i zaskarżonej decyzji Wojewody [...] pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Brzmienie to wprowadzone zostało ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nowelizującą art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy. Ustawodawca doprecyzował w ten sposób dotychczasowe brzmienie przepisu, nie pozostawiając już żadnych wątpliwości co do tego, że również antenowa konstrukcja wsporcza, a nie same tylko anteny, instalowana na istniejącym obiekcie budowlanym, jest rodzajem urządzenia, którego montaż nie wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie jednak z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13, jak również zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych por. w tej mierze np. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3035/13 wyrażający pogląd, iż jedynie instalacje wolno stojące stanowią budowlę, nie zaś maszty i anteny zainstalowane na istniejących obiektach budowlanych i wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2956 podkreślający w uzasadnieniu, że instalowanie na istniejącym obiekcie budowlanym urządzeń w postaci konstrukcji wsporczej i anten podlega jedynie zgłoszeniu i to tylko wówczas gdy wysokość tego urządzenia przekracza 3 m. W konsekwencji organy rozważyć winny czy w świetle wskazanych wyżej norm, przesądzających, iż budowlą są jedynie wolnostojące maszty antenowe, nie zaś maszty i anteny stacji bazowej zainstalowane na istniejącym budynku mieszkalnym, występują wskazane w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego okoliczności przesądzające o konieczności ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, czy też projektowana inwestycja wymaga jedynie zgłoszenia, niewątpliwym jest bowiem, iż maszt znacznie przekraczać ma bowiem 3 m., o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. W uzasadnieniach obydwu wydanych w sprawie decyzji brak jakichkolwiek dowodów na to by organy kwestię tę rozważały. Ani jednym słowem nie wskazano bowiem z jakiej przyczyny, zdaniem organów, projektowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. W konsekwencji obie decyzje muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego albowiem kwestia, o której mowa, musi zostać przesądzona przed czynieniem przez organy dalszych rozważań. Sąd nie może zaś dokonać stosownych ustaleń i ocen samodzielnie albowiem w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zadaniem Sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś badanie we własnym zakresie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii, pominiętych przez organ. Istotne wątpliwości budzą też podniesione w uzasadnieniach obydwu decyzji argumenty o sprzeczności planowanej inwestycji z planem miejscowym z uwagi na projektowaną wysokość stacji podczas gdy plan w § 9 stanowi, iż na terenach oznaczonych symbolami 98_MN-01 do 98_MN-70 wysokość zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolno stojącej może wynosić maksymalnie 10 m. Organy podały wprawdzie na poparcie swej tezy kilka orzeczeń sądów administracyjnych jednak dotyczyły one stacji bazowej wolno stojącej, nie zaś instalowanej na dachu innego obiektu budowlanego. Wskazać w tym miejscu należy, że redakcja przywołanego fragmentu planu czyni niewątpliwym, że choć przepis ten nie jest w pełni precyzyjny to limit wysokości odnosi się jedynie do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a więc dotyczy tylko budynków. Organy w żaden sposób nie wykazały zaś by wskutek zainstalowania na dachu masztu i anten, nie stanowiących wszak części składowych bądź nadbudowy budynku, wysokość zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej uległa zmianie. Nie można zaś w tej mierze posłużyć się definicją budynku z art. 3 pkt 1 lit.a/ Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez obydwa organy) wskazującą, że obiekt budowlany to budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, albowiem definicja ta, zdaniem Sądu, obejmuje instalacje i urządzenia konieczne dla funkcjonowania budynku i stanowiące z nim jedną całość podczas gdy w niniejszej sprawie chodzi o stację jedynie usytuowaną na budynku, nie pozostając z nim w funkcjonalnym związku. Organy kwestii tej nie rozważyły a w konsekwencji ich argumentacja nie jest wystarczająca. Organy nie wykazały także z jakiej przyczyny uznały, iż na terenach MN nie przewidziano możliwości sytuowania infrastruktury telekomunikacyjnej co ich zdaniem implikuje tym samym zastosowanie art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, podczas gdy w § 9 ust. 1a) planu przewidziano na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń związanych z infrastrukturą techniczną, nie wyłączając z niej, niewątpliwie stanowiącej także infrastrukturę techniczną, infrastruktury telekomunikacyjnej. Do kwestii tej organy nie odniosły się w uzasadnieniach decyzji. W konsekwencji zdaniem Sądu organ winien ponownie rozpoznać wniosek skarżącej Spółki, i w zależności od dokonanych ustaleń podjąć stosowne, tym razem należycie umotywowane, rozstrzygnięcie. Kwestii sposobu zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zakończenia postępowania Sąd przesądzić nie może. Z uwagi na wskazane wyżej luki i uchybienia, jakiekolwiek w tej mierze jednoznaczne stwierdzenia byłyby bowiem, zdaniem Sądu, na obecnym etapie przedwczesne i nieuprawnione. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł i wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 490).